Omdlenie

Jest nagłą, ale chwilową utratą przytomności. Mało osób orientuje się, że omdlenie jest spowodowane zbyt małą ilością tlenu, która dopływa do mózgu. Organizm w ten sposób broni, ponieważ w momencie upadku zwiększa się ilość dopływającej do mózgu krwi zawierającej tlen.

  • Czynniki, które mogą spowodować omdlenia:
      • obniżenie ciśnienia krwi (np. po nagłym wstaniu z pozycji siedzącej, kucającej),
      • kierowanie przez organizm większej ilości krwi do pewnego jego obszary, kosztem krwi, która dociera do mózgu - jest to tzw. reakcja wasowagalna,
      • niedokrwistość.

Pierwszy czynnik jest zupełnie przypadkowy i może doprowadzić do omdlenia prawie każdą osobę. Natomiast w drugim przypadku są to osoby mające najczęściej tendencje do tego typu reakcji.

  • Pierwsza pomoc:
      • należy ułożyc osobie, która omdlała głowę, w taki sposób, aby skierowana twarzą ku dołowi, jednocześnie była odchylona do tyłu,
      • należy ułożyć taką osobę na boku
      • następnie zgiąć nogi w kolanach, a rękę na której ta osoba spoczywa odsunąć do tyłu.

Jeżeli osoba nie odzyska przytomności należy natychmiast zapewnić jej pomoc lekarską (wezwać pogotowie).

Zasłabnięcie

To stan na ogół chwilowego osłabienia organizmu. Osoba czuje się bezwładnie, czuje, że powinna spocząć, (jeżeli stoi), aby się nie przewrócić, bądź nie stracić całkowicie przytomności.

  • Czynniki powodujące zasłabnięcia są bardzo różne, mogą należeć do nich:
    • wysoka, męcząca temperatura (zwłaszcza latem),
    • niedożywienie,
    • specyficzne substancje zapachowe,
    • wdychanie (również przypadkowe) niektórych substancji chemicznych,
    • depresja,
    • apatia itp.
  • Pierwsza pomoc:
    • ułożenie osoby w pozycji prostej, leżącej (na wznak), a następnie podniesienie jej nóg do góry, nogi muszą znajdować się poniżej tułowia,
    • dostarczenie dopływu świeżego powietrza (otwarcie okna, wyniesienie na zewnątrz, zapewnienie przestrzeni),
    • rozpięcie ubrania, które mogłoby spowodować zbędny ucisk, zwłaszcza dróg oddechowych,
    • w momencie, gdy chory poczuje się lepiej i może wstać, nie powinien tego robić gwałtownie, ale spokojnie, najlepiej podtrzymując się drugiej osoby, a następnie spocząć jeszcze na moment w pomieszczeniu ze świeżym powietrzem lub na zewnątrz, aż poczuje się dobrze,
    • jeśli osoba chora nie odczuwa poprawy swojego stanu, czuje się źle, lub skarży się na jakieś dolegliwości (bóle głowy, bóle serca, brak tchu itp.) bezzwłocznie należy zapewnić jej pomoc lekarską.

Krwotoki

W ujęciu medycznym krwotok to spowodowane przerwaniem ścian naczynia, wydostanie się krwi poza jego światło. 5 litrów krwi znajduje się w organizmie jednego człowieka. Jeżeli utarci on z tej wielkości 1 litr to stanowi to poważne zagrożenie życia.

  • Ze względu na rozdaj naczyń krwionośnych, którymi przepływa różnią się krew:
      • tętniczą - jeżeli tryska z rany i ma zabarwienie jadnoczerwone,
      • żylną - jeżeli wypływa ciągłym, jednostajnym strumieniem i ma barwę ciemniejszą.
  • Ze względu na źródło krwawienia wyróżnia się krwotoki takie jak:
      • sercowe,
      • tętnicze,
      • żylne,
      • miąższowe.
  • Ze względu na miejsce wypływu krwi wyróżnia się krwotoki:
      • wewnętrzne - krew wypływa do jam ciała, tkanek,
      • zewnętrzne - gdy krew wylewa się poza organizm.

Jeżeli nastąpi rozpoznanie krwotoku wewnętrznego to pierwsza pomoc skupia się na wezwaniu pomocy lekarskiej.

Krwawienie zewnętrzne jest najczęściej spowodowane zranieniem lub skaleczeniem się o przedmioty ostre, może być wynikiem ugryzienia przez psa itp.

  • Pierwsza pomoc w przypadku krwotoków zewnętrznych:
      • Ucisk bezpośredni
      • ułożenie osoby krwawiącej w pozycji leżącej,
        • krwawiąca kończyna powinna zostać uniesiona do góry (nad poziom serca), ale nie należy przemieszczać go jeżeli istnieje podejrzenie do wystąpienia złamania,
        • jeśli znajduje się w pobliżu jakaś tkanina należy osłonić nią miejsce, które zostało zranione,
        • następnie należy spróbować zatamować wypływ krwi poprzez uciśniecie rany palcami, uciskanie to powinno trwać około 10 minut, a palce do rany muszą być mocno przyciśnięte, jeśli jest to rana na kończynie, które musi zostać uniesiona do góry, to osoba udzielająca pierwszej pomocy jedną rękę powinno podtrzymywać kończynę w górze, a druga tamować wypływ krwi,
        • jeżeli rana nie jest bardzo duża i poprzez bezpośredni ucisk krew zostanie zatamowana można opatrzyć ją tamponem z jałowej gazy i zakończyć tak zwanym przypalcowym opatrunkiem; następnie należy ją zabandażowaną, ale w taki sposób by nie doprowadzić do zaburzeń krążenia (nie zbyt mocno),
        • przez jakiś czas nie powinno się tą kończyną wykonywać żadnych ruchów, aby ponownie nie wywołać krwotoku, z tego samego powodu nie należy zmieniać opatrunku, w przypadku przesiąknięcia można dołożyć kilka warstw gazy,
      • Ucisk pośredni:
        • stosuje się go jeżeli krwawienie nie ustało po tamowaniu uciskiem bezpośrednim,
        • polega na uciskaniu tętnicy doprowadzającej krew do uszkodzonej części ciała (10 minut).
  • Krwawienie z nosa:
      • będąc w pozycji siedzącej należy nachylić się w taki sposób, aby umożliwić wypływ krwi na zewnątrz,
      • następnie należy ucisnąć nozdrza z obydwu stron (używając kciuka i palca wskazującego),
      • zastosować okład z lodu (na czoło, górną część nosa oraz szyję).

Błędne jest powszechnie stosowane w przypadku krwawienia z nosa - odchylanie głowy ku tyłowi. Może to doprowadzić do przepływu krwi do gardła i zakrztuszenia się nią.