Pogrzeb prezydenta Narutowicza - analiza i interpretacja
„Pogrzeb prezydenta Narutowicza” to wiersz stroficzny, złożony z 4 czterowersowych strof (13- i 14-zgłoskowych). Występują w nim rymy zewnętrzne, żeńskie, krzyżowe.
Wiersz przedstawia kondukt pogrzebowy prezydenta Narutowicza idący przez Warszawę z Belwederu na Zamek. Podmiot liryczny zestawia patetyczny obraz żałoby („krepowy i krwawy” kondukt, „żałobna ulica”) z oskarżycielskim zwrotem do politycznych przeciwników prezydenta: ludzi, którzy mieli „krzyż na piersi, a brauning w kieszeni” i moralnie współodpowiadają za zbrodnię. Silny kontrast między majestatem pogrzebu a tchórzostwem „zbrodniarzy” buduje ton gniewu i oskarżenia. Szczególnie wymowna jest finałowa metafora: „straszny krzyk milczenia” żałobnej ulicy – milczący tłum staje się oskarżeniem samym w sobie.
