Klonowanie to otrzymanie kopii organizmu zbudowanego z wielu komórek. Odbywa się to poprzez przez pobranie jądra komórki budującej ciało (komórki somatycznej) jednego osobnika i przeniesienie go do komórki jajowej, która pozbawiona jest jądra do osobnika drugiego.

Pierwszy raz w historii sklonowanie organizmu miało miejsce w 1996. Kierownikiem działań grupy badaczy był I. Wilmut z Wielkiej Brytanii, który reprezentował Roslin Instytute. Rezultatem klonowania była owca, którą nazwano Dolly.

Proces ten przebiegał w kilku etapach.

Najpierw pobrano od jednego wybranego osobnika jego komórki somatyczne. Następnie prowadzono ich hodowle in vitro (aż do ich przejścia do fazę spoczynku).

Następnie pobrano komórkę jajową od drugiego osobnika, odrzucono z niej jądro komórkowe i dokonano elektrofuzji jądra budującej ciało komórki z komórką rozrodczą.

Na tym etapie nowe jądro komórki jajowej przejmowało funkcję pełnioną dotychczas przez jądro poprzednie.

Zachodziły potem podziały komórki na drodze mitozy ( in vitro), aż do powstania zarodka.

Zarodek umieszczono następnie w macicy u innej samicy.

Końcowym etapem tego przedsięwzięcia było powstanie identycznego genetycznie osobnika, jak właściciel pobranej komórki somatycznej.

Niedługo po tym zdarzeniu, również w tym laboratorium doszło do sklonowania jagniąt.

Były one zwierzętami transgenicznymi, miały one materiał genetyczny złożony z genów, które odpowiadały za kodowanie białek ludzkich.

Nowym osiągnięciem było sklonowanie myszy. Dziełem tego była myszka Cumulina, która powstała dzięki modyfikacjom metody jak klonowanie owiec. Sklonowano też samicę Ovis orientalis, musimon, czyli muflona europejskiego.

Jeżeli chodzi o ludzi, to prowadzi się takie próby terapeutycznie. Zmierzają one do powstania ludzkich zarodków, które znajdują się w stadium blastocysty. Są one źródłem komórek macierzystych posiadających właściwości lecznicze.

Po raz pierwszy wiadomość o sklonowaniu zarodków pochodzących od człowieka ukazała się w listopadzie 2001 roku.

W Scientific American opisano, że wstrzyknięto komórki, które odżywiają jaja (komórki pęcherzykowe) do komórek jajowych w liczbie ośmiu. Po podziałach komórkowych tylko w trzech powstały zarodki. Były to dwa zarodki ludzkie czterokomórkowe oraz jeden zarodek sześciokomórkowy.

Niestety nie doszło do dalszych podziałów tych embrionów, nie pojawiły się więc pożądane blastocysty.