Kot w pustym mieszkaniu - analiza i interpretacja
Wiersz „Kot w pustym mieszkaniu” Wisławy Szymborskiej składa się z 5 nieregularnych strof (różna liczba wersów w każdej). Jest to wiersz wolny, biały, charakteryzujący się swobodnym rytmem, zbliżonym do potocznej mowy. Dominują krótkie zdania i równoważniki („Wdrapywać się na ściany”, „Spać i czekać”), a także powtórzenia („ktoś tutaj był i był”, „niby”), co oddaje monotonię i niepokój po odejściu właściciela.
Utwór wypełnia opis zachowania kota, który został sam w mieszkaniu po śmierci człowieka. Zwierzę nie rozumie pojęcia śmierci, rejestruje tylko naruszenie porządku: „nic niby tu nie zmienione, a jednak pozamieniane”. Jego szukanie („do wszystkich szaf się zajrzało…”) i wyobrażona scena powrotu („już on się dowie, że tak z kotem nie można”) pokazują żałobę, bunt, zaprzeczenie, tęsknotę i niezgodę na ostateczność odejścia.
