"Szewc" Tadeusza Makowskiego jest obrazem należącym do powstałego w 1930 roku cyklu przedstawiającego reprezentantów różnych zawodów ("Szewc", "Rybak", "Strzelec", "Piekarz"). Przedstawia on robiącego buty w swojej pracowni tytułowego szewca.

Postać szewca zajmuje centralne miejsce na obrazie. Siedzi on przygrabiony na stołeczku przy dość masywnym, jakby zrobionym z kamienia stole (gruby blat i nogi) i z niezwykłą uwagą struga drewniaka. Wygląda tak, jakby go ktoś na moment odrywał od pracy i coś do niego mówił. Makowski ukazał go jako starszego człowieka z długimi, siwymi włosami i takimi samymi sumiastymi wąsami, pod którymi prawie w ogóle nie widać ust. Silnie zaakcentowane jest także lewe czarne oko. Można odnieść wrażenie, że rzemieślnik nie tylko bacznie patrzy na wykonywaną pracę, ale także obserwuje oglądającego obraz człowieka. Jego drugiego oka nie widzimy, gdyż zastawia go równie duży, czerwony nos. Ręce ma zniszczone latami pracy, co zostało dobrze oddane przez malarza ciemną, czerwoną barwą. Ubrany jest zwyczajnie, bez żadnych ozdób. Biała koszula, serdak i spodnie. Na nogach założone ma wielkie i zapewne ciężkie chodaki. W tle znajduje się wystrój jego małej i ubogiej pracowni, z nierówną podłogą i brudnymi ścianami (jasno-żółty kolor z odcieniami ciemniejszymi aż do ciemno-szarego). Szewc siedzi na zydlu naprzeciwko zakratowanego okienka, przez które wpadają do pomieszczenia promienie słońca. Pod oknem, a nad stołem zawieszony jest rząd narzędzi - dłut. Na przyległej ścianie wisi pięć rzędów różnej wielkości i barwy sabotów. Wyglądają, jakby były nawleczone na nitkę. Przypominają one także ptaki siedzące na drutach.

Linie na obrazie Makowskiego są proste. Wyraźnie wyznaczają one zgeometryzowaną trochę przestrzeń np. pionowe kreski wyznaczające krawędzie ścian czy nóg stołu i poziome linie rzędów chodaków. Są też linie łagodne, faliste, płynne, jak np. siedzisko zydla.

W lewym dolnym rogu znajduje się dość wyraźny podpis Tadeusza Makowskiego.