Dusza Pana Cogito - Środki stylistyczne
Środki stylistyczne zastosowane w utworze „Dusza Pana Cogito”:
– metafora – „poza granicami Pana Cogito”, o duszy: „siada przed lustrem i czesze swoje włosy splątane i siwe”;
– ironia – „dusz jest stanowczo za mało jak na całą ludzkość”;
– anafora – „myśli o duszy dobrze
myśli o duszy z czułością”
– powtórzenie – „myśli o duszy dobrze
myśli o duszy z czułością” i dalej z niewielką modyfikacją:
„myśli o duszy tkliwie
myśli o duszy z czułością”
– kontrast – dawniej dusza opuszczała ciało w chwili śmierci, dziś czyni to za życia, co symbolizuje duchową śmierć człowieka;
– personifikacja – o duszy: „wychodziła z ciała”, „oddalała się cicho”;
– epitet – „łąki niebieskie”, „włosy splątane i siwe”.
