Bitwa pod Maciejowicami miała miejsce 10 października 1794 r. Została stoczona pomiędzy wojskami polskimi pod dowództwem gen. Tadeusza Kościuszki a wojskami rosyjskimi, którymi dowodzili gen. Fiodor Denisow i gen. Iwan Fersen.

Bitwa pod Maciejowicami - geneza

W 1794 r. na ziemiach polskich wybuchło powstanie skierowane przeciwko Rosji i Prusom. Jesienią sytuacja na froncie wschodnim była niekorzystna dla Polaków. Wojska rosyjskie były tak silne, że Tadeusz Kościuszko zdecydował się uderzyć na dwa korpusy: Iwana Fersena na lewym brzegu Wisły i Fiodora Denisowa zmierzającego znad Bugu, aby nie dopuścić do ich połączenia.

Nie udało się to jednak, gdyż 4 października oddziały Iwana Fersena zdołały przeprawić się przez Wisłę. Kościuszko podjął decyzję o rozegraniu bitwy w okolicach Maciejowic. 9 października oddziały polsko-litewskie z wodzem na czele dotarły na pole bitwy. 

Do nich miała dołączyć dywizja gen. Adama Ponińskiego licząca ok. 4 tys. osób. Pomimo koncentracji wojsk polskich, siły rosyjskie miały dwukrotną przewagę liczebną.

Bitwa pod Maciejowicami - przebieg

Rosjanie zaatakowali o godz. 3.45 w rejonie wsi Oronne. Zaatakowano prawe skrzydło oraz podjęto próbę okrążenia wojsk polskich. Decydujące natarcie przeprowadzono w godzinach okołopołudniowych. 

Uderzenie kosynierów polskich nie powiodło się. Oddziały jazdy ogarnęła panika. W drugim natarciu Rosjanie rozbili doszczętnie oddziały polskie. Tadeusz Kościuszko dostał się do niewoli.

Dywizja gen. Adama Ponińskiego,  które miały być wsparciem dla Polaków, dotarły na pole bitwy już po jej zakończeniu i wycofały się do Warszawy.