Sen srebrny Salomei - streszczenie krótkie
Dramat Juliusza Słowackiego rozgrywa się na Ukrainie w czasie krwawego buntu chłopskiego. W dworze Regimentarza Stempowskiego spotykają się napięcia polityczne, narodowe i osobiste, które narastają wraz z eskalacją przemocy społecznej. Leon, syn Regimentarza, wikła się w relacje z dwiema kobietami: czystą i wrażliwą Salomeą, córką Gruszczyńskiego, oraz tajemniczą Księżniczką. Równocześnie dworem zaczyna rządzić lęk, sny i przeczucia zapowiadające katastrofę, a rzeczywistość stopniowo ulega rozchwianiu pod wpływem wizji profetycznych.
Semenko, kozak służący na dworze, kierowany nienawiścią i pragnieniem zemsty, fałszuje listy, podżega chłopów do buntu i doprowadza do rzezi rodziny Gruszczyńskiego. Sam Gruszczyński ginie męczeńsko, stając się symbolem ofiary, a jego śmierć zostaje ujęta w kategoriach pasyjnych. Salomea zostaje porwana i potajemnie poślubiona Semence, nie wiedząc o tym, co prowadzi ją do duchowego i fizycznego załamania, a zarazem czyni ją centralną figurą niewinnej ofiary dramatu.
W kolejnych aktach świat realny coraz silniej miesza się z wizjami, snami i obecnością duchów. Pojawiają się Wernyhora i zjawy zmarłych, a wydarzenia zaczynają przybierać charakter symbolicznego dramatu winy, ofiary i kary, w którym historia splata się z porządkiem profetycznym i mesjanistycznym. Leon popada w obłęd, Semenko ginie, a dramat zbiorowej przemocy dopełnia się sądem nad buntownikami.
W finale okazuje się, że Salomea nie umarła, lecz zapadła w głęboki sen. Jej przebudzenie przynosi pozorne odwrócenie tragicznego tonu. Regimentarz błogosławi związek Leona i Salomei, a zgromadzeni wznoszą toast na cześć dziewczyny. Dramat kończy się więc nie jednoznaczną katastrofą, lecz ambiwalentnym, gorzkim pojednaniem, dokonanym po doświadczeniu przemocy, winy i cierpienia.
