Pierwszą dynastią panującą w Polsce byli Piastowie. Rządzili oni od ok. 900 r. do 1370 r., z krótką przerwą w latach 1291-1306, kiedy władzę w Polsce uzyskali Przemyślidzi.

Po Piastach tron polski zdobyła linia Andegawenów (lata 1370-1399), a następnie Jagiellonowie (1386-1572). Od śmierci ostatniego Jagiellona królowie polscy wybierani byli w drodze wolnej elekcji - aż do rozbioru Rzeczypospolitej w 1795 r. Od 1815 r. tytułu króla Polski używali władcy Rosji z dynastii Romanowów.

Pierwszym królem Polski został Bolesław Chrobry. Miało to miejsce w 1025 r. Jego syn, Mieszko II Lambert został koronowany w tym samym roku, po śmierci ojca. Trzecim władcą Polski, który uzyskał koronę królewską był Bolesław II Szczodry (1076). Przez wiele lat krajem rządzili książęta: po śmierci Bolesława Krzywoustego, na mocy jego testamentu, kraj został podzielony na dzielnice miedzy jego spadkobierców. 

Dopiero w 1295 Przemysł II zdołał uzyskać koronację (choć faktycznie nie rządził Małopolską, a jedynie Wielkopolską i Pomorzem). W latach 90-tych XIII w. Małopolska została opanowana przez Czechów, następnie pozostałe części kraju. W roku 1300 Wacław II uzyskał koronację na króla Polski, pozbawiając tym samym Piastów panowania. 

Jednak po jego śmierci i udanym zamachu na jego syna, władzę przejął Władysław Łokietek (koronowany w 1320 r.). Jego panowanie stanowiło kres rozbicia dzielnicowego w Polsce i osłabienia kraju na arenie międzynarodowej. Ostatnim z panujących Piastów był Kazimierz Wielki - król Polski w latach 1333-1370.

Andegaweni

Wobec braku męskich potomków Kazimierz Wielki przekazał władzę Ludwikowi Węgierskiemu - królowi Węgier. Na mocy porozumienia ze szlachtą zapewnił on późniejsze panowanie swojej córce Jadwidze, która została królem Polski w roku 1384.

Jagiellonowie

Małżeństwo Jadwigi z Władysławem Jagiełłą wprowadziło Jagiellonów na tron polski. Królami Polski z dynastii Jagiellonów byli kolejno: Władysław II Jagiełło (1386-1434), Władysław III Warneńczyk (1434-1444), Kazimierz IV Jagiellończyk (1444-1492), Jan I Olbracht (1492-1501), Aleksander Jagiellończyk (1501-1506), Zygmunt I Stary (1506-1548), Zygmunt II August (1548-1572). Od zawarcia unii lubelskiej król Polski był jednocześnie Wielkim Księciem Litewskim.

Królowie elekcyjni

Śmierć ostatniego z Jagiellonów spowodowała kres dziedziczenia tronu. Od roku 1573 królowie byli wybierani w drodze wolnej elekcji przez ogół szlachty na sejmach elekcyjnych. Nowo wybierani królowie podpisywali pacta conventa - potwierdzenie praw szlachty oraz własne zobowiązania, tzw. artykuły henrykowskie. 

Zdarzało się, że różne obozy wybierały jednocześnie dwóch królów, miało to miejsce w roku 1575 (Maksymilian II Habsburg - Stefan Batory), 1587 (Maksymilian II Habsburg - Zygmunt III Waza), 1697 (Franciszek Ludwik - August II Mocny).

Królowie elekcyjni w Polsce to: Henryk Walezy (1573-1575), Anna Jagiellonka (1575-1586), Stefan Batory (1576-1586), Zygmunt III Waza (1587-1632), Władysław IV Waza (1642-1648), Jan II Kazimierz (1648-1668), Michał Korybut Wiśniowiecki (1669-1673), Jan III Sobieski (1673-1696), August II Mocny (1697-1704), Stanisław I Leszczyński (1704-1709), August II Mocny (1709 -1733), Stanisław I Leszczyński (1733-1736), August III Sas (1733-1763), Stanisław August Poniatowski (1764-1795).

Ostatni król Polski abdykował po III rozbiorze Polski w 25 listopada 1795 r. w Grodnie.