Od dawien dawna najwięksi uczeni zastanawiali się nad wyglądem naszej planety, oraz gdzie się znajduje i co ją otacza. Wśród tych rozważań często przeplatały się wątki związane z religią czy obyczajem, czego wynikiem było powstanie, niezliczonej ilości teorii opisujących nasz świat. Jednak pierwszym, który, określił nasz świat w sposób czysto naukowy był znakomity grecki astronom Ptolomeusz. Według tego, co głosił, Ziemia znajdowała się w centrum Wszechświata, a wszelkie ciała niebieski takie jak Słońce, Księżyce, czy planety, nieustannie krążą wokół niej. Natomiast, jeśli chodzi o wszelkie inne obiekty, w tym także gwiazdy to nie potrafiono dokładnie zrozumieć, czym one naprawdę są i przyjmowano, że są to twory trwające niezmiennie w przestrzeni, a utrzymują je na swoich miejscach np. anioły. Kwestie religijne także tutaj były wyraźnie widoczne. Oprócz obecnych aniołów przyjmowano także, że poza tym, co widzimy na niebie, znajduje się królestwo niebieskie - siedziba Boga. W ówczesnych czasach teoria ta bardzo podobała się Kościołowi, a wszelkie inne przedstawiające inne poglądy były uznawane za herezje. Teoria Ptolomeusza przetrwała bardzo długo. Jednak jej kres w końcu nastąpił. Wraz z początkiem XVI w. coraz to częstszym zjawiskiem stało się podróżowanie po świecie i odkrywaniu nowych lądów. Człowiek wówczas zaczął zauważać, iż świat nie jest do końca taki jakim go opisywał Ptolomeusz. Czas ten też był czasem upadku autorytetu Kościoła, co doprowadziło do zachwiania teorii Ptolomeusza. Zaczęły się pojawiać nowe teorie. Człowiekiem, który zmienił całkowicie sposób postrzegania świata był Kopernik. W 1543 roku, zostało wydane pośmiertnie jego największe dzieło: "O obrotach sfer niebieskich", w którym to opisał ruch Ziemi jako ruch dookoła Słońca. W swoim dziele napisał on bowiem: "...całość opasana przez Księżyc obiega wraz ze środkiem Ziemi dookoła Słońca rocznym obrotem po wielkim kręgu między resztą planet". Według niego to Słońce stanowiło centrum, wokół którego poruszały się wszystkie planety naszego układu. Dodatkowo zauważył także słusznie, że Ziemia w czasie ruchu obraca się także wokół własnej osi. A co więcej wiedział także, że Księżyc jest zupełnie innym obiektem niż pozostałe planety, że jest satelitą Ziemi. I tak oto w ten sposób rozpoczęła się wielka rewolucja w nauce, która miała trwać 100 lat!

Przyjrzyjmy się dokładniej historii. Mikołaj Kopernik przyszedł na świat w 1473 roku w Toruniu. Jego ojciec także miał na imię Mikołaj, natomiast matka, Barbara Watzrode pochodziła z bogatej i dobrze sytuowanej rodziny. Dzięki temu, że rodzice Mikołaja mieli tak wysoki status społeczny, otrzymał on należyte wysokie wykształcenie. W czasie swej nauki zajmował się biologią medycyną, astronomią fizyką, matematyką, prawem, greką, a także innymi językami obcymi. Po skończeniu pobierania nauk, został kanonikiem w katedrze we Fromborku, gdzie miał bardzo dobre warunki do prowadzenia swoich badań. Przez pewien czas także zajmował się leczeniem ludzi, a w wolnych czasach dopiero pracował nad swoimi astronomicznymi teoriami. Natomiast w 1513 roku, aby prowadzić lepsze badania kosmosu wybudował specjalną wieżę astronomiczną. Nie istnieją dokładne zapiski historyczne, co do okoliczności kształtowania się jego słynnej teorii. Ona sama została spisana w formie dzieła "O obrotach ciał niebieskich" w 1530 roku. Jednak wówczas jeszcze wpływ Kościoła na nauki był bardzo duży i Kopernik obawiał się je oficjalnie opublikować. Dlatego też ukazało się ono dopiero w 13 lat później, w tym samym roku, kiedy umarł. Kopernik przed śmiercią miał jeszcze okazję zobaczyć swoje dzieło wydane. Jednak znajdował się on już wtedy na łożu śmierci, przez co nie mógł już w nim niczego zmienić. Ale jak legenda głosi zdążył jeszcze tuż przed śmiercią zobaczyć swoje dzieło wydane drukiem. Jednak w swym dziele Kopernik nie ustrzegł się kilku błędów. W swej teorii opisywał ruch planet jako ruch po idealnie okrągłych torach, co oczywiście dzisiaj wiemy nie jest prawdą. Ale natomiast podał prawidłowo kolejność planet, jaka obowiązuje w naszym układzie słonecznym. Dzieło Kopernika było znane pod nazwą "De revolutionibus" i trafiło do rąk wielu znakomitych uczonych. Model, jaki przedstawił w nim Kopernik wkrótce poparli i oni. Genialny astronom Galileusz, miał okazję sprawdzić teorię Kopernika za pomocą swojego teleskopu i wkrótce też poparł model heliocentryczny przedstawiony przez Kopernika. Kopernik zakończył swoje życie w 1543 r. Nie zachowały się żadne notatki opisujące dokładnie jego życie, jedynie kilka listów. Historia zapamiętała go jako geniusza, który wstrzymał Słońce a ruszył Ziemię, oraz tego, który rozpoczął wielką rewolucję w nauce.

Na przełomie wieku XVI i XVII odbył się ogromny przełom naukowy. Powstały metody badawcze, które już w sposób rzetelny postrzegały świat i go opisywały. Ale to Mikołaj Kopernik był osobą która ten proces rozpoczęła. Dzięki swojemu wszechstronnemu wykształceniu nabrał on pewnych postaw, które pomogły mu przejawiać większy krytycyzm względem ówczesnego postrzegania świata. Dzieło przez niego stworzone stało się kluczowym przedmiotem, dzięki któremu uczeni całego świata zaczęli w zupełnie inny sposób postrzegać otaczającą ich przyrodę. W znaczący sposób teoria Kopernika różniła się od poprzednich teorii Arystotelesa, czy Ptolomeusza. Była teorią bardziej otwartą, niż w przypadku wcześniejszych, gdzie prezentowano tzw. zamkniętą fizykę. Dzięki takiej otwartości, stała się źródłem mnóstwa dociekań i pytań. Zaczęto się zastanawiać nad zasadami rządzącymi ruchem ciał, nad pochodzeniem sił, które napędzają cały nasz świat. Rodziły się także pytania dotyczące metod badawczych, w jaki sposób poznawać przyrodę.

Faktem zasługującym na uwagę, jest to, że Kopernik wszelkie swoje obserwacje prowadził bez użycia jakichkolwiek narzędzi optycznych - tzw. nieuzbrojonym okiem. Nie istniały, bowiem wówczas jeszcze teleskopy ani jakiekolwiek lunety. Następcy Kopernika prowadzili dalsze badania. Jednym z takich uczonych był Tycho Brache, który w 40 lat po Koperniku przeprowadził dokładniejsze obserwacje i pomiary. Brahe urodził się w 3 lata po śmierci Kopernika w 1546 roku w Knudstrup, które leży na terenie dzisiejszej Szwecji. On także zdobył wysokie wykształcenie studiując na wielu uniwersytetach, także na uniwersytecie w Kopenhadze. W wyniku działania króla duńskiego Fryderyka II, Brache w 1576 roku otrzymał fundusze, które pomogły mu wybudować obserwatorium astronomiczne. Brache jako pierwszy zaobserwował pojawienie się na niebie nowej gwiazdy. Była to supernova w gwiazdozbiorze Kasjopei. Obserwacja ta stała się bodźcem dla Brechego do skatalogowania wszystkich gwiazd widocznych na niebie. Badania swoje prowadził przez 20 lat do momentu kiedy nowy król duński Christian IV, całkowicie zaprzestał wspierać astronoma pod względem finansowym. Brache długo się nie zastanawiając spakował cały swój sprzęt badawczy i przeniósł się do Pragi, gdzie został bardzo ciepło przyjęty przez tamtejszego władcę Rudolga II. Kontynuował on wówczas swoją pracę. W 1600 roku, zaczął pomagać Brachemu w jego badaniach pewien młody naukowiec, który zwał się Jan Kepler. Kontynuował on pracę Brachego po jego śmierci, która nastąpiła w 1601 roku.

Jan Kepler przyszedł na świat w 1571 roku w Weil w Wirtembergii. W czasie swej nauki słyszał o teorii Kopernika i wielce był nią zainteresowany. W 1594 roku został profesorem matematyki w Grazu, a w 2 lata później napisał swoją pierwszą pracę z dziedziny astronomii. Po czym był zmuszony do opuszczenia Grazu. Przeniósł się do Pragi, gdzie został pomocnikiem Brachego. Po jego śmierci kontynuował pracę Duńczyka, oraz zaczął wydawać jego oryginalne zapiski i prace zawierające zbiór jego teorii. Keplerowi który zapoznał się z całą pracą Brachego, bardzo pomogły jego obserwacje do wyjaśnienia pewnych nieprawidłowości teorii Kopernika. Według tego co było napisane w "O obrotach sfer niebieskich" planety miały się poruszać po orbitach kołowych. Jednakże Kepler zaobserwował w związku z tym pewną nieregularność ruchu Marsa, która nie zgadzała się z postulatami Kopernika. Dalsze obserwacje Keplera doprowadziły go w 1609 roku do rewolucyjnego wniosku. Otóż ogłosił on, że planety jednak nie krążą wokół Słońca po orbitach o kształcie koła, ale po orbitach o kształcie elipsy. W dalszych swoich badaniach Kepler starał się wykazać pewną zależność pomiędzy rozmiarami orbit kolejnych planet. Założenie to i chęć wykrycia takiej harmonii była podyktowana filozofią pitagorejską, która wszędzie doszukiwała się przejawów porządku i symetrii. O ile założenie Keplera o istnieniu takiej zależności pomiędzy rozmiarami orbit kolejnych planet okazało się błędne, to jednakże badania jakie wówczas prowadził doprowadziły go do kolejnych wniosków. Dzięki całej swojej pracy Kepler sformułował 3 prawa rządzące ruchem planet w układzie słonecznym, które do dzisiaj stanowią podstawę współczesnej astronomii. Ponadto ostatecznie Kepler wraz z Galileuszem ustalili, że w centrum Układu Słonecznego znajduje się Słońce.

W ten oto sposób odkrycia Kopernika, oraz następne Brachego, Keplera i Galileusza stały się początkiem ery rozwoju nie tylko astronomii, ale także całej fizyki. Po śmierci Kopernika, jego pracę kontynuował Galileusz, który po tym jak Kepler dowiódł prawdziwości założenia o modelu heliocentrycznym, skupił się na prawach fizyki, jakich działanie obserwujemy na Ziemi. Prowadził szereg badań, obserwacji i przeprowadzał mnóstwo doświadczeń. Wszelkie spostrzeżenia wnikliwie analizował i próbował coraz to lepiej zrozumieć otaczającą go fizykę. Galileusz jako pierwszy zauważył że siła jest raczej związana z przyśpieszeniem, a nie prędkością. Zajmował się także konstrukcją różnego rodzaju urządzeń, które miały mu ułatwić obserwacje. To on skonstruował termoskop, lunetę, czy wagę hydrostatyczną. W wyniku przeprowadzonych przez siebie obserwacji, odkrył księżyce Jowisza, oraz Wenus. Opisał także prawa rządzące ruchem wahadła. Największe jednak zasługi wiążą się z faktem, że to on jako pierwszy wprowadził do fizyki metody pomiarowe, użycie wyspecjalizowanych przyrządów, dzięki którym pomiary te były możliwe. W ogromnym stopniu przyczynił się do rozwoju fizyki i metod, jakimi się ją bada.

Wiek XVII był okresem w historii człowieka, gdzie fizyka w końcu zaistniała jako prawdziwa dziedzina nauki. To wtedy rozpoczęła się epoka wielkich odkryć i teorii. Rozpoczęto badania nad gazami, kinematyką, badaniem zjawisk związanych z falami, czy ciałami sprężystymi. Nastał też era wielkich fizyków, takich jak Pascal, Huyhgens, Torricelii, czy Romer. Fizycy, którzy zajęli miejsce Galileusza nadal rozwijali metody badawcze, konstruując coraz to nowsze i lepsze urządzenia pomiarowe. Powstały wówczas pierwsze barometry - urządzenia służące do pomiaru ciśnienia, pierwsze spektrometry pozwalające badać strukturę widmową światła. Coraz to nowsze metody badawcze i teorie fizyczne, wymagały nowych narzędzi matematycznych. Tak więc i na tym polu rozpoczął się znaczny rozwój. W wyniku potrzeb fizyki powstał rachunek różniczkowy i całkowy stworzony przez Newtona i Leibniza. Natomiast do opisu obrazowego Descartes stworzył geometrię analityczną. Wkrótce także powstało kolejne przełomowe dzieło, a mianowicie napisane przez Newtona "Philosopfiiae naturalis principia mathematica" i wydane w 1687, które już w całkowicie nowożytny sposób opisywało prawa rządzące ruchem ciał. W tym oto dziele fizyka już została przedstawiona jako ścisła nauka, w której badania przeprowadza się przeprowadzając pomiary i je analizując. Po raz pierwszy został tak dokładnie ukazany eksperymentalny i teoretyczny charakter fizyki. W swoim dziele Newton opisał swoje definicje czasu, położenia, siły, pędu, masy, a także układu odniesienia. Podał także trzy fundamentalne zasady dynamiki, które do dzisiaj są stosowane. Opisał także grawitację jako prawo powszechnego ciążenia i opisał ją jako siłę której działaniu podlegają wszystkie ciała obdarzone masą. Dokonał także przedstawienia podstawowych równań ruchu, które przedstawiały zastosowanie języka matematyki do opisu fizyki. Dzięki tym równaniom był on w stanie opisać wiele zjawisk fizycznych. Co więcej zastosował swoje prawa dynamiki, do opisu ruchu planet w układzie słonecznym, dzięki czemu w sposób ścisły udowodnił to co ogłosił Kopernik, oraz wszystkie 3 prawa Keplera. W tej kwestii poszedł jednak dalej i podał teorię opisującą ruch wszelkich ciał, zarówno tych na Ziemi, jak i tych we Wszechświecie. Przyczyniło się to do tego, że astronomia nie stanowiła już zupełnie odrębnej nauki, ale była ściśle związana z fizyką.

Newton przyczynił się do także wielu odkryć z zakresu innych dziedzin fizyki, takich jak optyka, czy teoria ciepła. Zajmował się on głównie teoretycznym opisem świata, jednak także przeprowadził kilka ważnych eksperymentów w wyniku, których dokonano rozszczepienia światła, odkryto zjawisko dyspersji światła, a także odkryto zjawiska interferencji i dyfrakcji. Dzięki niemu zaistniały w świecie nowoczesne metody naukowe służące poprawnemu badaniu świata. Co ciekawe metody te w swej zasadzie pozostały niezmienione do dzisiaj. Tylko stopniowy rozwój technologiczny wprowadzał coraz to nowsze narzędzia, dzięki którym poznawano coraz lepiej otaczającą nas przyrodę. Także metody które Newton wprowadził do świata naukowego, w ciągu 300 lata znalazły zastosowanie także w innych dziedzinach nauki. Stosuje je się nawet w naukach humanistycznych, czy społecznych. Przez ponad 200 lat prawa, które ogłosił Newton, były rozważane przez nie tylko fizyków ale także filozofów. Stanowiły wzór teorii fizycznej i w doskonały sposób otaczały ówczesny poznany świat. Po śmierci Newtona, jego następcy rozwijali jego teorie budując mechanikę teoretyczną i w coraz lepszy i pełniejszy sposób opisując zachowanie ośrodków ciągłych, takich jak gazy, czy ciecze. Coraz to nowe wyzwania fizyki pociągały za sobą konstruowanie nowych narzędzi matematycznych, które umożliwiały rozwiązanie wielu problemów nurtujących fizyków z całego świata. Wtedy to święcili swoje tryumfy najwięksi matematycy wszechczasów, tacy jak Euler, Lagrange, Laplace, d'Alembert, a także wielu innych.

Podsumowując, to można byłoby tak jeszcze długo wymieniać dalsze etapy rozwoju fizyki, jednak należy pamiętać, że to wszystko zaczęło się od dzieła Kopernika "O obrotach sfer niebieskich". Wtedy to, można powiedzieć, praktycznie narodziła się fizyka, kiedy człowiek w zupełnie inny bardziej krytyczny sposób zaczął patrzeć na otaczający go świat. Wtedy też człowiek zaczął spostrzegać, że nauka, to jeden wielki ciąg przyczynowo - skutkowy, gdzie każdy element oddziałuje na inny. Ciężko sobie wyobrazić co by było, gdyby Kopernik nie przyjrzał się dokładnie niebu i nie opisał swoich wniosków. Być może do tej pory byśmy żyli w przekonaniu, że żyjemy w centrum Wszechświata i być może fizyka, jaką ją dzisiaj znamy w ogóle by nie istniała. Można by tak jeszcze długo gdybać i gdybać, zastanawiając się także nad innymi wielkimi fizykami. Co by się stało, gdyby oni nie dokonali swoich rewolucyjnych odkryć. Jednak jedno wiemy na pewno, i nie wzbudza to żadnych wątpliwości: Mikołaj Kopernik wielkim uczonym był!