Państwo dla poprawy konkurencyjności produktów krajowych wobec produktów zagranicznych może wykorzystywać dwa narzędzia interwencji - subsydia i cła.

Subsydium państwowe jest wsparciem państwa udzielanym w różnych formach dla podmiotów krajowych. Wsparcie to ma służyć obniżeniu kosztów produkcji (ceny sprzedaży) towarów i usług wytwarzanych przez podmioty krajowe, a tym samym zwiększeniu konkurencyjności tych produktów wobec produktów analogicznych (głównie pochodzenia zagranicznego).

Cło jest opłatą pobieraną na rzecz państwa od produktów przekraczających granicę (w przeważającej większości od dóbr zagranicznych wwożonych do kraju - importowanych). Cło stanowi zatem instrument służący regulacji obrotów handlowych z zagranicą. Poprzez powiększenie ceny produktów z zagranicy zmniejsza się ich konkurencyjność wobec produktów krajowych.

Jak można zauważyć, zarówno subsydia, jak i cła wpływają w podobny sposób na pozycję konkurencyjną produktów krajowych w stosunku do towarów i usług konkurencyjnych. Jednak oba te instrumenty wywołują odmienne skutki dla konsumentów dóbr i usług. Subsydia zasadniczo wpływają na obniżenie cen danego dobra na rynku (poprzez dotowanie dóbr krajowych dla poprawy ich konkurencyjności wobec tańszych dóbr z zagranicy), zaś cła wpływają najczęściej na ogólne podniesienie cen danego rodzaju dóbr na rynku (poprzez podniesienie ostatecznych kosztów pozyskania dóbr zagranicznych względem droższych dóbr krajowych). Zatem udzielanie subsydiów do krajowej produkcji towarów nie tylko wspiera i chroni ich producentów, ale także poprawia warunki funkcjonowania innych podmiotów gospodarczych w kraju poprzez zmniejszenie ich kosztów funkcjonowania, a tym samym najczęściej zwiększenie ich zysków. Stanowi to jedną z głównych przesłanek wykorzystywania subsydiów w polityce interwencyjnej państwa.

Istotną zaletą subsydiów jest również ich wewnętrzny charakter wobec polityki państwa. Bariery celne zasadniczo mają charakter otwarty, co oznacza, że są elementem międzynarodowych porozumień i umów handlowych, a tym samym możliwość bieżącego wpływania na ich wielkość przez poszczególne kraje jest bardzo ograniczona. Subsydia natomiast stanowią instrument wewnętrznej polityki ekonomicznej państwa i nie są najczęściej regulowane umowami międzynarodowymi, a przez to mogą stanowić autonomiczne narzędzie państwa służące tworzeniu barier protekcjonistycznych.