Za okres renesansu w historii muzyki uważa się okres obejmujący lata 1430 - 1600. Termin ten początkowo określał nawiązanie do kultury antyku i obejmował głównie rozwój sztuk plastycznych. Stopniowo historycy przyjęli wspólną nazwę - renesans na określenie zmian, które wytworzyły się w innych dziedzinach.

Dość problematyczne jest precyzyjne określenie ram czasowych epoki. Zwłaszcza w dziedzinie muzyki.

Renesans w muzyce to dalszy rozwój muzyki religijnej. Jednak rozwój ten charakteryzują daleko posunięte zmiany w stosunku do chociażby muzyki religijnej epoki średniowiecza. Zmiany dotyczą struktury i formy utworu, obejmujące przeobrażenia na gruncie tonalności oraz harmonii i kontrapunktu. Warto zaznaczyć, iż skale modalne (kościelne) nadal stanowiły podstawę tonalną utworu. Jednak na tym gruncie zaczęto wprowadzać innowacje tonalne, a mianowicie: harmonię opartą o strukturę akordową.

Złoty wiek muzyki polskiej to termin określający renesans w Polsce. Centrum kultury muzycznej pełnił Kraków, będący ówcześnie stolicą Polski. Król Zygmunt Stary nie szczędził wydatków na rozwój kultury pełniąc funkcję jej mecenasa. Na Wawelu działała kapela królewska złożona z zagranicznych (głównie włoskich) muzyków oraz słynna Kapela rorantystów działająca przy katedrze wawelskiej.

Do przedstawicieli epoki renesansu należeli m.in.: Claudio Monteverdi, Alessandro Scarlatti, Jan Sebastian Bach, Henry Purcell, Jean-Baptiste Lully, Heinrich Schutz, Arcangello Corelli, Antonio Vivaldi.

Do przedstawicieli muzyki polskiej należą m.in.: Adam Jarzębski, Marcin Mielczewski, Bartłomiej Pękiel, Grzegorz Gerwazy Gorczyczki.