Europejska tradycja w dziedzinie form sprawowania władzy sięga państw greckich, którym zawdzięczamy stworzenie życia publicznego i społeczeństwa obywatelskiego, które są po dziś dzień podstawą struktury państwa, charakterystycznej dla cywilizacji zachodniej oraz z czasem rozpowszechniających się na inne strefy.

Poprzez charakterystykę państw Wschodu, można zauważyć oryginalność greckich dokonań.

Rozliczne formy sprawowania władzy ukształtowały się w toku wielu wieków w rozmaitych państwach "Żyznego Półksiężyca", Egiptu, Azji Mniejszej oraz Iranu. Istniały między nimi jednak pewne cechy wspólne.

Po pierwsze, władza znajdowała się w rękach pojedynczych osób, a głównych decyzji w sprawie państwa dokonywali ludzie wyznaczeni przez monarchę, znajdujący się w ich najbliższym otoczeniu. Władca mógł, ale nie musiał wyjaśniać poddanym motywów swego postępowania. Nie było żadnych instytucji, które mogłyby ograniczyć jego swobodę. Regułą w świecie wschodnim było bardzo silne religijne uzasadnienie władzy panującego. W skrajnych przypadkach widziano w nim żywe bóstwo. Częściej był jednak uznawany za istotę, która została powołana do pełnienia funkcji osobiście przez opiekujące się nim bóstwo.

Taki typ sprawowania władzy nazywamy zazwyczaj despotyzmem lub despocją wschodnią. Despotyczny władca, to władca działający pod wpływem swych nastrojów, łamiący normy moralne, okrutny i kapryśny. Chęć spełnienia religijnej misji, a także kaprysy władcy, działały na pewno hamująco na władcę.

Drugą cechą wspólną wschodnich państw było istnienie grupy urzędników zawodowo sprawujących swe funkcje. Ci ludzie nierzadko mogli robić kariery wynoszące ich wysoko, choć pochodzili z grup nisko umieszczonych w hierarchii społecznej, a o tym wszystkim decydowała tylko i wyłącznie łaska władcy. Większość stanowisk należała jednak do grona rodzin wchodzących do elity już w poprzednim pokoleniu. Osobną warstwę stanowili technicy, którzy posiedli trudną sztukę pisania, przez co byli niezbędni dla prosperowania skomplikowanych i najczęściej dużych organów państwowych.

Cechą specyficzną społeczności wschodnich były olbrzymie różnice majątkowe między poszczególnymi grupami społecznymi.