W Średniowieczu dominowało przekonanie, że wszelka władza pochodzi z rąk Boga, władcy przypisywano zatem właściwości nadprzyrodzone. Najczęściej świadczyły o tym już cudowne okoliczności narodzin, których zapis znajdujemy w średniowiecznych legendach. Porównywany był do ojca, musiał więc darzyć swych poddanych ojcowską miłością, dbać o dobro swojego królestwa, ale także władać sprawiedliwie. Jego władza na ziemi była odbiciem władzy Boga w niebie, stąd brał się szczególny szacunek, jakim go otaczano i dostojeństwo jego postaci. Stanowił wzór dla swoich poddanych, winien zatem odznaczać się wyjątkową mądrością, rozwagą, męstwem, ale także ludzką dobrocią.