Stefan Batory był księciem siedmiogrodzkim, królem Polski w latach 1575 - 1586.

 Elekcja

Po ucieczce Henryka Walezego do Francji w 1574 r., szlachta stanęła przed koniecznością wyboru nowego króla w drodze wolnej elekcji. Walka rozegrała się pomiędzy cesarzem Maksymilianem II a Anną Jagiellonką, faktycznie zaś Stefanem Batorym, który miał pełnić rolę jej opiekuna. 

Do Krakowa szybciej dotarł Batory, po drodze zaprzysięgając pacta conventa w Meggeszu. 1 maja 1576 r. poślubił Annę Jagiellonkę i został koronowany.

Stefan Batory - doskonały starteg

Stefan Batory rozpoczął panowanie od konfliktu z Gdańskiem, który nie chciał uznać go jako króla. W 1577 r. Gdańszczanie zawarli kompromis, płacąc jednocześnie wysoką kontrybucję. Stefan Batory był jednak zmuszony do cofnięcia statutów Karnkowskiego z 1570 r., na mocy których Gdańsk został podporządkowany Polsce.

W latach 1577 - 1582 prowadził z Rosją wojnę o Inflanty. Rozegrane podczas wojny bitwy: pod Połockiem (1579), pod Wielkimi Łukami (1580) i pod Pskowem (1581) doprowadziły do zawarcia dziesięcioletniego rozejmu w Jamie Zapolskim w 1582 r. W wyniku rozejmu Polska odzyskała niemal całe terytorium Inflant i Połock.

Polityka wewnętrza Stefana Batorego

Stefan Batory przestrzegał zasad tolerancji religijnej, choć osobiście wspierał jezuitów. Przekształcił kolegium jezuickie w Akademię Wileńską, tworząc tym sama druga wyższą uczelnię w kraju. Na jej czele stanął Piotr Skarga.

Przekazał na rzecz szlachty uprawnienia sądownicze tworząc Trybunały - Koronny (1578) i Litewski (1581).

Reforma wojska

Stefan Batory zreformował armię polską. Powołał piechotę wybraniecką - na każde 20 łanów królewszczyzn przypadał jeden wybraniec kierowany do wojska. Ustanowił rejestr Kozaków zaporoskich pobierających żołd od Rzeczypospolitej. Dokonał podziału jazdy polskiej na husarię, chorągwie kozackie i jazdę lekką.