Nihilizm geograficzny to pogląd filozoficzno-naukowy związany z wzajemnymi powiązaniami cywilizacji ludzkiej i środowiska naturalnego.

Nihilizm geograficzny głosi, że zależności między życiem człowieka i naturą nie istnieją lub istnieją w minimalnym stopniu. Nihiliści głosili, że egzystencja człowieka, działalność społeczna, gospodarcza i polityczna jest zupełnie odrębna od środowiska naturalnego, zwierząt, roślin, hydrosfery. Te dwa podmioty nie mają większego wpływu na siebie nawzajem. Warunki życia człowieka zależą, według nihilistów, głównie od stabilności politycznej, rozwoju naukowo-technicznego i porządku prawnego. Nihilizm nie zdobył większego uznania wśród geografów. Przeciwieństwem nihilizmu geograficznego jest determinizm geograficzny, z którego wywodzi się geopolityka.

Determinizm w socjologii jest to kierunek ukształtowany pod koniec XVIII w., który przypisuje środowisku geograficznemu wyłączną lub główną rolę w kształtowaniu rzeczywistości społecznej. Głównym reprezentantem jest H. Ratzel. Wyznawcy tego poglądu twierdzą, że środowisko naturalne w największym stopniu decyduje o rozwoju społecznym, inaczej mówiąc jest czynnikiem determinującym ten rozwój.

Posybilizm geograficzny jest to kierunek pośredni pomiędzy nihilizmem i determinizmem. Posybilizm zakłada, że czynniki naturalne i społeczne wzajemnie się przenikają i równoważą swoje oddziaływania. Pierwszymi, którzy wypowiedzieli taki pogląd byli Francuzi na początku XX w. Współczesny pogląd na miejsce człowieka w środowisku geograficznym ma swój początek w posybilizmie geograficznym. Dziś jednak naukowcy zwracają bardziej uwagę na negatywne oddziaływanie działalności człowieka na środowisko i mówią o konieczności działań na rzecz ochrony środowiska, a także popierają gospodarkę proekologiczną, zgodną z zasadami ekorozwoju.

Posybilizm ograniczał wpływ środowiska geograficznego na działalność człowieka, a zarazem eksponował elementy przystosowania się człowieka do środowiska.