Miłość jest tematem poruszanym przez artystów od zarania dziejów - już starożytni pisali o tym uczuciu w swoich dziełach. Wyraźnie świadczy o tym na przykład jedna z ksiąg Starego Testamentu, Pieśni Nad Pieśniami, czy liczne greckie mity, takie jak historia Orfeusza i Euredyki, czy o Tezeuszu i Ariadnie. Mimo mijających lat temat ten jest dalej aktualne i choć spojrzenie ludzi na niego zmienia się zależnie od epoki, jest bezustannie przywoływany przez poetów.

Daniel Daniel ssak łowny z rodziny jeleniowatych, brązowawy w białe cętki, o łopatowatym porożu u samców, pochodzący z Azji Mniejszej, występujący w Europie i Afryce.
Czytaj dalej Słownik wyrazów obcych
Naborowski i Rafał Wojaczek to poeci wywodzący się z dwóch innych epok, o zupełnie innych życiorysach. Ten pierwszy żył w czasach baroku. Był wykształconym człowiekiem, który wiele podróżował, ostatecznie zostając marszałkiem hetmana polnego litewskiego. Jego twórczość to świadectwo harmonii sprzeczności, obecnych zarówno w życiu ludzkim, jak i w całym dziele stworzenia. Rafał Wojaczek zaś jest poetą wyklętym żyjącym w XX wieku. Zmarł śmiercią samobójczą mając zaledwie 26 lat. Zaczął studia, jednak szybko je przerwał i zaczął stopniowo pogrążać się w alkoholizmie.

Czy więc tak różne od siebie osoby mogą myśleć podobnie na tak nie raz kontrowersyjny temat, jakim jest miłość? Obaj wypowiadali się na ten temat i to w niejednym wierszu, dzięki czemu możemy dość dobrze ocenić postawy obydwu poetów.

W krótkim, bo mającym zaledwie sześć strof wierszu Naborowskiego Do Aleksandry możemy zobaczyć platoniczną miłość. Podmiot lityczny wyznaje swoje uczucia ukochanej, gotów oddać jej wszystko, co posiada i zdobyć się dla niej na największe poświęcenie. Mówi, że gdyby władał światem, oddałby go jej, tylko po to, aby zdobyć jej uczucie. Przysięga jej wierność, zdrowie, stateczność, przy okazji uznając samego siebie za nędzarza. Budowa wiersza jest typowo barokowa. Jest krótki, idealizujący rzeczywistość oraz sylabotoniczny. Występują w nim epitety i parzyste rymy.

Wiersz Wiersz mowa szczególnie zorganizowana, przeciwstawiana prozie. Wypowiedź wierszowa dzieli się na wersy, równorzędne względem siebie, oddzielone klauzulą (co wynika z zasad wybranego systemu ... Czytaj dalej Słownik terminów literackich Wojaczka zatytułowany Dwoje już na pierwszy rzut oka wydaje się znacznie różnić od wiersza Naborowskiego. Jest wierszem białym, podzielonym na dwie strofy, z czego obydwie maja sześć wersów.  Różnią się również tytułem - nadanie wierszowi tytułu Do Aleksandry już na wstępie mówi nam, że będzie on anaforą skierowaną do konkretnej osoby. Dwoje zdecydowanie nią nie jest. Treść również nijak ma się do wiersza Naborowskiego. Podmiot lityczny w wierszu opowiada nam nie o platonicznej, a fizycznej miłości w dosłownym tego słowa znaczeniu - w pierwszej strofie  widzimy w niej parę zaspakajającą swoje pragnienie. Ledwo się znają, wręcz brzydzą się sobą, jednak nie potrafią zapanować nad własnymi ciałami. Kobieta Kobieta Z. Nałkowska Medaliony - Kobieta cmentarna, bohaterka autentyczna; prosta, niewykształcona kobieta, opiekująca się grobami. Niedaleko cmentarza znajduje się getto żydowskie, otoczone murem. ... Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - liceum jednak mówi, że nie interesuje jej to, co mówią poeci, prawdopodobnie mając na myśli zdanie Zdanie odrębny segment wypowiedzi zbudowany z wyrazów ułożonych zgodnie z regułami składniowymi i gramatycznymi, który jest całością znaczeniową i intonacyjną.
Czytaj dalej Słownik terminów literackich
artystów o miłości. Druga strofa to jakby rozmyślanie podmiotu litycznego na widok wcześniej opisanej sytuacji. W niej dowiadujemy się, że Niebo Niebo Niebo symbolizuje światło, nieskończoność, męskość, porządek świata, harmonię, prawo moralne, prawdę, świętość, czystość, Sąd Ostateczny, zbawienie, szczęśliwość, ... Czytaj dalej Słownik symboli literackich i tak wie, czym ta para kiedyś będzie - martwymi, gnijącymi ciałami, nikłymi wspomnieniami, które nic nie znaczą. Zdaje się, jakby podmiot lityczny chciał nam przekazać, że i tak wszystko przeminie, co więc znaczy miłość? Niezależnie, jak będziemy kochać, i tak umrzemy, odejdziemy, będziemy tylko wspomnieniem.

W wierszu znaleźć możemy liczne przenośnie, jak na przykład " Jej włosy które plączą się z niskim obłokiem ". Jednak tu jest podobny do Naborowskiego, który również wykorzystuje ten środek literacki pisząc " Lecz, nędznik, rozgniewane niebo na się czując,
I to, co mam, na ołtarz twój niosę z ochotą: ". Wykorzystuje również epitety takie jak choćby "  dwa wirujące
pioruny kuliste"

Chociaż obydwa teksty poruszają tematykę miłosną, zdecydowanie różnią się od siebie. Naborowski pokazuje nam platoniczną miłość, Wojaczek zaś mówi o tym, że zupełnie nic się nie liczy, dlatego nawet nie warto tak na prawdę kochać. Co prawda w obydwu wierszach możemy znaleźć punkty wspólne, jakim są choćby występujące w obydwu porównania, czy epitety, jednak są to tylko drobne podobieństwa. Myślę jednak, że różnice wynikają z życiorysu poetów. W końcu, Naborowski wiódł dostatnie życie, Wojaczek zaś był pesymistą, swoją śmiercią pokazującym, że stracił wszelką nadzieje. Nie uważam jednak, aby którykolwiek z nich pokazywał w swoim tekście prawdziwą miłość i prawdziwą wartość, bo choć jest to uczucie piękne, nie jest przecież nigdy tak idealnie, jak to pokazuje barokowy poeta, ani również tak pesymistyczne, jak chce nam je pokazać Wojaczek.