Włochy z I wojny światowej wyszły jako zrujnowany gospodarczo kraj i były bardzo niezadowolone, że nie udało im się osiągnąć zamierzonego celu. Przez kraj przelewa się fala niezadowolenia, panują rewolucyjne i nacjonalistyczne nastroje. Pojawia się strach przed komunizmem, nasilone tendencje antykomunistyczne.

Banito Mussolini urodził się w socjalistycznej rodzinie, był dziennikarzem i nauczycielem, nie dążył do wojny. Wyjechał z Włoch, a w 1914r. wrócił i wtedy już opowiadał się za wojną. Gdy wyrzucono go z partii socjalistycznej powrócił do dziennikarstwa. Wydawany przez niego dziennik Il Topolo Italia miał ogromną popularność. W 1915r. wstąpił do armii, a w 1917r. został kapralem. Kilkakrotnie był ranny. W głoszonych propagandach kreował siebie na bohatera. W swojej gazecie atakował politycznych przeciwników. Stopniowo Włochy ogarniała fala rewolucji. Mussolini bazując na rewolucji i strajkach odchodzi od socjalizmu, zaczyna być wrogiem systemu. Głosił radykalne i racjonalistyczne poglądy, krytykował panujący we Włoszech system partyjny, władzę wykonawczą, ustawodawczą a w zamian proponuje przemoc. W 1919r. wybuchają nowe strajki, Mussolini stworzył wówczas partię "Związki Walki" po włosku: FASCI DI COMBATTIMENTO- od tego powstało słowo faszyzm. Organizuje oddziały "Czarnych koszul". Mussolini utworzył program swej partii bazując na kilku tendencjach: konserwatywnych, anarchistycznych, nacjonalistycznych, socjalistycznych. Doprowadził do wojny domowej chcąc rozprawić się ze związkami i organami politycznymi. Faszyści napadali, demolowali, bili, rozbijali pochody, strajki, niszczyli biura, robili zamachy na robotniczych liderów (1920- 1922). W tym czasie Mussolini przystąpił do organizowania faszystowskiej partii, krytykował istniejący system partyjny, budował swą partię aby uzyskać poparcie ludności Włoch w wyborach parlamentarnych. Mussolini dążył do przejęcia dowództwa nad krajem. W 1921r. w przeprowadzonych wyborach zdobył 35 mandatów- stał się liderem parlamentarnym. Poparły go zarówno najwyższe jak i najniższe klasy. W latach 1921- 1922 zaprowadził generalne zmiany w programie faszystowskim. Dla swych działań zamierzał pozyskać kościół katolicki. Pozbył się radykałów społecznych i antykleryków. Czarne koszule rozpoczęły tworzenie oddziałów z włoskiej młodzieży. Zmienił styl życia i głoszone hasła, stał się bardziej zmobilizowany i umundurowany, często sięgał po przemoc. Milicję partyjną włączył do partii faszystowskiej. W 1922r. sytuacja w kraju stała się bardzo napięta, wybuchały strajki robotnicze. Do Neapolu zwołano sympatyków Mussoliniego, przybyło 25.000 ludzi. Mussolini zażądał dla siebie teki premiera. Król Włoski zgodził się na to pomimo, że premier nalegał na wprowadzenie stanu wyjątkowego. Prawdopodobnie gdyby to zrobiono zakończyłyby się działania Mussoliniego. A tak 20 maja 1922r. Mussolini zostaje premierem, tym samym rządy obejmuje całkowicie legalnie. Już w 1923 roku jest dyktatorem, wprowadza zmiany w ordynacji wyborczej: partia, która uzyska większość głosów ma dostać większość miejsc w parlamencie. Partia faszystowska wygrała wybory otrzymując 70% mandatów.

Polityka wewnętrzna: system dyktatury Mussoliniego, pomimo nie zapewnienia podstawowych praw obywatelskich i politycznych był powszechnie akceptowany przez społeczeństwo, głównie z powodu poprawy ekonomicznej sytuacji w kraju. Bezrobocie uległo zmniejszeniu dzięki zorganizowanym robotom publicznym, wprowadzono w przemyśle szeroki i gwarantowane przez władzę socjalne ustawodawstwo, w rolnictwie zwiększeniu uległa produkcja dzięki zastosowanej modernizacji i likwidacji nieużytków. Ożywienie w gospodarce związane było z ogromnym zwiększeniem produkcji w przemyśle zbrojeniowym (przygotowania do wojny), jednak przemysł lekki ciągle rozwijał się bardzo powoli.

Wyraźnym sukcesem Mussoliniego stało się zawarcie porozumienia z papieżem. Począwszy od momentu rozpoczęcia zjednoczenia Włoch, Kościół i państwo włoskie odnosiły się wrogo do siebie, zaś kolejni papieże mówili o sobie, że są "więźniami Watykanu". Tymczasem w 1929 r. Mussolini i papież Pius XI podpisali traktat laterański i konkordat. Na ich podstawie, papież otrzymywał suwerenność na terytorium Watykanu (Bazylia Św. Piotra oraz bezpośrednie otoczenie, zajmujące pow. ok. 40 ha). Kościół katolicki uzyskał specjalna pozycje zarówno w państwie, jak też w szkolnictwie. W zamian za to Pius XI, oraz całe włoskie duchowieństwo, poparli faszystowskie państwo.

Polityka zagraniczna: budowa potężnego państwa ściśle się łączyła z prowadzeniem ekspansywnej polityki zagranicznej. Mussoliniemu marzyła się wizja mocarstwa włoskiego, które swymi wpływami miało sięgać Europy Poludniowo-Wschodniej, basenu Adriatyku oraz Moza Śródziemnego. Mając na uwadze przyszłe wyprawy zmodernizowano i rozbudowano armie lądowa oraz flotę, zaś młodzież i dzieci kształcono w duchu militaryzmu.

Pod względem politycznym Mussolini związał się z Austria i Węgrami. Nad Albanią rozciągnął swój protektorat. Mocarstwowe plany Włoch wysunięto w czasie konfliktu granicznego pomiędzy Grecją a Albanią w 1923r. Wtedy to oddziały włoskie zajęły grecka wyspę Korfu. Kwestia ta trafiła na forum Ligi Narodów. Jednak Mussolini odrzuci ingerencję Ligi a następnie zmusił rząd grecki do spełnienie wszelkich włoskich żądań terytorialnych. Ów incydent pokazał wyraźnie z jednej strony mocarstwowe ambicję Włoch, a z drugiej całkowitą bezradność Ligi Narodów.