Układ wydalniczy (moczowy) jest odpowiedzialny za usuwanie z organizmu zbędnych i szkodliwych produktów przemiany materii. Główne narządy wydalnicze to dwie nerki, od każdej z nich odchodzi moczowód. Oba moczowody uchodzą do pęcherza moczowego, zakończonego cewką moczową.

W nerkach zachodzi filtracja krwi - produkty wydalnicze przedostają się z krwiobiegu do układu wydalniczego, a następnie drogami wyprowadzającymi usuwane są z organizmu w postaci moczu.

Nerki położone są po grzbietowej stronie ciała, na wysokości kręgów lędźwiowych. Mają kształt fasolowaty. Do ich górnej części przylegają nadnercza. Do każdej nerki doprowadzana jest tętnica nerkowa, a odprowadzana jest żyła nerkowa. W przekroju podłużnym przez nerkę można wyróżnić w jej budowie korę, rdzeń i miedniczkę nerkową. Kora nerkowa to cienka warstwa zewnętrzna, rdzeń leży głębiej i jest szeroki, a całkowicie w głębi znajduje się wolna przestrzeń - miedniczka.

Podstawową jednostką funkcjonalną nerki jest nefron. Składa się on z ciałka nerkowego oraz kanalików nerkowych. Ciałko nerkowe natomiast składa się z kłębuszka naczyń krwionośnych, będących odgałęzieniami tętnicy nerkowej, które są otoczone torebką Bowmana. Kłębuszek nerkowy i torebka Bowmana leżą w korze nerki, a kanaliki nerkowe w rdzeniu, gdzie tworzą piramidy nerkowe przecinające rdzeń i zbiegające się do miedniczki w postaci kielichów nerkowych.

W ciałku nerkowym zachodzi filtracja krwi. Tętniczka doprowadzająca krew do kłębuszka naczyń krwionośnych jest szersza od tętniczki odprowadzającej. Dzięki temu w kłębuszku panuje duża różnica ciśnień i krew przepływa do torebki Bowmana. Ścianki torebki od strony kłębuszka są zbudowane z jednowarstwowego, płaskiego nabłonka, a po stronie zewnętrznej ścianka jest grubsza, aby zapobiec wyciekowi substancji poza nefron.

To, co znajduje się w torebce po filtracji to mocz pierwotny. Jest on bardzo zbliżony w składzie do osocza - zawiera dużo wody, sole mineralne, glukozę, mocznik, aminokwasy. Mocz pierwotny przepływając przez kanaliki nerkowe ulega zagęszczaniu i zmienia się jego skład w wyniku resorpcji i sekrecji.

Resorpcja to odciąganie substancji z moczu pierwotnego do naczyń krwionośnych, oplatających kanaliki nerkowe. Resorpcji ulega woda, niektóre sole mineralne, glukoza i aminokwasy. Wyróżnia się dwa rodzaje resorpcji: obowiązkowa i nieobowiązkowa. Resorpcji obowiązkowej ulegają te substancje, które są niezbędne w organizmie i nie powinny zostać wydalone, Zachodzi ona w kanalikach pierwszego rzędu. Resorpcja nieobowiązkowa dotyczy wody i soli mineralnych i zachodzi w zależności od aktualnego zapotrzebowania organizmu. Zachodzi w kanalikach drugiego rzędu.

Sekrecja to wydzielanie niektórych substancji przez ściany kanalika do moczu. W ten sposób mocz zostaje wzbogacony o niektóre jony i toksyny.

Tak powstały mocz ma już swój ostateczny skład i nazywa się moczem ostatecznym (wtórnym), który kanalikami zbiorczymi spływa do miedniczki nerkowej, a dalej do moczowodów i pęcherza moczowego. Ruchy perystaltyczne moczowodów powodują aktywne spływanie moczu do pęcherza. Przy ujściu znajduje się fałd tkankowy, zapobiegający cofaniu się moczu z pęcherza do moczowodów. Pęcherz jest tylko przejściowym zbiornikiem moczu. W miarę wypełniania się, ulega rozciąganiu. W ściankach, zbudowanych z mięśnia gładkiego, znajdują się mechanoreceptory, reagujące na naprężenie ścianki. W dolnej części pęcherza znajduje się zwieracz - mięsień poprzecznie prążkowany, podlegający woli człowieka, uwalniający mocz z pęcherza. Ostatnim odcinkiem wyprowadzającym mocz z organizmu jest cewka moczowa, dłuższa u mężczyzn niż u kobiet.