Dwa wyroki - problematyka
W centrum wiersza „Dwa wyroki” Tadeusza Różewicza jest wojenna trauma rodzinna: śmierć brata skazanego na rozstrzelanie i równoległy wyrok na matkę, skazaną na niekończący się ból. Utwór pokazuje, że wyrok śmierci nie dotyczy tylko skazańca, ale także tych, którzy zostają żywi: rodziców, rodzeństwa i bliskich. Pojawia się tu problem pamięci ocalałych, którzy wciąż oglądają oczami pamięci scenę egzekucji i domowy „posąg boleści”. Poeta pokazuje także problem odczłowieczenia przez wojnę – człowiek zostaje sprowadzony do białej twarzy pod murem, a matka do „małej, krzywej figurki” w „przydeptanych pantoflach”.
