Appian z Aleksandrii był rzymskim historykiem, żyjącym prawdopodobnie w latach 80 – 165 r. n.e., z pochodzenia Grek, urodzony w egipskiej Aleksandrii. Lata życia są umowne ze względu na brak jakichkolwiek źródeł mogących jednoznacznie stwierdzić ich poprawność. Nie wiemy również jakie stanowiska zajmował Appian w swoim rodzinnym mieście. Wiemy, że otrzymał rzymskie obywatelstwo i za panowania cesarza Hadriana był adwokatem w Rzymie. Z czasem dzięki protekcji, otrzymał awans na stanowisko prokuratora w cesarskiej administracji. Nie zachowały się do naszych czasów informacje dotyczące zakresu kompetencji Appiana na tym stanowisku, ani też miejsce gdzie prokuratorską władzę sprawował.

Appian z Aleksandrii jest autorem Historii Romana, wydanej w języku greckim za panowania cesarza Antonina Piusa. Praca opisuje wydarzenia od założenia Rzymu aż do czasów współczesnych autorowi, czyli do panowania cesarza Trajana. Książka podzielona jest na 24 części o  następującej tematyce:

  •   Księga I – czasy królewskie;
  •   Księga II – wojny italskie;
  •   Księga III – wojny semickie;
  •   Księga IV – wojny Rzymian z Celtami;
  •   Księga V – wojny na Sycylii i wyspach;
  •   Księga VI – wojny w Hiszpanii;
  •   Księga VII – wojny z Hannibalem;
  •   Księga VIII – wojny na terenie Afryki z Kartaginą i Numidią;
  •   Księga IX – wojny macedońskie i iliryjskie;
  •   Księga X – wojny w Grecji i Azji Mniejszej;
  •   Księga XI – wojny syryjskie i partyjskie;
  •   Księga XII – wojny z Mitrydatesem;
  •   Księgi XIII – XVII – wojny domowe w Rzymie (wojny z Grakhami), wojny ze sprzymierzeńcami, walka Mariusza z Sullą, Pompejusza z Cezarem, Antoniusza i Oktawianem z zabójcami Cezara, i Antoniusza z Oktawianem;
  •   Księgi XVIII – XXI – wojny Rzymu z Egiptem;
  •   Księga XXII – wydarzenia od zdobycia Egiptu do panowania cesarza Trajana;
  •   Księga XXIII – wojny z Dakami;
  •   Księga XXIV – wojny z Arabami.

Do dziś zachowało się 11 spośród 24 ksiąg. Zachowały się księgi VI – VIII, druga połowa księgi IX, całość XI – XVII oraz fragmenty ksiąg I – V. Sposób skonstruowania pracy przez autora uniemożliwia nam określenie z jakich źródeł korzystał przy pisaniu swej pracy, dlatego że żadnego z nich nie podaje, ani nie cytuje nazwiska autora. Zdołano określić tylko tyle, że przypuszczalnie korzystał z najwcześniejszych prac historiografów rzymskich, czyli z: Polibiusza, Salustiusza, Julisza Cezara, Hieronima z Kardii, Liwiusza i Nikolaosa z Damaszku.

Oceniając pracę Appiana z Aleksandrii można jednoznacznie stwierdzić, że nie był dobrym historykiem. W pracy widać pośpiech, nie przemyślane i nie sprawdzone źródła, z których autor korzystał. Treść zdradza słabą wiedzę geograficzną Appiana. Narodził się i dorastał w czasach panowania cesarzy, z tego też powodu nie bardzo rozumiał sens i funkcjonowanie instytucji rzymskiej republiki. Dzieło Historia Romana ma zburzoną chronologię. Autor ma tendencję do opisywania wydarzeń, nie informując czytelnika o czasie w którym się rozgrywały. Zatarte zostały związki między wydarzeniami rozgrywającymi się chronologicznie wcześniej, a konfliktami mającymi miejsce w czasach późniejszych. Ponadto w tekście pojawiają się fakty nie mające bardzo często nic wspólnego z konfliktami prowadzonymi przez Rzym.

Mimo jednak tych ewidentnych braków w warsztacie historyka, praca Appiana z Aleksandrii jest cennym dla nas dziełem. Z tego chociażby względu, ze nie zachowały się inne prace, wykorzystane i cytowane przez autora. Na uwagę zasługują, ze względu na dość wierny opis, księgi dotyczące wydarzeń z lat 65 – 35 p.n.e. Mówią one o wojnach toczonych po śmierci Cezara między jego spadkobiercami.

Dzieło Appiana jest także świetnym uzupełnieniem informacji dotyczących podboju przez starożytny Rzym Hiszpanii, Ilirii, Pontu i w końcu upadku Kartaginy.

Appian mimo, że był związany z cesarstwem rzymskim i był oddanym obywatelem, zwykł określać Ptolomeuszy, ostatnich władców Egiptu „swoimi królami”. Był więc bardzo przywiązany do kraju, z którego pochodził i do jego tradycji. To jednak nie przeszkadzało mu bynajmniej sprawować urzędniczych funkcji w rzymskim cesarstwie.