Dwa wyroki - analiza i interpretacja
„Dwa wyroki” Tadeusza Różewicza to krótki wiersz wolny, złożony z trzech strof różnej długość, z różnorodną długością wersów.
Dwie pierwsze krótkie strofy opisują obraz skazańca, ustawionego pod murem do rozstrzelania. Widać bladą twarz mężczyzny, który pochyla głowę przed rozstrzelaniem, czując „Zwiastun śmierci Nieznajomy”.
Drugi obraz przenosi akcję do miejsca, w którym przy kuchni widać matkę skazańca, pokazaną w dość ironiczny sposób jako: „śmieszny posąg boleści w przydeptanych pantoflach”. Poeta nawiązuje tu także do mitologii greckiej i matka w jego wierszu jest skamieniałą figurką, podobnie jak Niobe, którą Zeus zamienił w kamień po stracie dzieci.
Podmiot liryczny opisuje wyrok śmierci wykonany na mężczyźnie i symboliczny wyrok cierpienia, na które skazana została zrozpaczona matka.
