Tradycja ochrony środowiska w Polsce posiada bardzo głębokie korzenie historyczne. Już pierwszy polski król Bolesław Chrobry, wydał zakaz polowania na bobry. Ponadto stworzył on funkcję tzw. bobrownika, który miał chronić żeremia bobrów przed zniszczeniem. Uważał on także że lasy powinny być chronione. Stanowią one bowiem ostoję zwierzyny oraz naturalną barierę przed wrogiem.. Kolejne prawa służące ochronie naturalnej przyrody, ustanawiał Kazimierz Wielki. Objął on ochroną pszczoły, zakazał wycinania drzew z barciami, oraz nakazał ochronę lasu przed pożarem.. Władysław Jagiełło zakazał wycinania cisów, które zostały przetrzebione ponieważ służyły do jako materiał do produkcji łuków. Ustanowił kary za kradzież drewna oraz stworzył prawo łowieckie pozwalające polować tylko na własnych gruntach. Ustanowił też swego rodzaju okres ochronny dla zwierzyny płowej od wiosny do jesieni, w tym okresie większość gatunków zwierząt opiekuje się potomstwem. Zwierzęta takie jak tury, żubry, sokoły, łabędzie zostały objęte ochroną za czasów Zygmunta III Wazy.

W wieku XIX formy ochrony przyrody zaczęły nabierać coraz więcej cech działania zorganizowanego. Powstawały coraz liczniejsze organizacje takie jak Towarzystwo Tatrzańskie powstałe w 1873, czy Polskie Towarzystwo Krajoznawcze w 1906 roku. Były to pierwsze polskie stowarzyszenia tego typu. Za prekursora i twórcę zorganizowanych form ochrony przyrody był Stanisław Staszic. Przyczynił się on do powstania w Polsce głównych organów ochrony przyrody, takich jak działająca od 1919 roku Tymczasowa Państwowa Komisja Ochrony Przyrody, przekształcona w roku 1926 w Państwową Radę Ochrony Przyrody. W okresie międzywojennym państwo stało się głównym organem ochrony przyrody, powstawały pierwsze w Polsce parki narodowe, rezerwaty i pomniki przyrody.

W roku 1934 ustanowiono współczesne, pierwsze przepisy o ochronie środowiska. Zarysowany został wówczas pierwotny kształt instytucji zajmującej się ochroną

Środowiska. Przetrwał on wojnę i dopiero w roku 1949 uchwalono nawą ustawę o ochronie przyrody. Istniejąca już Państwowa Rada Ochrony Przyrody pozostała głównym organem doradczym rządu w tej dziedzinie. Funkcję wykonawczą przejęło ministerstwo leśnictwa, przy którym działał Departament Ochrony Przyrody z Głównym Konserwatorem Przyrody.

W roku 1971 z inicjatywy PROP powstała koncepcja ochrony tzw. Ochrona krajobrazu. Zaczęto tworzyć parki krajobrazowe, oraz obszary chronionego krajobrazu. Razem z pozostałymi formami ochrony miały one stworzyć w Polsce system ochrony środowiska.

Starą ustawę o ochronie środowiska znowelizowano w roku 1991. Obowiązuje ona do dziś wraz z wprowadzonymi do niej 2 lutego 2001 roku poprawkami. Określa ona że w naszym kraju organem odpowiedzialnym za ochronę przyrody jest minister środowiska oraz inni ministrowie w miarę swoich kompetencji. Ministerstwo reprezentowane jest przez Głównego Konserwatora Przyrody, który równocześnie pełni funkcje podsekretarza stanu. Państwowa Rada Ochrony Przyrody i Państwowa Rada Ochrony Środowiska stanowią organ doradczy.

Powstaje coraz więcej organizacji społecznych które propagują ochronę środowiska. Są to m.in. Liga Ochrony Przyrody, Polski Klub Ekologiczny, Polskie towarzystwo Leśne, Klub Gaja, Stowarzyszenie Przyjaciół Przyrody "pro Natura" , Polskie Towarzystwo Ochrony Przyrody "Salamandra", Ogólnopolskie Towarzystwo Ochrony Ptaków oraz wiele innych.

Propagowaniem ochrony środowiska zajmują się również placówki badawcze i naukowe wyższych uczelni w całej Polsce. Wiele programów wspieranych jest przez różnego rodzaju fundusze np. Narodowy i Wojewódzkie Fundusze Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej.

Wybrane gatunki roślin, podlegające prawnej ochronie w nadleśnictwie Rudka.

Spośród roślin objętych ochroną często spotykamy w lasach liściastych wawrzynka wilcze łyko, lilie złotogłów, naparstnice zwyczajną, orlika pospolitego i gnieźnika leśnego.

Bory sosnowe i mieszane są środowiskiem życia sasanki łąkowej, tajęży jednostronnej, widłaka goździstego i jałowcowego. Na terenach suchego boru sosnowego znaleźć można chronione porosty z grupy chrobotków. W lasach wilgotnych i zabagnionych do chronionych gatunków należą, storczyki plamisty i krwisty, listera jajowata oraz kruszczyk błotny.

Zwierzęta objęte ochroną

W śród ptaków występuje, orzeł bielik, bocian czarny, orlik krzykliwy, puchacz. Wokół stanowisk tych ptaków wyznaczono 13 ostoi. Chronione one są przez 200 metrową strefę ochrony ścisłej i 500 metrową strefę ochrony częściowej. Ponadto nadleśnictwo Rudka stara się prowadzić profilaktykę w ochronie miejsc lęgowych szczególnie cennych gatunków ptaków. W tym celu chronione są drzewa dziuplaste, wywieszane są budki lęgowe, chronione mrowiska oraz ogranicza się używanie środków chemicznych służących do walki ze szkodnikami.

Na terenie omawianego nadleśnictwa występują:

  • Lasy ochronne o ogólnym przeznaczeniu-obejmują obszar 2 333,51 ha co stanowi 16% ogólnej powierzchni lasów całego nadleśnictwa

Wśród tej grupy lasów możemy dodatkowo wyróżnić:

- lasy które regulują stosunki wodne, (1548,53 ha)

-lasy regulujące stosunki glebowe (118,96 ha)

-lasy które stanowią bardzo cenne fragmenty naturalnej przyrody (69,08 ha)

- lasy zamieszkane przez zwierzęta podlegające ochronie gatunkowej (596.94 ha)

  • Lasy ochronne o specjalnym przeznaczeniu

Obejmują one obszar 200,1 ha, stanowi to 1,4% obszaru lasów całego nadleśnictwa.

W grupie tej możemy dodatkowo wyróżnić:

-lasy leżące w granicach miast. (154,24 ha)

-lasy w obrębie których znajdują się stałe tereny badawcze i doświadczalne (11,67 ha)

-lasy mające znaczenie strategiczne w obronności kraju (34,5 ha.)

  • Lasy wielofunkcyjne

Obejmują obszar 11760,43 ha co stanowi 81,8% powierzchni lasów nadleśnictwa.

W grupie tej wyróżniamy:

-lasy położone w północno wschodniej części województwa należące do otuliny Narwiańskiego Parku Narodowego (25,03 ha)

-obszary hodowli topoli oraz innych drzew szybko rosnących (181,45 ha.)

Oprócz wymienionych form ochrony, w opisywanym nadleśnictwie znajdującym się w gminie Nur, w 1998 roku w czerwcu utworzony został Nadbużański PK.

Szczególnym elementem przyrody tego obszaru i m.in. powodem powstania parku krajobrazowego są bagna. Stanowią one środowisko życia wielu często cennych i rzadkich gatunków ptaków , ssaków, płazów i gadów. Bagna porastane są przez roślinność charakterystyczną dla terenów podmokłych. Na terenie leśnictwa Pietkowo, które graniczy z Narwiańskim PN, znajduje się kompleks stawów hodowlanych. Stanowią one zdaniem ornitologów jedno z najcenniejszych miejsc bytowania i lęgowania rzadkich gatunków ptaków błotnych w całej Europie. Ochrona tych terenów przed rabunkowa działalnością człowieka i zanieczyszczeniami powinna więc być priorytetem dla władz nadleśnictwa.