Antygona jest tytułową bohaterką tragedii starożytnego tragika Sofoklesa.

W tragedii tej jawi się, jako zdecydowana i dumna kobieta, która jest w stanie zrzec się wszystkiego, byleby tylko obronić swoje ideały i wartości, którym pozostaje wierna, aż po kres swego życia.

Nad Antygoną, podobnie , jak nad całym rodem ciążyło fatum, które sprawiało, że wszyscy jego członkowie nie mogli być szczęśliwi, czekała ich nieuchronna katastrofa. Było tak w przypadku ojca Antygony Kreona, który mógł być nazwany również jej bratem, gdyż urodziła ich ta sama kobieta, Jokasta.

Edyp dowiedziawszy się od wyroczni w Delfach , że jest mu pisane zabić ojca i bycie w kazirodczym związku z matką, opuszcza swoje rodzinne strony. Nie wie jednak ,że naprawdę nie jest synem władcy Koryntu i niegdyś Lajos i Jokasta poznawszy jego przeznaczenie porzucili go w górach.

W końcu zabija ojca , nie jest jednak tego świadomy, a później w takiej samej nieświadomości poślubia własną matkę. Z tego związku narodziła się czwórka dzieci :Antygona , Ismena, Eteokles, Polinijkes.

Po latach względnego spokoju Teby zaczęły być nawiedzane przez plagi, wtedy Edyp postanowił zapytać się Tejrezjasza, ślepego wieszcza, co jest ich przyczyną.

Kiedy po długim milczeniu usłyszał , że osobą , którą zabił kiedyś na drodze do Teb , był jego ojciec, a kobieta z którą się ożenił jest jego matką wykłuł sobie oczy sprzączkami od sukni Jokasty, która dowiedziawszy się, ze dzieliła łoże z własnym synem popełniła samobójstwo.

Edyp zrozpaczony, nie widział już dla siebie przyszłości , dlatego postanowił opuścić Teby i znaleźć na innej ziemi miejsce na swój grób. Niewidomego nieszczęśnika z miasta wyprowadziły jego córki, Antygona i Ismena.

Po Edypie władzę w Tebach mieli przejąć jego synowie, postanowiono, że będą ze sobą dzielić rządy i każdy będzie panował przez rok, tak będą się zmieniać, aby podział był sprawiedliwy.

Pierwszy miał dzierżyć władzę starszy syn Eteokles. Kiedy minął rok, odmówił dotrzymania umowy, nie miał zamiaru oddawać władzy młodszemu bratu, Polinejkesowi. W dodatku wygnał go z kraju.

Oszukany Polinejkes otrzymał schronienie u władcy Argos , Andratosa, który ofiarował mu rękę swojej córki.

Polinejkes postanowił najechać z wojskami teścia Teby i przymusić brata, aby oddał mu władzę. Jednak bitwę wygrali Tebańczycy , zginęli w niej obydwaj bracia.

Kreon brat Jokasty , przejął władzę w państwie Eteoklesa uznał za bohatera i nakazał sprawić mu uroczysty pogrzeb. Polinejkesa, który upominał się o swoje prawa Kreon uznał za zdrajcę i zakazał grzebania jego zwłok.

Jego ciało miało poniewierać się, wydane na pastwę padlinożerców.

Kreon obiecał , że surowo ukarze każdego, kto będzie chciał się sprzeniewierzyć jego nakazowi i pochowa ciało Polinejkesa.

Jedyną osoba , która postanawia się sprzeciwić despotycznemu władcy jest Antygona.

Właśnie w tym momencie rozpoczyna się akcja ,,Antygony", próbuje ona przekonać Ismenę co do słuszności swych planów. Jednak Ismena jest całkowitym przeciwieństwem Swej siostry, nie chce narazić swego życia, podporządkowuje się decyzjom Kreona.

Antygona wie, że pozwalając na bezczeszczenie zwłok nie byłaby godna miłości braterskiej, a ponadto pozwoliłaby na zniewagę praw boskich, które w kodeksie moralnym Antygony stoją powyżej prawa stwarzanego przez ludzi.

Wie, że życie ziemskiej jest tylko stadium przejściowym , a prawdziwe życie czeka na nią w zaświatach, dlatego mówi do Ismeny, która nie chce jej pomóc:

,, .... ja brata

Pogrzebię sama, potem zginę z chlubą.

Niechaj się zbratam z mym kochanym w śmierci

Po świętej zbrodni. A dłużej mi zmarłym

Miłą być trzeba niż ziemi mieszkańcom,

Bo tam zostanę na wieki....."

Jest świadoma, że czeka ją kara , pomimo tego, nie może pozwolić na sprzeniewierzenie się bogom.

Jest dumna i odważna, kiedy stoi przed Kreonem przyznaje się do winy, nie myśli nawet , o tym, aby błagać swego wuja o wybaczenie.

W swoim postępowaniu kieruje się miłością, świadczą o tym jej słynne słowa skierowane do karzącego ją Kreona : ,,Współkochać przyszłam, nie współnienawidzieć".

Jednocześnie jest buntowniczą jednostką, która postanowiła zbuntować się przeciw prawu, reprezentowanemu przez Kreona. Jest konsekwentna, nikt nie jest w stanie odwieść jej od raz powziętej decyzji.

Kiedy Kreon uwięzia ją w lochu , popełnia samobójstwo, nie chce powoli umierać, pragnie szybciej przejść na drugą stronę , wie że tam czeka ja nagroda.

Oprócz tych wszystkich bohaterskich cech , jest zwykłą kobietą , która pragnie miłości. Dlatego po tym, jak zostaje ukarana żałuje , że nikt jej już nie pokocha, nie będzie niczyją żoną, nie będzie jej dane zostać matką.