Na Zachodzie bez zmian - streszczenie krótkie
Paweł Bäumer, dziewiętnastoletni Niemiec, pod wpływem wychowawcy Kantorka zgłasza się wraz z kolegami z klasy do wojska. Nauczyciel przedstawia udział w wojnie jako patriotyczny obowiązek. Podczas szkolenia młodzi rekruci trafiają pod komendę okrutnego kaprala Himmelstossa, który upokarza ich i zmusza do wykonywania absurdalnych poleceń. Koszarowe prześladowania zbliżają chłopców, natomiast pobyt na froncie ostatecznie niszczy ich wyobrażenia o bohaterskiej wojnie.
Najbliższymi towarzyszami Pawła są Albert Kropp, Müller, Leer, Tjaden, Haie Westhus i Detering. Szczególną rolę odgrywa Stanisław Kaczyński, nazywany Katem – doświadczony i zaradny żołnierz, który potrafi zdobyć jedzenie oraz znaleźć schronienie. Staje się dla Pawła przyjacielem, opiekunem i przewodnikiem.
Kompania ponosi ogromne straty. W szpitalu umiera ciężko ranny Franz Kemmerich, któremu amputowano nogę. Jego dobre buty otrzymuje Müller. Na froncie przedmioty poległych przechodzą w ręce żywych, ponieważ mogą pomóc im przetrwać. Śmierć staje się codziennym doświadczeniem, na które żołnierze muszą zobojętnieć.
Mężczyźni godzinami ukrywają się w okopach, cierpiąc z powodu głodu, zimna, szczurów, gazu i ostrzału. O ich życiu decyduje przypadek. Aby przetrwać, podporządkowują się instynktom, a podczas natarcia przestają widzieć w przeciwnikach ludzi. Wojna odbiera im wrażliwość, niewinność i poczucie człowieczeństwa. W czasie odpoczynku rozmawiają o przyszłości. Starsi mają rodziny, zawody i gospodarstwa, lecz Paweł i jego koledzy nie zdążyli rozpocząć dorosłego życia. Nie wiedzą, kim mogliby zostać po powrocie.
Podczas urlopu Paweł odwiedza rodzinny dom. Zastaje ciężko chorą matkę, przed którą ukrywa prawdę o froncie. Rozmowy z mieszkańcami miasta uświadamiają mu, że cywile nie rozumieją doświadczeń żołnierzy. Chętnie dyskutują o wojnie, choć nie znają głodu, strachu ani widoku umierających ludzi. Paweł nie potrafi wrócić do dawnych zainteresowań i czuje się obco we własnym domu.
Po urlopie trafia do obozu położonego w pobliżu rosyjskich jeńców. Dostrzega w nich nie wrogów, lecz cierpiących ludzi, których przeciwnikami uczyniły rozkazy. Podczas późniejszego zwiadu zabija nożem francuskiego żołnierza. Próbuje go uratować, lecz mężczyzna umiera. Z dokumentów Paweł dowiaduje się, że był to Gérard Duval, drukarz mający żonę i dziecko. Spotkanie z konkretną ofiarą burzy obojętność, która dotąd pozwalała mu walczyć.
W czasie ewakuacji Paweł i Kropp zostają ranni. W szpitalu Albertowi amputują nogę, natomiast Paweł odzyskuje sprawność i wraca do służby. Jego oddział stopniowo przestaje istnieć. Detering dezerteruje, ale zostaje schwytany, Müller umiera od rany brzucha, a kolejni towarzysze giną.
Najdotkliwszym ciosem okazuje się śmierć Kata. Gdy przyjaciel zostaje ranny w nogę, Paweł niesie go do punktu sanitarnego. Dopiero na miejscu odkrywa, że podczas drogi odłamek trafił Kata w głowę. Utrata najbliższego towarzysza pozostawia Pawła całkowicie samotnym.
Jesienią 1918 roku coraz częściej mówi się o zawieszeniu broni. Paweł wie jednak, że nawet ocaleni nie odzyskają dawnego życia. Ginie w październiku 1918 roku, kilka tygodni przed końcem wojny. Tego dnia komunikat wojskowy brzmi: „Na Zachodzie bez zmian”. Niezauważona śmierć bohatera ukazuje tragedię „straconego pokolenia” – młodych ludzi, którym wojna odebrała młodość, przyszłość i miejsce w świecie.
