Merkury jest najbliżej Słońca położoną planetą Układu Słonecznego. Jest on widoczny gołym okiem jedynie tuż przed wschodem lub tuż po zachodzie Słońca. Dzieje się tak, ponieważ leży on zbyt blisko gwiazdy, w której poświacie się chowa.

Ruch Merkurego wokół własnej osi trwa niecałe 59 dni. Prawdopodobnie w przeszłości obracał się szybciej, jednak pod wpływem grawitacyjnego wpływu Słońca uległ spowolnieniu.

Pełen obieg wokół Słońca zajmuje planecie około 88 dni.

Średnica Merkurego wynosi 4 879 km, co sprawia, iż jest on jedną z najmniejszych planet Układu Słonecznego.

Merkury nie posiada księżyców.

Powierzchnia planety jest skalista. Nie posiada ona prawie w ogóle atmosfery. Niegdyś na Merkurym znajdowały się gazy, które jednak rozproszyły się w przestrzeni kosmicznej ze względu na produkowane przez Słońce ogromne ciepło. Planeta zatrzymuje mimo to nieco wodoru i helu pochodzącego od gwiazdy, a w wyniku nagrzania niektórych skał dochodzi do uwalniania np. atomów sodu. Stąd znikoma atmosfera planety zawiera sód, tlen i hel.

Temperatury osiągane na nasłonecznionej półkuli planety mogą przekraczać 400ºC, a na nieoświetlonej spadać do -180ºC.

Na powierzchni Merkurego znajduje się wiele kraterów powstałych w wyniku bombardowania planety przez meteoryty i inne ciała niebieskie. Największy z nich, tzw. Równina Upału ma 1 300 km średnicy, a powstała prawdopodobnie w wyniku uderzenia w planetę dużej planetoidy. Większość kraterów Merkurego ma jednak zazwyczaj niewielkie rozmiary.

Wygląd Merkurego naukowcy poznali dzięki zdjęciom zrobionym przez sondę Mariner 10 w latach 1974 - 1975.

Merkury znany był już w okresie starożytności. W 1631 roku po raz pierwszy zaobserwowano jego przejście przez tarczę Słońca, a przewidział to Johannes Kepler. W 1965 r. dokonano pomiaru prędkości rotacji planety. W latach 1974 - 1975, jak już wspomniano, wysłano w jego pobliże sondę Mariner, która sfotografowała jego powierzchnię. W roku 1985 w atmosferze Merkurego odkryto sód.