Obraz Rembrandta pt. "Powrót syna marnotrawnego" z wieku XVII nawiązuje do przypowieści o "Synu marnotrawnym". Malarz przedstawił na nim chłopca, który wrócił do swego ojca.

Na pierwszym planie obrazu widać młodego mężczyznę klęczącego przed swoim ojcem. Chłopak ubrany jest w skromną, pożółkłą, zniszczoną i starą szatę. Opasany jest sznurem, do którego z prawej strony przywiązany jest nóż. Na stopach nie ma jednego buta, a drugi jest zniszczony i stary. Widoczną stopę ma brudną i poranioną, a jego pięta jest spuchnięta. Starzec wita swojego syna bardzo otwarcie, lituje się nad nim. Jest szczęśliwy, troskliwy i ukazuje swoje miłosierdzie. Ma siwą, długa brodę, oczy zamknięte i bladą twarz. Ubrany jest w czerwony płaszcz. Pod spodem ma jasną suknię. Starzec jest delikatnie pochylony i obejmuje rękami swojego syna. Ręce ma zniszczone i spracowane. Widoczne na nich są żyły. Z prawej strony widać mężczyznę. Jest podobnie ubrany jak ojciec. Ma płaszcz czerwony i złożone ręce do modlitwy. Jego zmarszczone brwi symbolizują złość i zazdrość.

Na drugim planie widoczni są dwaj mężczyźni, przyglądający się temu zdarzeniu. Jeden z nich patrzy na ojca ze zdziwieniem. Ma założona nogę na nogę. Rękę trzyma na sercu. Drugi jest trochę młodszy. Stoi i opiera się o ścianę.

Światło padające na główne postacie symbolizuje radość, nadzieję, szczęście, powrót do Boga i oświecenie. Na pierwszym planie dominują barwy jasne, żółte i czerwone. Drugi plan jest ukazany w ciemności. Jest to symbol zła, nienawiści i smutku. Malarz malują dalszy plan użył ciemnych barw, w większości szarych i brązowych. Obraz mówi nam, że wszystkie popełnione grzechy Bóg (na obrazie w postaci ojca) nam wybaczy, tylko trzeba gorąco za nie żałować.