Budowa

1. parodospieśń chóru na wejście

2. eksodos - pieśń chóru na zejście

3. komos - lament

4. stasimon - pieśń chóru

5. epejsodion - dialog bohaterów

W dramacie antycznym stasimony przeplatają się z epejzodionami.

Cechy kompozycji

1. prolog - wprowadzenie do problematyki dramatu

2. rozwinięcie akcji - kolejne wydarzenia

a) perypetia - punkt kulminacyjny

b) katastrofa - zwykle śmierć głównego bohatera

3. epilog - rozwiązanie akcji

Rola chóru: chór komentuje wydarzenia i postępowanie postaci, wyraża ogólne refleksje na temat świata i właściwości natury ludzkiej, zapowiada pojawienie się aktorów na scenie.

W tragediach Sofoklesa na scenie mogło przebywać maksymalnie trzech aktorów, nie było scen zbiorowych. Nie było również scen krwawych. O jednych i drugich informowali [posłańcy, lub jak w "Antygonie", strażnicy.

Sofokles respektował też w swoich tragediach zasadę trójjedności:

1. miejsca - akcja rozgrywa się przed pałacem królewskim w Tebach

2. czasu - akcja nie przekracza 24 godzin

3. akcji - jest skoncentrowana na jednym wątku, problemie, zagadnieniu.

W tragedii greckich przestrzegano także zasady decorum (stosowności). Pisane one były stylem wysokim, patetycznym, unikano wydarzeń krwawych, kierowano się dobrym smakiem.