Córka Czarownic - streszczenie krótkie
Powieść „Córka czarownic” Doroty Terakowskiej opowiada o dojrzewaniu dziewczynki, która nie ma rodziców i od najmłodszych lat wychowywana jest przez kolejne czarownice. Ich zadaniem jest przygotowanie jej do wypełnienia niezwykle ważnej misji, jaką jest przewodzenie Wielkiemu Królestwu podbitemu przed laty przez okrutnych Najeźdźców. Misja głównej bohaterki jest przed nią przez lata ukrywana. Dziewczynka dorasta z dala od ludzi, wędrując wraz z kolejnymi opiekunkami. Każda z czarownic przekazuje jej inną wiedzę i umiejętności.
W pierwszym okresie życia opiekowała się nią Pierwsza Czarownica, nazywająca ją Dzieckiem. Bohaterki były przyzwyczajone do ciągłych przeprowadzek, a pewnego dnia Dziecko dowiedziało się, że istnieją rycerze, którzy chcą je skrzywdzić. Czarownica uratowała je, zamieniając w choinki. Kiedy mała skończyła 6 lat, nauczyła ją podstawowych umiejętności: czytania, pisania i liczenia. Wprowadziła ją również w świat magicznej wiedzy, zapoznając z Wielką Księgą, której ostatecznie miała nauczyć się na pamięć, a potem zniszczyć. Księga zawierała szereg magicznych zaklęć i historię Wielkiego Królestwa, aż do rządów Luila XXIII. Ponadto Dziecko uczyło się leczyć i rozumieć mowę zwierząt i roślin.
Kiedy Dziecko miało skończyć 7 lat, kobiety ruszyły do Wysokich Gór. Po drodze natknęły się na Najeźdźców, ale - za pomocą ratunkowego czaru - Czarownica zamieniła je w kolczaste krzewy. Aby dojść do celu, musiały przejść przez miasteczko. Dziewczynka słyszała śpiew ludzi. Była to Pieśń Jedyna, opowiadająca historię Wielkiego Królestwa, za śpiewanie której groziła śmierć. Czarownica nie chciała jednak zdradzić Dziecku nic więcej.
Kiedy dotarły na miejsce, czekała na nie Czarownica Druga. Odtąd Dziecko nazywane było Dziewczynką i miało pozostać z nową opiekunką. Kobieta dała jej Księgę Mniejszą, której również miała nauczyć się na pamięć, a później zniszczyć. Księga zawierała informacje o czytaniu w myślach, czytaniu z gwiazd oraz dalszą historię Wielkiego Królestwa. Dziewczynka szybko nauczyła się nie tyle czytać z gwiazd, ile – ku zdumieniu opiekunki – z nimi rozmawiać.
Skończywszy 8 lat, Dziewczynka przeszła do kolejnego rozdziału księgi i nauczyła się czytać w myślach zwierząt i roślin. Od kolejnego roku życia bohaterka zaczęła studiować historię Wielkiego Królestwa. Dowiedziała się, że kolejni królowie nosili imię Luil i wybierani byli przez Święty Kamień. Luil XXIII nakazał zakopanie wszelkiej broni. Ostatnim władcą był Luil XXIV, który miał dwóch synów (czekających na nadanie imienia) i córkę Luelle (dziewczynki imię nosiły od razu, ponieważ nie zdarzyło się nigdy, aby kobieta została wskazana przez kamień). Królewna wyszła za Maga. Oboje przeczuwali niebezpieczeństwo, ale nikt ich nie słuchał. W końcu Urghowie napadli na rozbrojony kraj, mordując wielu mieszkańców i przejmując władzę po zamordowaniu króla, królowej i ich synów. Tylko Luelle udało się uciec z mężem. Władzę w Wielkim Królestwie przejmowali kolejni Urghowie, konsumując to, co zastali w bogatym kraju i żaden sposób go nie rozwijając. Bali się Czarownic, dlatego palili na stosie wszystkie podejrzane. Minęło 770 lat i z trzynastu Sióstr zostało już tylko 5 Czarownic.
W rocznicę Dnia Grozy (Napadu) urodziła się Dziewczynka.
Dziewczynkę interesowała Pieśń Jedyna, ale wciąż niewiele o niej wiedziała.
Zbliżał się dzień 13. urodzin Dziewczynki, więc bohaterki wybrały się w kolejną drogę. Znów musiały przejść przez miasteczko. Rozdzieliły się. Żołnierze zatrzymali Dziewczynkę, zwracając uwagę na jej włosy koloru pszenicy. Czarownica odwróciła ich uwagę i gdy ją schwytali, zamieniła się w orła i odleciała. Dziewczynce w tym czasie udało się uciec, a potem pomóc opiekunce w powrotnej przemianie w człowieka. W końcu dotarły w Góry Wysokie, gdzie czekała na nie Trzecia Siostra, która miała przejąć opiekę nad Dziewczynką. Odtąd bohaterka była już nazywana Panienką.
Trzecia Czarownica miała nauczyć Panienkę szacunku do Matki Natury, a także do ciężkiej, ludzkiej pracy. Zamieszkały w opuszczonym domu. Bohaterka uczyła się szanować nawet najmniejsze stworzenia i pokochała Naturę. Nauczyła się także prząść na kołowrotku.
Pewnego dnia poznała Pasterkę Agnes i nie przyznała się Czarownicy do nowej znajomości. W trakcie zabawy zamieniła kamień w piłkę i dała ją koleżance. Wieczorem do domu bohaterek przyszedł ojciec pasterki, aby zwrócić piłkę i ostrzec przed wójtem, wiernym najeźdźcom. Czarownica i Panienka znów musiały uciekać.
Kobieta postanowiła przebrać podopieczną za chłopca i zamieszkać w mieście, gdzie znalazły dom i rozpoczęły ciężką pracę przy budowie mostu, wraz z innymi mieszkańcami. Praca była ciężka i dozorowali jej żołnierze z batami. Panienka gardziła ludźmi, którzy schylają kark przed Najeźdźcami i im się poddają. Długo nie potrafiła zrozumieć, że godzą się na to życie z nadzieją na odzyskanie wolności.
W tym czasie ziemiami Wielkiego Królestwa rządził Urgh XIII. Ugrhowie bali się mieszkać w pięknym Pałacu w Ardżanie i na swoją siedzibę wykorzystywali pobliski zamek. Obawy władcy niosła Pieśń Jedyna, która miała przepowiadać upadek Najeźdźców po 777 latach niewoli, zatem za 3-4 lata. Jego doradcą był zdrajca Woodou (pochodzący z ludu dawnego Wielkiego Królestwa), który usiłował sprowadzić na zamek czarownicę lub maga, który mógłby potwierdzić lub zaprzeczyć przepowiedni. Urgh XIII miał też syna, który był jego wielkim zawodem, ponieważ nie chciał uczyć się jazdy konnej, strzelania z łuku do żywych istot, a zamiast walki na pięści wybierał poezję.
Tymczasem niemal roczny pobyt w miasteczku i praca ponad siły przynosiły panience szereg skrajnych emocji. Z jednej strony gardziła tymi, którzy za kawałek chleba zdradzali innych, ale obserwowała także, jak inni potrafią pomagać słabszym, sami mając niewiele.
W ostatnim dniu budowy mostu spadające kamienie zagrażały grupce dzieci, toteż Czarownica zatrzymała je na chwilę w locie, aby dzieci mogły uciec. Tym samym zdradziła, kim jest. Obie bohaterki zostały wtrącone do lochu. Miały tam czekać na przybycie króla, po czym najprawdopodobniej czekał je stos. Panienka zaczęła prosić gwiazdy o pomoc i następnego dnia rozpętało się trzęsienie ziemi, podczas którego ratusz z Najeźdźcami zapadł się pod ziemię, a w lochu otworzyła się droga wyjścia. Bohaterki uciekły do lasu, a król nie zdążył ich spotkać.
Panienka miała skończyć 16 lat, więc kobiety znów ruszyły w Wysokie Góry. Skały na szczycie były ruinami Wielkiej Świątyni. Panienka trafiła pod opiekę Czarownicy Czwartej, stając się Dziewczyną. Nie była zadowolona, że Siostry przekazują ją sobie, nie wyjaśniając, kim właściwie jest. Kolejny rok miała spędzić w Ardżanie, poznając każdy jej zakątek.
Tymczasem Ajok – syn Urgha XIII spędzał czas w kuchni w towarzystwie niewolnic. Usłyszał od nich Pieśń Jedyną i zaczął spisywać wszystkie jej wersje.
Dziewczyna i Czarownica dotarły do zarośniętej dżunglą Ardżany, która nadal była zachwycająca. Podziwiały pozostałości dawnych budowli, aż dotarły do Pałacu Królewskiego, który zachował się w dobrym stanie. Dziewczyna czuła obecność dawnych mieszkańców i czuła się w Ardżanie tak dobrze, jak dotąd tylko w lesie. Poznawała każdy zakątek i przechodziła przemianę.
Ajok za namową Woodou poszedł złożyć ojcu życzenia urodzinowe, a gdy ten wpadł w furię, w strachu powiedział, że rozumie przesłanie Pieśni Jedynej. Według jej słów Istota, która ma odrodzić Wielkie Królestwo, przebywa teraz w Ardżanie. Ajok szybko pożałował, że zdradził ojcu tajemnicę i czuł się jak zdrajca; król jednak był zachwycony. Woodou miał się wybrać z gromadą żołnierzy, by odnaleźć Istotę.
Dziewczyna chciała dokładnie obejrzeć Akademię Magiczną. Poszła tam sama, a Czarownica w tym czasie postanowiła uzupełnić swoją moc w Królestwie Podziemi. W tym czasie Woodou schwytał młodą bohaterkę i porwał ją do zamku. Czarownica była niczego nieświadoma.
Woodou dotarł na zamek. Dziewczyna została uwięziona w skarbcu. Ajok stwierdził, że zgodnie z Pieśnią jest to potomkini Luelle i Maga, którzy uciekli w dniu Najazdu, a zatem schwytana to księżniczka Luelle. Woodou wymyślił, że małżeństwo Luelle z Ajokiem sprawi, że syn Ugha zostanie prawowitym władcą, a niewolnicy przyjmą nowych władców jak swoich. Król zgodził się na realizację tego planu i rozpoczęto przygotowania do wesela. Ajok z kolei w szczerej rozmowie z Luelle zaplanowali wspólną ucieczkę, aby Pieśń Jedyna miała jednak szansę na spełnienie.
Kiedy Czarownica zorientowała się, że Dziewczyna zniknęła, zaczęła się porozumiewać z nią telepatycznie (okazało się, że Dziewczyna posiada Dar Głosu) i obiecała pomoc w ucieczce młodych. W dniu planowanego ślubu Ajok i Luelle – nie bez przeszkód – uciekli z zamku, a Czarownica otoczyła go mgłą wypełnioną lękiem, aby Najeźdźcy nie mogli ruszyć w pościg. Kiedy w trójkę byli już bezpieczni w lesie, zamieszkali w pieczarze i cieszyli się bliskością natury.
Zbliżały się 17. urodziny Luelle, więc bohaterowie wyruszyli w Góry Wysokie na spotkanie Czarownicy Piątej, która miała rozpoznać i zdjąć z Dziewczyny skazę. Tym razem nikt na nich nie czekał. Okazało się, że ostatnia Siostra została skazana na stos i uratowała się nieodwracalną przemianą w niemego ptaka. W tej formie przybyła do nich.
Kolejny rok minął na próbie udowodnienia, że Dziewczyna jest gotowa, aby zostać Władczynią. Na wiosnę do ruin Świątynie przybyły pozostałe Czarownice. Otworzyły jej wnętrze i ich oczom ukazał się Święty Kamień. Kiedy Luelle stanęła na nim, zaczęła zamarzać. Czarownice ściągnęły ją na ziemię, bo Kamień odrzucił Dziewczynę. Został im kolejny rok na znalezienie skazy.
Ptak zaprowadził ich na pustynię, na której żył Pustelnik, który leczył chorych i odprowadzał umierających na tamtą stronę. Starzec powiedział im, że nie potrafi pomóc, ale pozwolił zostać. Ajok bowiem nalegał, aby właśnie tu szukać odpowiedzi na to, co sprawiło, że kamień odrzucił Luelle. Postanowili pomagać Pustelnikowi przy chorych.
Ajok szybko odnalazł szczęście w pomocy innym, a Czarownice leczyły, używając swoich mocy. Luelle nie potrafiła odnaleźć się wśród cierpienia, smrodu krwi, ropy i potu. Usłyszała, jak Pustelnik stwierdza, że prawdopodobnie kamień odrzucił ją, ponieważ władca musi mieć w sobie współczucie i umieć kochać innych.
Po niemal roku na pustyni bohaterka przeszła przemianę. Nauczyła się pomagać chorym, współczuć, a nawet odkryła w sobie Moc Uzdrawiania, ratując ciężko chorą kobietę jedynie dotykiem.
Zbliżała się wiosna i nadeszła pora, aby znów ruszyć do ruin świątyni. Luelle, Ajok i Czarownice dotarli do Wysokich Gór, aby podjąć jeszcze jedną próbę zmierzenia się ze Świętym Kamieniem. Tym razem bohaterka stanęła na kamieniu i zrozumiała, że pod nim znajduje się grobowiec mieszkańców Wielkiego Królestwa. Zapewniła o swojej miłości do tych, którzy odeszli, ale także tych, którzy żyją lub dopiero się narodzą. Spod kamienia wydobyła się niezliczona ilość Upiornych Rycerzy, którzy wypełnili Wielkie Królestwo, przepędzając wystraszonych Urghów na Wielkie Stepy.
Wielkie Królestwo odzyskało wolność, Luelle została jego władczynią. Miała męża i dzieci, a kraj był sukcesywnie odbudowywany po wiekach dewastacji przez Najeźdźców. Ajok spełniał się, pisząc księgi wypełnione poezją i ruszył na Wielkie Stepy. Wielkie Królestwo tym razem się nie rozbroiło, ale ponoć na Stepach żyją potomkowie jasnowłosego Urgha, którzy zamiast miecza bardziej cenią sobie poezję i sztukę. Tymczasem na pustyni opiekę nad chorymi i umierającymi niezmiennie pełni od wieków ten sam Pustelnik.
