Dusza Pana Cogito - analiza i interpretacja
„Dusza Pana Cogito” to wiersz wolny, biały, nieregularny, zbudowany z 17 strof. 7 z nich zaczyna się od akapitu i opisuje duszę Pana Cogito i jej wędrówki poza ciałem, natomiast pozostałe strofy mają charakter ogólnych rozważań podmiotu lirycznego na temat duszy.
Wiersz „Dusza Pana Cogito” Zbigniewa Herberta to ironiczna, a zarazem pełna melancholii refleksja nad duchową kondycją współczesnego człowieka. Poeta ukazuje tu tytułowego bohatera – alter ego autora – jako kogoś, kto utracił kontakt ze swoją duchowością. Dawniej dusza była ściśle związana z człowiekiem, opuszczała ciało dopiero w chwili śmierci. U Pana Cogito dzieje się inaczej – jego dusza opuszcza go za życia, jakby miała dość świata, w którym brakuje wiary, piękna i dobra. Wiersz przedstawia zatem rozpad jedności między ciałem a duchem, symbolizujący utratę sensu, moralnych wartości i więzi z sacrum.
