Wiersz ten należy do cyklu 12 pieśni, przeznaczonych do wykonywania w czasie obrzędu tzw. Sobótki, świętowanego w noc poprzedzająca dzień świętego Jana. Przypada więc ona na przełom 22 i 23 czerwca. W pieśniach tych, które tradycyjnie śpiewane były przez 12 panien, zostały zawarte pochwała życia na wsi oraz opisy jego piękna. Każda z pieśni rozpoczyna się czterostrofowym wstępem, wprowadzającym w nastrój oraz zawierającym opis poszczególnej części obrzędów. Pieśń panna 12 rozpoczyna się apostrofą, w której pada retoryczne pytanie. Ma to na celu podkreślenie przedstawionych w niej treści. Dalej następuje pochwała beztroskiego życia w wiejskim zaciszu. Wiąże się ono wprawdzie z pracą, ale w przeciwieństwie do dworu nie ma w sobie obłudy, zakłamania, nieuczciwości. Panna zachwyca się pięknem przyrody oraz wiejskiego pejzażu. Dla człowieka najważniejsze powinno być bowiem życie zgodne z rytmem natury, nie sposób wymienić wszystkich korzyści z tego płynących. Ta pieśń to także pochwała kierowana pod adresem mieszkających na wsi kobiet. To one są strażniczkami domowego ciepła oraz oddaną pomocą dla swoich mężów. Ostatnia strofa przynosi odpowiedź na pytanie postawione na początku. Związek ten podkreślony jest nawet przez ten sam rym. To zatem kompozycja klamrowa, dzięki niej między innymi osiągnięta zostaje hiperbolizacja opisywanych zjawisk i wagi podejmowanych tematów. Dla podmiotu lirycznego wieś to prawdziwa Arkadie, miejsce wiecznego szczęścia, gdzie zapanowały ład, harmonia oraz dostatek. Tę pochwałę wzmacniają liczne epitety. Wiersz sylabiczny, ośmiozgłoskowy; średniówka występuje po 4 sylabie.