Skala imigracji do krajów wysokorozwiniętych przyjęła duże rozmiary, Do Stanów Zjednoczonych latach dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku napływało nawet do 1 miliona imigrantów w ciągu roku. Obcokrajowcy mają znaczny udział w tekturze społeczności krajów rozwiniętych. W Niemczech imigranci stanowią 8,9% populacji, a we Francji stanowią ponad 6,4 %. największy odsetek imigrantów ma Szwajcaria, w której obcokrajowcy z Portugalii, Włoch i krajów półwyspu bałkańskiego stanowią prawie 19,6 % całej populacji. Imigranci w Szwajcarii zamieszkują przede wszystkim duże miasta, w których stanowią znaczny odsetek ludności. W Genewie stanowią ponad 45% ogółu mieszkańców, w Zurychu i Bazylei 30%.

Negatywnie odbierana jest obecność imigrantów w krajach wysoko rozwiniętych ze względu na możliwość powodowania przez nich licznych konfliktów społecznych i narodowościowych. Imigranci tworzą liczne grupy społeczne, które są uwzględniane przez władze nie tylko miast ale także przez władze państwowe..

Problemem jest częsty brak pracy dla cudzoziemców. Tworzy się wtedy bunt przeciw pracownikom zagranicznym, obciążając ich wina za bezrobocie. Ludność miejscowa nie akceptuje obcych Kudzi, przez co dochodzi do często agresywnych protestów i wystąpień skierowanych przeciwko imigrantom. Do takich sytuacji dochodziło w niemieckich miastach, gdzie podpalano i niszczono dzielnice zamieszkane przez imigrantów zza granicy..

Do pozytywnych aspektów tego zjawiska należy fakt dochodzenia do wymiany międzynarodowej. Większość imigrantów przybywających do krajów wysoko rozwiniętych, stanowią wykształceni robotnicy, zmuszani do wyjazdu w skutek polityki we własnej ojczyźnie. W grupie tej są jednak wykształceni ludzie. Imigranci umożliwiają wymianę doświadczeń. Zamykanie granicy nie może ograniczać perspektyw rozwoju młodych i wykształconych ludzi. Istnieje jednak problem tzw. taniej siły roboczej, którą można regulować poprzez kontrolę przepływu granic. Problem nielegalnego przekraczania granic jest jednak trudny do wyeliminowania ze względu na dużą opłacalność tego procederu.

Mimo znanego podejścia krajów Europy Zachodniej do problemu imigracji, decydują się one na otwieranie granic i możliwości swobodnego poruszania się. Niektóre państwa wprowadziły okresy ochronne w odniesieniu do pracy. Bardzo skuteczną polityka w odniesieniu do imigrantów wprowadziły Stany Zjednoczone, które poprzez wprowadzenie wiz, bardzo skutecznie powstrzymały napływ cudzoziemców. Wprowadzenie wiz miało związek z polityką bezpieczeństwa (ataki terrorystyczne), gdyż głównie są za to odpowiedzialni obcokrajowcy. Wadą polityki wizowej jest ich dostępność. Dotyczy to także wysokokwalifikowanej i wykształconej części imigrantów.

Negatywną strona imigracji jest przemyt. Skala tego zjawiska jest bardzo duża i powoduje duże straty w gospodarce państwa. Społeczność imigrantów oddziałuje jednak pozytywnie na państwa wysoko rozwinięte, głownie z e względów demograficznych, ponieważ występuje w nich niż demograficzny. Napływ wykształconych imigrantów przyczynia się do rozwoju gospodarczego i wzrostu PKB.