Kasieńka - streszczenie krótkie

Część I 

Po rozstaniu rodziców Kasieńka i jej mama wyjeżdżają z Polski do Anglii, by odnaleźć ojca dziewczynki. Ojciec porzucił rodzinę, zostawiając po sobie jedynie krótki liścik. Kobiety zamieszkują w Coventry w małym, wilgotnym pokoju, który mama nazywa „studiem”. Życie na emigracji okazuje się trudne: matka znajduje pracę jako sprzątaczka w szpitalu, a Kasieńka rozpoczyna naukę w angielskiej szkole, gdzie trafia do młodszej klasy ze względu na braki w języku. 

W nowym środowisku Kasieńka czuje się obca i wyśmiewana. Koledzy drwią z jej pochodzenia i wyglądu, a ona sama zmaga się z samotnością i tęsknotą za domem. Wspomina Polskę, babcię i czasy, gdy rodzina była jeszcze razem. Mama obsesyjnie szuka ojca, przeszukując internet i rozwieszając plakaty z jego zdjęciem. Kasieńka zaczyna rozumieć, że matka żyje złudzeniem, podczas gdy ona sama próbuje przystosować się do nowego życia. 

Część II 

W życiu Kasieńki pojawia się Kanoro, kenijski lekarz, który w Anglii pracuje jako sprzątacz w tym samym szpitalu co matka dziewczynki. Staje się dla nich przyjacielem i wsparciem, wprowadza ciepło do ich szarego życia. W międzyczasie Kasieńka zaczyna pływać, przypominając sobie nauki ojca. To pływanie daje jej poczucie siły i kontroli nad własnym losem. 

W szkole dziewczynka poznaje Willama, starszego chłopaka z dziewiątej klasy, który dostrzega jej talent pływacki i staje się jej pierwszym zauroczeniem. Jednocześnie Kasieńka staje się ofiarą przemocy rówieśniczej. Zwłaszcza ze strony Clair, liderki szkolnej grupy dziewczyn, która upokarza ją i rozsiewa o niej plotki. Kasieńka próbuje odnaleźć swoją wartość, eksperymentuje z wyglądem, pragnie akceptacji, ale wciąż czuje się wykluczona. 

Mama coraz bardziej pogrąża się w poszukiwaniach ojca, przez co ich relacja się psuje. Kasieńka dojrzewa szybciej niż rówieśnicy – musi sama sobie radzić z emocjami, złością, wstydem i rodzącym się pragnieniem niezależności. 

Część III 

Do Coventry przyjeżdża babcia, co wprowadza dodatkowe napięcie. Między matką a babcią dochodzi do konfliktów. Starsza kobieta chce, by obie wróciły do Polski, lecz matka się upiera, że musi odnaleźć męża. Kasieńka obserwuje, jak mama zbliża się do Kanoro, choć wciąż nie potrafi zamknąć przeszłości. Między mamą a Kanoro rodzi się uczucie, jednak kobieta długo nie potrafi sobie na nie pozwolić. 

Kasieńka próbuje poradzić sobie z upokorzeniem w szkole. Clair organizuje wobec niej brutalne akcje ośmieszania – rozpuszcza plotki, że Kasieńka jest „dziwką”, gdy ta spotyka się z Williamem. Dziewczynka przeżywa kolejne rozczarowanie, gdy William okazuje się niedojrzały i obojętny. Zaczyna jednak rozumieć, że prawdziwa siła nie polega na byciu lubianą, lecz na przetrwaniu i zachowaniu godności. 

W końcu matka znajduje ojca. Mężczyzna założył nową rodzinę i nie chce kontaktu. To spotkanie staje się momentem przełomowym: matka uświadamia sobie, że musi przestać żyć przeszłością. Kasieńka również dojrzewa, zyskując wewnętrzną niezależność i zrozumienie, że ojciec nie jest już częścią jej świata. 

Epilog 

Po wielu trudnych doświadczeniach Kasieńka i jej mama odnajdują spokój. Kobieta akceptuje związek z Kanoro, a dziewczynka zaczyna budować nowe życie w Anglii, już bez złudzeń, ale z większą siłą. Kasieńka odzyskuje wiarę w siebie, uczy się akceptować swoją inność i dostrzega, że może należeć do więcej niż jednego miejsca. 

Książka kończy się tonem nadziei. Nie przez spektakularne szczęście, lecz przez ciche pojednanie z rzeczywistością. Kasieńka dojrzewa, przestaje być „grzeczną dziewczynką” i staje się kimś, kto potrafi samodzielnie unieść ciężar życia.