Andrzej Sapkowski(ur.1948), najbardziej popularny polski autor literatury fantasy, wykształcił w swojej twórczości specyficzny rozpoznawalny styl. Nie ma wykształcenia filologicznego, ale ekonomiczne, pomimo tego , a może właśni dzięki temu, z powodu pewnego dystansu do przedmiotu, doskonale radzi sobie z tworzywem języka.

W roli pisarza oficjalnie wystąpił w wieku 38 lat, gdy w 1986 roku opublikował w czasopiśmie ,,Fantastyka" opowiadanie o wiedźminie Geralcie, stworzonej przez własną wyobraźnię postaci, która od tej pory miała stale towarzyszyć twórczości Sapkowkiego. To właśnie , dzięki cyklowi opowieści o nim zdobył sobie wierne grono czytelników, nie tylko krajowych, a tym samym dużą popularność, którą potwierdzają także liczne nagrody, między innymi ,,Paszport Polityki" i nagroda im. Janusza A. Zajdla. Jego twórczość jest tłumaczona na wiele języków; m.in. czeski, rosyjski, litewski ,hiszpański, francuski, niemiecki. Pomimo tego, iż czerpie dużo z światowych mistrzów literatury fantasy, jego twórczość znacznie się różni o stworzonego przez nich stylu.

Czerpie całymi garściami nie tylko z mitologii celtyckiej, nie zapominając także z mitologii rodzimej, słowiańskiej. W stworzony przez siebie fantastyczny świat włącza wątki kryminalne, przygodowe, a nawet polityczne.

Nawiązuje do bogatej światowej tradycji literackiej, nie tylko tej z rodzaju literatury fantasy, ale także do takich arcydzieł, jak choćby ,,Dzieje Tristana i Izoldy"( w ,,Maladie"), reinterpretując je na nowo. W jego prozie możemy znaleźć zarówno ślady baśni ludowych, folkloru regionalnego jak i tych literackich, znanych szerokiemu gronu czytelników, takich jak baśń o Kopciuszku( opowiadanie ,,Kwestia ceny");

,,Zeszłej zimy książe Hrobarik ...próbował wynająć mnie do szukania ślicznotki, która mając dość jego ordynarnych zalotów, uciekła z balu, gubiąc pantofelek..."

Prowadzi literacką grę z różnymi stylami, często wraz z rozpoczęciem nowego całkowicie zdania zmienia nastrój i sposób narracji.

Obok baśniowości występują odwołania do czasów nam współczesnych, istnieją tam znajome nam instytucje, jak banki czy kantory, urządzenia, a przede wszystkim ludzka przyziemność , obala w ten sposób pewne konwencje.

Tak właśnie w opowiadaniu, ,Kwestia ceny" bycie wiedźminem , nie jest , jakimś metafizycznym powołaniem do walki ze złem, jest to zawód, tak jak lekarz, czy hydraulik.

,,...Geralt- powiedziała Calanthe....jak myślisz, jakie zadanie można mieć dla wiedźmina? Co? Wykopanie studni? Załatanie dziury w dachu? Utkanie gobelinu przedstawiającego wszystkie pozycje, jakie król Vridank i piękna Cerro wypróbowali podczas nocy poślubnej? Sam chyba wiesz najlepiej na czym polega twoja profesja...."

Po czym Geralt zastrzega , że nie jest płatnym mordercą, z którym wiele osób go myli.

Wiedźmin ma swój kodeks i honor, niczym rycerz, a jednak jest także w pewnym sensie najemnym pracownikiem.

Obok wzniosłych, niemalże poetyckich słów , pojawiają się prozaizmy, a nawet słowa wulgarne;

,,...- Kto cię pyta, gówniarzu?

-Sam jesteś gówniarz

-Zamknij pysk, bo cię zdzielę tą kością...", czy odzywki w stylu: ,,Ach ty psi synu..."

Dialogi są nadzwyczaj błyskotliwe, często bardzo ironiczne.

Archaizmy, mające odmalować klimat epoki sąsiadują z zabawnymi:,,...Zaiste, więcej skupienia i powagi wymaga słuchanie waszej pięknej, acz cichej gędźby. Draigu Bon-Dhu , przestań żreć i żłopać...", czy:,,...Hola, niech ktoś przyniesie mój miecz i dajcie żelazo temu durniowi! Wnet obaczymy kto..."

W niespodziewany sposób nadaje nowe znaczenia utartym wyrażeniom frazeologicznym, jak ,,mieć nóż na gardle" w przytaczanym już kilkakrotnie opowiadaniu ,,Kwestia ceny":,,... Wiedźmin miał nóż na gardle. Leżał pławiąc się w mydlinach...Nóż tępy , jak siedem nieszczęść skrobał go boleśnie po jabłku Adama, z chrzęstem przesuwał się ku podbródkowi...", tak więc opisując scenę kąpieli i golenia Geralta, przez chwilę wprowadza czytelnika w niepokój , czy wiedźminowi nie zagraża, jakieś nieszczęście.

Świat jego prozy zapełniają niesamowite stworzenia, które obok imion iście literackich, jak : Calanthe, Pavetta, Geralt noszą także komiczne znaczące imiona , jak Kudkudak, Pomrów, Paszkot, Dzirżygórka, Pokrzywka.

Sapkowski unika zbędnych słów, nie zawsze komentuje wypowiedzi bohaterów, dając tym samym czytelnikom większe możliwości interpretacyjne. Jednocześnie w popisowy sposób prowadzi, iście epicki wywód, doskonale odmalowujący tło opowiadanych wydarzeń. Pod warstwą fantastyki , przesyconej często żartem odnajdujemy uniwersalne problemy ludzkie.

Sapkowski gra z czytelnikiem, swoja sztuką snucia opowieści trzyma czytelnika w ciągłym napięciu , zachęca do sięgania do różnych źródeł, od których znajomości zależy głębia odczytania jego twórczości i ukrytych w niej sensów.

Jednakże wielu krytyków literackich nie podziela poglądów zachwyconych twórczością Sapkowskiego rzesz czytelników ,w których pisana lekkim, powabnym, żartobliwy stylem proza Sapkowskiego ma wiernych fanów, którzy swoja fascynacja ,,zarażają" innych , tych którzy jeszcze jej nie znają .