Paweł Włodkowic

Paweł Włodkowic urodził się ok. 1370 roku w Brudzeniu – miejscowości koło Dobrzynia. Zmarł w 1435 lub w 1436 roku w Krakowie. Był uczonym, kapłanem, prawnikiem, pisarzem religijnym i politycznym oraz rektorem Akademii Krakowskiej. Zasłynął jako obrońca interesów Polski w sporach z Krzyżakami i jako prekursor tolerancji religijnej.

Był uczniem szkoły przy kolegiacie św. Michała w Płocku i prawdopodobnie tam przyjął święcenia kapłańskie. Następnie studiował na Uniwersytecie w Pradze, gdzie w 1393 roku uzyskał tytuł bakałarza na Wydziale Filozoficznym. Tam otrzymał także tytuł magistra sztuk wyzwolonych. Po zakończeniu tego etapu edukacji, Paweł Włodkowic udał się do Płocka, gdzie przez krótki czas był kanonikiem.

Studiował także w Padwie – od 1404 roku poznawał tam tajniki prawa. Cztery lata później uzyskał tytuł licencjata dekretów. Po powrocie do kraju (ok. 1411 r.) został kustoszem  i kanonikiem krakowskim. W tym okresie otrzymał także stopień doktora dekretów w Krakowie.

Paweł Włodkowic miał także bardzo ważny głos w sporze pomiędzy Polską a Zakonem Krzyżackim. W sporze Budzie brał udział jako pełnomocnik księcia Janusza Mazowieckiego. Był także członkiem polskiej delegacji na soborze w Konstancji (1414 r. - 1418 r.). Jego głównym celem było wprowadzenie pod obrady soboru sporu polsko-krzyżackiego. Wygłosił wówczas traktat o władzy cesarskiej i papieskiej nad poganami (Tractatus de potestate papae et imperatoris respectu infidelium), w którym m.in. wyrażał swój sprzeciw chrystianizacji poprzez przemoc. Podważał w nim także roszczenia zakonu do zajętych ziem. Jego głównymi przeciwnikami ze strony krzyżackiej byli dominikanin Jan Falkenberg i Jan z Bambergi.

Po soborze Paweł Włodkowic został prorektorem Uniwersytetu w Krakowie (wcześniej pełnił tam funkcję rektora). Funkcja ta nie przeszkadzała mu jednak w dalszym udzielaniu się na arenie politycznej: w 1420 roku był reprezentantem strony polskiej w sporze z Krzyżakami przed sądem rozjemczym Zygmunta Luksemburskiego we Wrocławiu. Po ogłoszeniu niekorzystnego dla kraju orzeczenia w tej sprawie (6 stycznia 1420 roku), został ambasadorem króla w sprawie odwołania.

Cztery lata później jako proboszcz przejął parafię w Kłodawie (z kościołem pw. św. Idziego). Brał także czynny udział w przygotowaniu procesu beatyfikacyjnego królowej Jadwigi.

Poprzez głoszone przez siebie poglądy Paweł Włodkowic przyczynił się do wzrostu znaczenia Polski na arenie międzynarodowej na początku XV wieku. Pozostawił po sobie ok. 40 tekstów, w których m.in. przedstawił możliwość pokojowego istnienia państw i narodów. Był także jednym z czołowych zwolenników koncyliaryzmu, zakładającego wyższość soboru nad papieżem.

Paweł Włodkowic zmarł ok. 1435 roku w Krakowie, do którego przeniósł się pod koniec życia. Wzniesiony przez niego dom został przejęty przez kapitułę krakowską, która przeznaczyła go na miejsce dla kanoników.