Na początek kilka ogólnych danych o Merkurym:

  • masa tej planety stanowi 0,055 masy kuli ziemskiej (3,3x1024 kg)
  • średnica Merkurego wynosi 4870 kilometrów (0,38 średnicy Ziemi)
  • gęstość tej planety to 5,34 g/cm3
  • temperatura powierzchni wynosi najwyżej 430ºC, a najniżej -180ºC
  • około 59 dób ziemskich trwa jeden dzień
  • odległość średnia od słońca wynosi 58 milionów kilometrów (0,387 astronomicznych jednostek)
  • jeden rok na Merkurym trwa 88 dób ziemskich

Parę ważnych dat dla Merkurego:

  • 1631 rok - siódmego listopada tegoż roku pierwszy raz obserwowano przejście tej planety przed słoneczną tarczą, zjawisko to przewidział Johannes Kepler
  • w 1965 roku dokonano radarowego pomiaru prędkości rotacji tej planety, która wyniosła 58,65 dnia
  • w latach 1974-75 sonda kosmiczna Mariner 10 robi pierwsze fotografie powierzchni tej planety
  • w 1985 roku odkryto w atmosferze Merkurego sód

Merkury ma orbitę położoną bliżej Słońca od orbity ziemskiej. W związku z czym dla

ludzi obserwujących tą planetę z powierzchni Ziemi zawsze będzie ona świecić na nieboskłonie w bliskim sąsiedztwie Słońca. W ciągu każdego merkuriańskiego roku (88 dni) jest tylko parę dni, podczas których możemy ją w ogóle zaobserwować, gdyż położona jest ona wówczas w odpowiednim oddaleniu od Słońca. Możemy go w tym czasie znaleźć dość nisko na niebie przed świtem, bądź po zachodzie Słońca. Nigdy jednak nie jest on widoczny podczas zupełnie ciemnego wieczoru.

Najdogodniejsze warunki do obserwacji Merkurego mamy podczas wiosennych wieczorów, albo przed jesiennymi wschodami Słońca. Nie jest rzeczą trudną dowiedzieć się kiedy wypadają te dni. Wystarczy sięgnąć po astronomiczny rocznik bądź kalendarzyk. Przy pomocy najzwyklejszej lornetki możemy zwiększyć nasze szanse na zauważenie tej planety, należy jednak pamiętać, że nie wolno korzystać z lornetki jeśli Słońce jeszcze nie zaszło. Merkury swoim wyglądem na niebie przypomina jasną gwiazdę. Jeśli się go już zlokalizuje przy pomocy lornetki to dalej można już go obserwować bez jej pomocy.

Obrót Merkurego dookoła swojej osi następuje co 59 ziemskich dni. W dawniejszych czasach mógł się on obracać w większym tempie, jednak spowolniło go grawitacyjne oddziaływanie Słońca.

Merkury dokonuje trzy krotnego obrotu w ciągu 2 obiegów Słońca, stąd więc pokonanie 2/3 orbity jest wystarczające na wykonanie jednego obrotu dookoła własnej osi. W przypadku kiedy znaleźlibyśmy się na powierzchni Merkurego zauważylibyśmy, iż w czasie od wschodu słońca do kolejnego wschodu upłyną nam aż 2 lata (merkuriańskie). Spędzony jeden dzień na Marsie równy jest 176 dniom na Ziemi. Moglibyśmy zauważyć również, iż wymiary tarczy słonecznej ulegają znacznym zmianom, co spowodowane jest dość dużym wydłużeniem orbity Merkurego. W czasie trwania długich merkuriańskich dni na równiku Merkurego temperatura osiąga wartość 430°C, jest to więc temperatura wyższa od temperatury topnienia ołowiu, cyny czy też cynku.

Merkury w zasadzie nie posiada atmosfery. Gazy, które się na nim znajdują uległy niegdyś rozproszeniu w międzyplanetarną przestrzeń pod wpływem ogromnej ilości ciepła emitowanego przez Słońce. Mimo to, Merkury jest w stanie "zatrzymywać" nieduże ilości helu oraz wodoru, które są wywiewane przez Słońce. Zawieszone w tej mini atmosferze atomy sodu powstały wskutek nagrzania pewnych skał. Mówiąc zatem krótko i zwięźle tą niedużą atmosferę buduje przede wszystkim sód, hel, wodór oraz odrobina tlenu.

Fakt, iż Merkury nie posiada atmosfery z prawdziwego zdarzenia sprawia, że niezwykle łatwa jest dla niego prognoza pogody. Tutaj za dnia ciągle panują ogromne upały, a noce są strasznie zimne.

Na powierzchni Merkurego możemy odnaleźć dużą liczbę kraterów, które powstały w wyniku uderzenia w jego powierzchnię różnego rodzaju i wielkości ciał. Kratery o dużych rozmiarach bardzo często posiadają płaskie dno. Dzieje się tak, gdyż duże okruchy spadając na jego powierzchnię miażdżą znajdujące się tam skały. Wówczas uwolniona zostaje płynna lawa, która rozlewając się formuje gładką oraz płaską powierzchnię.

Merkury znajduje się w za dużej odległości od Ziemi, by można było obserwować jego powierzchnię nawet przez teleskop. Ogromne zasługi w badaniu jego powierzchni ma sonda Mariner 10, która wykonała około 10 000 zdjęć tejże planety, gdy przelatywała w jej pobliżu. Miało to miejsce dwukrotnie w latach 1974-75. Dzięki najlepszym zdjęciom można było wyróżnić na powierzchni Merkurego kratery bądź inne obiekty o wymiarach zaledwie stu metrów. Sonda ta sfotografowała w miarę dokładnie około połowy tej planety. Wiemy dzięki nim, iż na jego powierzchni znajduje się wiele kraterów w czym przypomina krajobraz bliższego nam Księżyca. Ciekawym obiektem jest dużych rozmiarów struktura w kształcie koła, nazwana Równiną Upału. Jej średnica wynosi 1300 kilometrów. Przypuszcza się, że utworzyła się ona w wyniku kolizji ogromnej planetoidy ze stosunkowo młodą powierzchnią Merkurego. Większość merkuriańskich kraterów swoim wyglądem przypomina kratery powstałe na skutek zderzenia. Merkury nie posiada jak już wspominaliśmy znacznej atmosfery oraz brak na nim również śladów wody. W związku z tym kratery merkuriańskie nie podlegają procesom erozji i obecnie jest możliwe obserwowanie ich pierwotnych form.