Przyczyny wojny secesyjnej:

Na przełomie XVIII i XIX wieku obszar Stanów Zjednoczonych był znaczny i po zakupie Luizjany w 1803 roku od Napoleona stanowił około 1/3 obecnego obszaru USA. W 1819 roku kupiono od Hiszpanii Florydę a w 1818 roku Północną Dakotę od Wielkiej Brytanii. W 1836 roku na skutek sytuacji w Meksyku ogłoszono niepodległość Teksasu a w 1845 roku przyłączono go do USA. Doprowadziło to do wojny amerykańsko-meksykańskiej w latach 1846-1848, która zakończyła się fatalnie dla Meksyku, który utracił oprócz Teksasu także połowę swego terytorium. W tym samym czasie od Wielkiej Brytanii przejęto też obszar Oregonu. Po odkupieniu Alaski od 1867 roku od państwa rosyjskiego ostateczny kształt przyjął obszar USA. Na tak ukształtowanym terenie USA doszło do głębokiego podziału pomiędzy uprzemysłowioną północą a rolniczym południem. Ze względu na sprzyjający klimat i dobre gleby na południu zaczęły powstawać plantacje bawełny, tytoniu i trzciny cukrowej oparte o pracę niewolników. Wzrosła jednocześnie rola właścicieli owych plantacji także w parlamencie i rządzie amerykańskim. Sytuacja niewolników była bardzo ciężka, zmuszani byli do pracy ponad siły, stosowano wobec nich przemoc fizyczną, za zamordowanie niewolnika nie groziła właściwie żadna kara, dzieci niewolników nie uczono pisania i czytania. Na 9 milionów mieszkańców południa aż 4 milion stanowili czarnoskórzy niewolnicy, którzy byli normalnym obiektem transakcji handlowych. Przeciwko niewolnictwu zaczęli działać członkowie ruchu zwanego abolicjonizmem, który ożywił się zwłaszcza po 1830 roku. Dodatkowo powstania zaczęli organizować sami niewolnicy, największym z nich było powstanie Nata Turnera w 1831 roku. Oczywiście ruch abolicjonistyczny był silny na północy, na południu, gdzie niewolnictwo było podstawą wielkich plantacji nikt nie dbał o los niewolników. Ich położenie uzasadniano niższością rasy czarnej. Nieznośne warunki bytu powodowały liczne przypadki zbiegostwa pośród niewolników. Przez specjalne punkty byli oni przerzucani do stanów północnych lub do Kanady. Z czasem kwestia niewolnictwa stała się problemem politycznym w walce południa z północą, w rywalizacji między partią republikańską dominującą w stanach północnych i demokratyczną w stanach południowych. Konflikt na tle wprowadzenia niewolnictwa na terenach przyłączonych po wojnie z Meksykiem rozgorzał zwłaszcza przed wybuchem wojny secesyjnej. Zawarto tzw. "kompromis z Missouri", na mocy którego do stanów północnych włączono dla równowagi Maine jako stan bez niewolnictwa i Missouri, gdzie panowało niewolnictwo. Granicą rozgraniczająca tereny z niewolnictwem i bez miał być 36 równoleżnik, jedynym stanem północnym, gdzie dopuszczalne było niewolnictwo było Missouri.

Gdy stany północne chciały wprowadzić cła zaporowe na towary europejskie sprzeciwiły się temu stany południowe w obawie przed zbyt wysokimi cłami na ich bawełnę i tytoń. Konflikt spotęgowany został wyborem w 1860 roku na prezydenta USA Abrahama Lincolna, wroga niewolnictwa. Zaniepokoiło to stany południowe.

Północ ze swym rozwiniętym przemysłem potrzebowała wykwalifikowanych robotników, dlatego zachęcała zwłaszcza Europejczyków do imigracji na swoje tereny. O ile na północ przybywało wielu imigrantów o tyle ich liczba była bardzo niewielka na południu, m.in. ze względu na panującą tam wrogość względem katolików i ludności żydowskiej.

Ze względu na fakt, iż USA były luźnym związkiem stanów, mieszkańcy przede wszystkim czuli się związani ze swoim stanem i ten partykularyzm przeważał nad świadomością wspólnoty i jedności z całym krajem. Różnił Północ i Południe także stosunek do władzy. O ile Północ ze względu na swe interesy opowiadała się za silną władzą centralną o tyle stanom południowym bardziej na rękę były koncepcje luźnej federacji i niezbyt silnej władzy państwowej.

Wybuch wojny secesyjnej:

Na skutek wyboru Abrahama Lincolna na prezydenta USA swój związek z państwem amerykańskim zerwała w grudniu 1860 roku Południowa Karolina, w efekcie z Unii wystąpiło aż jedenaście stanów południowych, które utworzyły Konfederację, a na swego prezydenta wybrały Jeffersona Davisa. Odtąd istniał podział na Unię reprezentującą północ i południową Konfederację. Konfederacja ogłosiła też własną konstytucję i stolicę w Richmond. Działania wojenne rozpoczęły stany południowe od ataku na znajdujący się w Południowej Karolinie fort Sumer, gdzie przebywały oddziały Unii. Nie zostały one zaopatrzone w odpowiednią ilość amunicji, ponieważ kupiecki statek, który ją przewoził został ostrzelany przez konfederatów i zawrócił. Fort po dwudniowym oporze poddał się a wysłane ponownie z Nowego Jorku zaopatrzenie nie dotarło do załogi fortu.

Na czele wojsk konfederatów stanął generał Robert Lee. Południowcom nie brakowało doskonałej kadry i oficerskiej i generalskiej, zresztą pod względem wojskowym zdecydowanie górowali nad siłami Unii. Przewagę Unia posiadała jednak na morzu, konfederaci bowiem nie dysponowali flota wojenną. Należy podkreślić, że nie całe południe opowiedziało się za secesją, zwolenników Unii nazywano "czerwonymi sznurkami".

Wojna secesyjna 1861-1865

Przez pierwsze dwa lata wojna nie przyniosła zdecydowanego rozstrzygnięcia, zwycięstwa odnosiła raz jedna raz druga strona, w momencie dużych sukcesów konfederaci zagrozili nawet Waszyngtonowi. Unia skutecznie blokowała na morzu stany południowe, tak, że te liczące na pomoc z Europy nie mogły się jej doczekać. Zwłaszcza we Francji i Anglii widziano państwa, które miałyby wesprzeć południe, ponieważ trudno było się im już obejść bez amerykańskiej bawełny. Jednak ze względu na niechętny stosunek społeczeństwa angielskiego do niewolnictwa rząd angielski nie zdecydował się na interwencję po stornie konfederatów. Z kolei stany północne zyskały zdecydowane poparcie Rosji, która liczyła, że ich flota będzie Stanowic konkurencję i przeciwwagę dla morskiego potencjału Anglii. Rosjanie wysłali nawet do portów północnoamerykańskich swoje statki w 1863 roku formalnie twierdząc, iż była to przyjacielska wizyta.

Nie mogąc uzyskać zdecydowanej przewagi na froncie, Lincoln zdecydował się w 1862 roku na wydanie "aktu o osadnictwie". Stanowił on, iż na ziemiach kolonizowanych każdy osadnik miał otrzymać sześćdziesięciu hektarową działkę. Oczywiście pozyskało to dla Unii ubogą ludność oraz ściągnęło do USA wielu emigrantów z Europy. Nieco później, bowiem wciąż liczył Lincoln na porozumienie z konfederatami ogłosił zniesienie niewolnictwa na terenie stanów południowych a w 1865 roku na terenie całego kraju.

O ile na czele wojsk konfederackich ciągle stał generał Lee o tyle urząd ten przechodził z rąk do rąk w armii Unii. Mimo wielu sukcesów generałowi Lee nie udało się w 1863 roku zdobyć północy i doznał porażki w bitwie pod Gettysburgeim. Okazała się ona momentem przełomowym, Lee, który stracił 28 tysięcy ludzi przystąpił do odwrotu a inicjatywę przejęły wojska Unii. Kolejnym ciosem dla konfederatów było zwycięstwo Ulissesa Granta pod Vicksburgiem, dzięki czemu przeciął łączność między wschodem a zachodem sił konfederackich. W 1864 roku generałowi Grantowi powierzono naczelne dowództwo wojsk Unii. Siły generała Shermana i generała Granta zamknęły w kleszczach wojska konfederackie w Wirginii, tak, że generał Lee podpisał akt kapitulacji w kwietniu 1865 roku.

Wojna secesyjna toczona była z ogromną zaciekłością i okrucieństwem przez obydwie strony. Zyskała miano wojny totalnej ze względu na ogrom strat ludzkich i materialnych. Nie miano litości dla podnoszących bunt niewolników, mordowano cywilów, palono wsie i miasta, niszczono uprawy i zasiewy. W wojskach konfederackich jako sanitariuszki czy kucharki pracowały kobiety. Przemysł wałczących stron został całkowicie przestawiony na potrzeby wojny. Na niespotykaną do tej pory skalę zaczęto stosować propagandę. Wojna secesyjna była bardzo nowoczesna jak na owe czasy, zastosowano artylerię, pojazdy opancerzone, okręty pancerne, środki transportu, dzięki temu była to wojna ruchoma.

Konsekwencje wojny secesyjnej

- zginęło sześćset tysięcy osób, milion osób odniosło rany,

- doszło do wyzwolenia czterech milionów niewolników,

- upadło znaczenie plantacji i ich właścicieli,

- wzrosło znaczenie przemysłu,

- ziszczono liczne wsie i miasta,

- zniesienie niewolnictwa na obszarze całych Stanów Zjednoczonych,

- wyzwoleni ale pozbawieni środków do życia byli niewolnicy podobnie jak zdemobilizowani żołnierze znaleźli się w nędzy,

- szybko po wojnie secesyjnej nastąpiła odbudowa i doszło do intensywnego rozwoju przemysłu,

- w 1866 roku założono tajną terrorystyczną organizację Ku-Klux-Klanu, której członkowie głównie pochodzili z byłych zwolenników konfederatów. Ku-klux-klan zdecydowanie i bardzo drastycznymi metodami, stosując morderstwa zwalczał równouprawnienie czarnoskórych niewolników.

W dalszym ciągu po wojnie secesyjnej trwała imigracja do USA, przyjeżdżali Anglicy, Irlandczycy, Włosi, Niemcy, Polacy, Czesi, Rosjanie. Liczba ludności USA w 1917 roku liczyła 97 milionów. Przyciągała możliwość otrzymania ziemi, której w USA było pod dostatkiem zwłaszcza na zachodzie państwa. Budowano linie kolejowe, by zapewnić jak najlepsze połączenia z odległymi terenami kraju. Rozwój kolei sprzyjał lepszemu i szybszemu transportowi produktów przemysłowych i rolnych. Pod koniec XIX wieku USA zajęły pierwsze miejsce w świecie pod względem wielkości produkcji przemysłowej. Inwestowały za granicą , zwłaszcza w Ameryce Południowej, tam też eksportowano swoje produkty przemysłowe. Przedsiębiorstwa amerykańskie zaczęły się łączyć tworząc większe jednostki kartele i trusty. Niektóre z nich zdobywały monopol w określonych dziedzinach produkcji.

Po wojnie secesyjnej południe podzielono na pięć okręgów wojskowych, w których stacjonowały wojska Unii, mimo to zdarzały się dalej przypadki przemocy względem czarnoskórych byłych niewolników, zwłaszcza działał tutaj Ku-Klux-Klan. W życiu politycznym w dalszym ciągu walka o władzę toczyła się pomiędzy republikanami i demokratami. Od 1789 do 1912 roku rządzili republikanie związani ze sferami wielkiego przemysłu.

Ze względu na swój ogromny potencjał ekonomiczny USA postanowiły prowadzić politykę kolonialną. W tym celu zapadła w 1889 roku decyzja o budowie dwóch flot wojennych, jednej na Atlantyku a drugiej na Pacyfiku. Szczególnym obiektem polityki kolonialnej uczyniły USA Amerykę Łacińską. W 1889 roku powstał Związek Panamerykański, a po zakupie od Anglii i Francji akcji Kanału Panamskiego postanowiono o jego budowie. W tym celu potrzebne były niektóre z terenów kolumbijskich, gdy rząd kolumbijski nie zgodził się na ich odstąpienie USA upozorowały powstanie i na oderwanych ziemiach ogłosiły powstanie państwa Panama, które nie robiło już Amerykanom żadnych przeszkód w budowie kanału. W 1898 roku doszło do wojny z Hiszpanią a pretekstem było wysadzenie w hawańskim porcie amerykańskiego krążownika "Maine". Ze względu na olbrzymią wartość jaką Kuba przedstawiała dla gospodarki amerykańskiej USA chciały ją najpierw odkupić od Hiszpanii. Gdy Hiszpania odmówiła doszło do wybuchu wojny, szybko rozstrzygniętej na korzyść USA. Hiszpania zrzekła się Kuby, która formalnie otrzymała niepodległość faktycznie jednak uzależniona został od USA. Na mocy traktatu kubańsko-amerykańskiego z 1903 roku Kuba nie mogła zawierać układów z państwami, które by zagrażały jej niezależności, USA zyskiwały zaś możliwość interwencji w obronie kubańskiej państwowości. Ponadto USA odkupiły też od Hiszpanii Puerto Rico i Filipiny powiększając tym samym swoje terytorium.

Momentem przełomowym I wojny światowej było przystąpienie do niej po stornie ententy USA. W konflikt z Niemcami USA popadły już w 1915 roku, kiedy to Niemcy zatopili amerykański okręt "Lusithania" u wybrzeży Irlandii. Deklaracja niemiecka o prowadzeniu nieograniczonej wojny podmorskiej z dniem 1 lutego 1917 roku była dodatkowym motywem przyspieszającym decyzję o amerykańskim zaangażowaniu w działania I wojny światowej. Niemcy mieli zatapiać okręty cywilne, handlowe oraz należące do państw neutralnych. Przeciwko udziałowi państw amerykańskiego w wojnie sprzeciwiała się amerykańska opinia publiczna. Zmiana nastąpiła od lutego 1917 roku, gdy ze względu na niemieckie działania okręty amerykańskie nie wypływały w morze, w portach zalegały ogromne ilości towarów a państwu zaczął grozić kryzys gospodarczy. Opinię publiczną wzburzył telegram przechwycony przez amerykański wywiad, w którym instruowano posła niemieckiego w Meksyku, by zaproponował w obliczu wojny niemiecko-amerykańskiej Meksykowi sojusz wojskowy, wsparcie finansowe i obietnicę odzyskania terenów utraconych na rzecz USA w 1848 roku. Wszystko to doprowadziło do wypowiedzenia Niemcom wojny przez USA w kwietniu 1917 roku a Austro-Węgrom grudniu 1917 roku. Oddziały amerykańskie pojawiły się jednak w Europie dopiero wiosną 1918 roku. W sumie do Europy wysłano ponad 800 tysięcy Amerykanów.

W 1917 roku USA przystąpiły do I wojny światowej, jednak działania wojenne nie toczyły się na terenie kontynentu amerykańskiego. Stracili Amerykanie 130 tysięcy żołnierzy. USA zarobiły na I wojnie światowej, zwłaszcza jeśli chodzi o dostawy sprzętu wojskowego, żywności, wyrobów przemysłowych itd. Wzrosły sześciokrotnie zagraniczne inwestycje amerykańskie, nie doszło do obniżenia poziomu eksportu, postąpiła koncentracja kapitału i monopolizacja gospodarki. Pogorszyły się natomiast warunki życia społeczeństwa ze względu na wzrost kosztów utrzymania. I wojna światowa pozwoliła gospodarce amerykańskiej zając czołowe miejsce w świecie a ponadto USA udzielając wielu pożyczek stały się wierzycielami licznych państw.

USA nie ratyfikowały traktatu wersalskiego zawarły natomiast oddzielne układy z Niemcami, Austrią i Węgrami. W latach dwudziestych przystąpiono w USA do rozbudowy floty wojennej. Interesy amerykańskie i plany ekspansji kolonialnej napotykały na opory ze strony Anglii i Japonii. Okres międzywojenny to czas stabilizacji i dobrej koniunktury gospodarczej w USA. Zdecydowanie wzrósł poziom produkcji, powstały nowe jej gałęzie - przemysł samochodowy, maszynowy, elektryczny. Coraz powszechniej używano radio, samochody, podnosił się pozom życia obywateli. Ze względu na rozwój przemysłu spadało znaczenie rolnictwa. Gospodarstwa ulegały mechanizacji, powstawały wielkie latyfundia a upadały małe gospodarstwa.

W 1929 roku nastąpił w USA kryzys ekonomiczny, wartość akcji spadła i załamała się giełda. Kryzys objął wszystkie dziedziny gospodarki, dochodziło do bankructw i zamykania przedsiębiorstw, zwalniano pracowników, spadały pensje. By ratować sytuację w 1930 wprowadzono wysokie cła na sprowadzona towary zagraniczne. W odpowiedzi nałożono wysokie cła na towary amerykańskie co ograniczyło możliwość zbytu amerykańskich produktów. Kryzys ekonomiczny powodował niezadowolenie społeczne, dochodziło do ulicznych protestów i manifestacji. Demonstracje pacyfikowano aresztowaniami i interwencjami policji. W okresie kryzysu zwiększyły się wpływy angielskie i niemieckie na terenie Ameryki Południowej ale z kolei Amerykanom udało się umocnić swoje wpływy w Chinach.

Wybory prezydenckie w 1932 roku a więc w okresie apogeum kryzys ekonomicznego wygrał Franklin Delano Roosvelt. To on wyprowadził USA z kryzysu ekonomicznego stosując politykę "nowego ładu". Opierała się ona głównie o interwencjonizm państwowy i organizację robót publicznych likwidujących częściowo problem bezrobocia. Na skutek wybuchających coraz częściej od 1934 roku strajków rząd zgodził się na możliwość organizowania związków zawodowych. Wprowadzono też inne prawa pracownicze, m.in. regulacje dotyczące minimalnych pensji. Wielki kryzys ekonomiczny zakończył się w USA w 1933 roku już jednak w 1937 roku doszło do nowego kryzysu. Powstały ogromne zapasy zalęgających w magazynach towarów, padły ceny na produkty rolne, znowu zaczęły wybuchać strajki. Umacniano obecność ekonomiczną USA w Ameryce Południowej zawierając z tamtymi krajami liczne porozumienia handlowe, konferencje państw południowoamerykańskich służyły także interesom amerykańskim. Zagrożone w swych interesach przez Niemcy i Japonię USA zaczęły przygotowywać się do wojny.

II wojna, w której zaangażowanie USA było zdecydowanie większe niż w pierwszej przyniosła dwubiegunowy podział świata. Dwoma hegemonami stały się USA i ZSRR. Utrzymała się dominacja ekonomiczna Amerykanów, poza tym jako pierwszy kraj na świecie posiadali bombę atomową. Armia amerykańska mimo, że mniej liczna niż radziecka przedstawiała większą wartość ze względu na swoją nowoczesność i technikę. Prezydent USA Harry Truman największe zagrożenie widział w rozszerzaniu swych wpływów przez ZSRR, stąd obowiązującą w USA po II wojnie doktryną stała się doktryna powstrzymywania komunizmu. Realizowana była przez demonstrację siły militarnej USA a także przez wspieranie krajów zagrożonych rozszerzeniem wpływów komunistycznych. Praktycznym przejawem doktryny Trumana był plan pomocy finansowej dla Europy zwany planem Marshall'a. Zamierzano wspomóc odbudowę zniszczonych krajów europejskich i jednocześnie zahamować rozwój wpływów komunistycznych. ZSRR oraz pozostające w jego orbicie wpływów państwa Europy Środkowo-Wschodniej plan odrzuciły. Zaakceptowały go kwietniu 1948 roku szesnaście państw Europy Zachodniej. W ramach czteroletniej pomocy USA wysłały do Europy 13,5 miliarda $. Najwięcej, bo ponad trzy miliardy $ otrzymała Wielka Brytania, niecałe trzy miliardy $ Francja, około półtora miliarda $ Włochy i Niemcy. Obecność Amerykanów w Europie sankcjonowało zawarcie w 1949 roku Paktu Północnoatlantyckiego (NATO), będącego paktem wojskowo-obronnym w obliczu zagrożenia ZSRR.

Administracja Trumana przystąpiła do rozbrajania 15-milionowje armii, jednak jak się okazało wobec zagrożenia jakie stanowił ZSRR było to przedwczesne. W 1948 roku Truman ponownie wygrał wybory prezydenckie. Niedługo potem USA wstrząsnęła afera szpiegowska z udziałem małżeństwa Rosenbergów oskarżonych o dostarczanie danych dotyczących amerykańskiej broni nuklearnej wywiadowi radzieckiemu. Od 1950 szpiegów i zwolenników komunizmu zaczął tropić senator Joseph Mac Carthy. USA popadły histerię antykomunistyczną. Popularność Trumana zaczęła spadać na skutek wojny w Korei oraz korupcji w łonie jego administracji. W 1952 roku wybory wygrali republikanie a prezydentem został Dwight Eisenhower. Kolejne wybory prezydenckie w 1960 roku wygrał młody John F. Kennedy, a jego prezydentura była czymś zupełnie nowym jakościowo. Tchnął on w amerykańską politykę energię i ducha liberalizmu. W sprawowaniu władzy wykorzystywał badania opinii publicznej, sondaże, środki masowego przekazu. Nie cofał się przed zagrożeniami wywoływanymi przez ZSRR a ogromna popularność w społeczeństwie zyskała mu jego nieugięta postawa podczas kryzysu karaibskiego. Kennedy uzyskał zgodę kongresu na zwiększenie wydatków na zbrojenia i badania dotyczące obecności amerykańskiej w kosmosie po wystrzeleniu przez ZSRR w 1957 pierwszego sztucznego satelity oraz po locie Gagarina w kosmos w 1961 roku.

Kryzys karaibski doprowadził świat na krawędź wojny z użyciem broni atomowej. Teatrem, na którym rozgrywał się kryzys karaibski stała się Kuba. Od osiągnięcia niepodległości była ona naturalną strefa wpływów amerykańskich. W 1953 roku Fidel Castro z grupą swoich zwolenników próbował przejąć władzę z rąk dyktatora Batisty. Jego akcja nie powiodła się, sam został aresztowany a po zwolnieniu z wiezienia wyjechał do meksyku, gdzie zaczął przygotowywać kolejna akcję. Do działania przystąpił w 1956 roku, jednak większość powstańców zginęła zaraz po wylądowaniu na Kubie. Castro wraz z niewielką grupą zwolenników przedarł się w góry i tam założył partyzantkę. Władzę udało mu się przejąć na przełomie 1959 i 1960 roku. Zaczął wprowadzać reformy w duchu socjalistycznym, wprowadził reformę rolną, znacjonalizował własność cudzoziemców. USA coraz bardziej niepokoiły się poczynaniami Castro o wyraźnie komunistycznym zabarwieniu. W tej sytuacji USA wstrzymały import cukru z Hawany a jednocześnie zamroziły kapitały kubańskie w USA, następnie zerwały z Kubą stosunki dyplomatyczne i zaczęły popierać emigracyjny ruch wrogi Castro na czele, którego stanął Cardona. Akcja oddziałów Cardony wyposażonych i wyszkolonych przez Amerykanów w Zatoce Świń w kwietniu 1961 roku zakończyła się kompletnym niepowodzeniem. Castro rozbił oddziały Cardony, a następnie rozprawił się z opozycją, aresztując tysiące ludzi. Zacieśnianie stosunków Kuby i ZSRR zaowocowało rozmieszczeniem na terenie Kuby radzieckich wyrzutni rakietowych. Gdy fakt ten odkrył wywiad amerykański reakcja USA była natychmiastowa, ogłoszono blokadę Kuby a w październiku 1962 roku przesłano Moskwie ultimatum, w którym zażądano wycofania radzieckiej broni pod groźbą amerykańskiej interwencji. Chruszczow ugiął się pod żądaniami amerykańskimi i zgodził się na wycofanie z Kuby radzieckiej broni. Od momentu kryzysu karaibskiego pomiędzy Moskwą i Waszyngtonem zainstalowano tzw. telefoniczną gorąca linię, która używana była w sytuacjach kryzysowych. Do wojny atomowej nie doszło, a na Kubie umocniła się władza Castro, który swój reżim komunistyczny pielęgnuje do dzisiaj.

Po zakończeniu kryzysu karaibskiego Amerykanie zmienili doktrynę "zmasowanego odwetu" na "elastyczne reagowanie". Amerykanie byli odtąd przygotowani na prowadzenie dwóch wojen w Europie i Azji i interwencji na mniejszą skalę w innych częściach świata. Doktryna ta nie uległa zmianie po śmierci Kennedy'ego w 1963 roku. Kennedy'ego zastąpił Lyndon Johnson. Przystąpił on do walki z dyskryminacją ludności murzyńskiej oraz propagował program walki z nędzą. W drugiej połowie lat sześćdziesiątych Amerykanie zaangażowali się w wojnę w Wietnamie. Amerykańskie zaangażowanie w Wietnamie nie cieszyło się poparciem społecznym, protestowano przeciwko udziałowi w "brudnej wojnie". Ponadto wstrząsem społecznym było zamordowanie w 1968 roku najpierw murzyńskiego pastora i bojownika o prawa ludności murzyńskiej Martina Luthera Kinga a następnie brata Johna F. Kennedy'ego - Roberta.

W 1969 roku nowym prezydentem został republikanin Richard Nixon. Zaczął on stosować doktrynę "pokojowego współistnienia", która zakładała gotowość USA do prowadzenia jednej dużej wojny w Europie lub Azji i interwencji w innych częściach świata. Stopniowo wyprowadzał USA z wojny w Wietnamie, co ostatecznie nastąpiło w 1972 roku. W Wietnamie zginęło 50 tysięcy amerykańskich żołnierzy. Rządy Nixona zakończyły się w związku z wykryciem afery "Watergate", w której brał udział sam prezydent. Odkryto mianowicie, że republikanie próbowali zakładać podsłuch w siedzibie partii demokratycznej w Waszyngtonie. Nixon złożył swój urząd w 1974 roku. Kolejny prezydent Ford podpisując w 1972 roku układ SALT-I o ograniczeniu zbrojeń strategicznych z ZSRR rozpoczął tym samym okres negocjacji rozbrojeniowych. W 1977 roku prezydentem został Jimmy Carter lansujący przede wszystkim politykę ochrony praw człowieka. W 1978 roku podpisano w Camp David pod auspicjami USA porozumienie między Egiptem a Izraelem. Na skutek tzw. dyplomacji pingpongowej i starań Zbigniewa Brzezińskiego w styczniu 1979 roku nawiązano amerykańsko-chińskie stosunki dyplomatyczne. W tym samym roku USA zawarły z ZSRR układ SALT-II, który dotyczył redukcji środków przenoszenia borni nuklearnej. Carter chciał zastąpić układ dwubiegunowy systemem wielobiegunowym, dlatego też gdy ZSRR rozmieścił w Europie rakiety SS 20 postanowiono, że Amerykanie przyślą do Europy rakiety Pershing i Cruise.

W 1980 roku wybory prezydenckie wygrał republikański kandydat, były aktor Ronald Reagan. Stosował on politykę silnego oporu względem ZSRR, wprowadził sankcje ekonomiczne po interwencji ZSRR w Afganistanie i po wprowadzeniu stanu wojennego w Polsce, wysłał pomoc powstańcom afgańskim oraz do Angoli i Nikaragui, wystąpił ze stanowczym sprzeciwem wobec interwencji ZSRR na Grenadzie. Zdecydowanie wykazał też Reagan w sprawie rozmieszczenia amerykańskich rakiet w Europie w 1983 roku. W polityce wewnętrznej Reagan starał się ograniczyć ingerencję państwa w gospodarkę, obniżyć podatki oraz kontrolować emisję pieniądza. Szybko nastąpiło ożywienie gospodarcze, spadła inflacja, zaczęły powstawać nowe miejsca pracy i obniżyło się bezrobocie. Druga kadencja Reagana trwająca do 1989 roku zaowocowała sukcesami na polu polityki międzynarodowej. W dużej mierze było to możliwe dzięki Michaiłowi Gorbaczowowi, którym Reagan spotykał się kilkakrotnie. Efektem ich spotkań było porozumienie kończące wyścig zbrojeń. Zdecydowaną politykę rozprawy z komunizmem kontynuował piastujący stanowisko prezydenta USA w latach 1989-1992 George Bush. Spotykał się on także z Gorbaczowem w kwestii ograniczenia zbrojeń. Popierał rozpad bloku komunistycznego, przemiany demokratyczne w krajach Europy Środkowo-Wschodniej oraz zjednoczenie Niemiec. Za kadencji Busha doszło do wojny w Zatoce Perskiej i interwencji amerykańskiej w ramach akcji Pustynna Burza. Mimo sukcesu w Iraku Bush nie zdołał wygrać ponownie wyborów prezydenckich. W 1992 roku prezydentem USA został demokrata Bill Clinton a w 1997 roku wybrany został na drugą kadencję. Na lata jego prezydentury przypadło w USA znaczne ożywienie gospodarcze, powstały liczne nowe miejsca pracy, spadło dzięki temu bezrobocie, jednocześnie Clinton starał się ograniczać gwarancje społeczne. Na arenie polityki międzynarodowej Clinton zaangażował się w rozwiązanie konfliktów w Bośni i Hercegowinie, na Bliskim Wschodzie, w Ameryce Łacińskiej. USA po Jesieni Narodów i upadku ZSRR stały się policjantem międzynarodowego bezpieczeństwa i podmiotem kontrolującą sytuacje w wielu punktach świata.