Zagadnienia związane z religiami świata

  • symbole Judaizmu
  • historia Żydów mieszkających na terenie Polski
  • synagogi
  • obiekty kultury związanej z przebywaniem narodu żydowskiego w Polsce
  • historia narodu żydowskiego w Polsce
  • muzułmanie mieszkający w Polsce
  • miłość, która cementuje małżeństwo muzułmańskie
  • wyznawcy Islamu w Polsce
  • Jezus Chrystus w Islamie

Roman Brandstaetter jest żydem, który uwierzył w Jezusa Chrystusa jako Mesjasza. Nurt ten dziś nazywa się w Judaizmie mesjanistycznym. Zasłynął on z takich powieści jak: Czas milczenia, które opowiadają o zdarzeniach mających miejsce od zapowiedzi narodzenia Jana Chrzciciela, aż do pobytu Jana Chrzciciela na pustyni. Tom drugi to czas wody żywej, w której opisane są dalsze wydarzenia aż do śmierci Jana Chrzciciela. Autor przedstawia w niej pierwsze miesiące publicznego nauczania Jezusa I Jego pierwsze zatargi z faryzeuszami. Do jego najbardziej znanego dzieła należy jednak Jezus z Nazaretu, która jest powieścią zawierającą fabułę pełną zaskakujących zdarzeń, ludźmi, których się widzi i czuje się jak rytm ich życia, jak ich puls.

Odkrycie przez Romana Jezusa Chrystusa nastąpiło, gdy miał jedenaście lat, za sprawą jego służącej Maryni, Roman po raz pierwszy w swoim życiu dowiedział się o ukrzyżowanym Jezusie Chrystusie. Tak pisał o tym wydarzeniu

(…) wytłumaczyła mi, że modliłem się do tego Boga w cierniowej koronie, który wisi przed nami na ołtarzu, na krzyżu. Nic nie rozumiałem.

- To jest Bóg? - spytałem.

Potwierdziła skinieniem głowy.

- Tak.

- Czyj Bóg?

- Nasz…

- Mój?...

- I twój, i mój.

Ogarnął mnie lęk. Czułem, że ta postać wisząca na krzyżu, - dlaczego wisi na krzyżu? dlaczego w cierniowej koronie? po co? w jakim celu? - znajduje się w jakimś niewidzialnym kręgu, którego nie umiem przekroczyć. Nikogo jednak nie prosiłem o wytłumaczenie trapiących mnie niepewności. (…) Ten rozpięty na krzyżu człowiek, sczerniały od deszczu i wiatrów, napełniał mnie coraz większym niepokojem. Dwa lata po tym zdarzeniu Roman Brandstaetter pisze swoje pierwsze wiersze, w których porusza się w kręgu chrześcijańskim. Natchnieniem dla tej twórczości stał się dla młodego Romana wiersz napisany przez Juliana Tuwima: Chrystusie:

Jeszcze się kiedyś rozsmucę,

Jeszcze do Ciebie powrócę,

Chrystusie…

Jeszcze tak strasznie zapłaczę,

że prze łzy Ciebie zobaczę ,

Chrystusie

I tak wielką żałobą

będę się żalił przed Tobą

Chrystusie…

Że duch mój przed Tobą uklęknie

I wtedy serce mi pęknie,

Chrystusie…

Z powieści Romana Brandstaettera Jezus z Nazaretu

W 1924 roku Roman przyjechał do Krakowa, aby tam rozpocząć na Uniwersytecie Jagiellońskim studia filozoficzne i polonistyczne. Publikuje m.in. w Nowej Reformie, Głosie Prawdy, i w Gazecie Polskiej. W 1928 roku ukazał się jego debiutancki tomik pt. " Jarzma". Studia ukończył w 1929 roku, a po ich ukończeniu wyjechał na dwu letnie stypendium naukowe do Francji. W stolicy Francji zajmuje się zbieraniem materiałów dotyczących działalności Adama Mickiewicza, w kwestiach społecznych oraz politycznych. Po powrocie do Polski zamieszkał w Warszawie, tam też obronił swój doktorat w 1932 roku noszący tytuł Adam Mickiewicz jako krytyk literatury polskiej w okresie wileńsko - kowieńskim. Tymczasem w Polsce coraz bardziej nastają uprzedzenia wobec żydów, dlatego też Roman Brandstaetter publikuje polemiczne artykuły w lwowskiej "Chwili", krakowskim "Nowym Dzienniku", w warszawskim "Naszym Przeglądzie" i "Sterze." W 1935 roku Roman Brandstaetter udaje się w podróż do Turcji, Palestyny oraz Grecji. Tutaj też po raz pierwszy kroczy po ziemi własnych przodków, tutaj również szuka śladów Jezusa Chrystusa. Zaraz na początku drugiej wojny światowej Roman Brandstaetter wyjechał do Wilna. Przed samym wyjazdem żegna się z własnymi rodzicami widząc ich po raz ostatni. O śmierci w komorze gazowej w Treblince dowiedział się będąc w Jerozolimie. Wizyta Brandstaettera w Wilnie trwa tylko kilka miesięcy. Tam też poślubił w 1940 roku Żydówkę Tamarę Karren, dzięki, której rodzinie pisarz udał się do Palestyny. Na tym etapie Roman pisze swój dramat pt. " Kupiec warszawski. W latach 1941 - 1946 napisał on pięć kolejnych dramatów. Jeden z najbardziej znanych nosi tytuł Powrót syna marnotrawnego, który opowiada o dziele oraz życiu Rembrandta van Rijan. Przełomowym momentem dla Romana było przebywanie w Jerozolimie. Jego żona Tamara Karren tak to wspomina: Były to lata hiobowych wieści z Polski. Roman bardzo boleśnie przeżył potwierdzenie wiadomości o zagładzie swoich rodziców. Był nerwowy trudny we współżyciu ( nie mówię teraz o małżeńskim), skłócony z otoczeniem, coraz bardziej wyobcowany ze środowiska zarówno żydowskiego jak i polskiego. Spokój znajdował w wędrówkach murami starej Jerozolimy, w zagłębieniu się w jej miejsca święte, a może nade wszystko w godzinnych spacerach Doliną Świętego Krzyża (…).

W Jerozolimie Roman Brandstaetter doznał wewnętrznej przemiany. Wydarzenie to nawie potem spotkaniem z Chrystusem. Pewnej nocy Romanowi wypadła z gazet zakładka z wizerunkiem Chrystusa ukrzyżowanego. W martwym Chrystusie zobaczył on życie. Od tej pory nigdy nie rozstawał się już z Jego wizerunkiem. Obrazek ten oprawił w ramkę, po czym zawiesił go na ścianie swojego mieszkania. Roman nigdy nie chciał powiedzieć, wprost, co wydarzyło się tej nocy. O tym powiedział bardzo niewiele tylko tyle, że: Ja nie byłem poganinem, bym miał się nawracać. Po prostu uznałem Nowy Testament za całkowite wypełnienie Obietnicy Pańskiej zawartej w Starym Testamencie. I na tym koniec. Cała reszta była tylko logiczną konsekwencją tego faktu. W 1966 roku Roman opuścił Palestynę, aby udać się do Rzymu, gdzie spotkał profesora Stanisława Kota. Tutaj otrzymał on posadę attache' kulturalnego przy ambasadzie Polski w Rzymie. Przyjął chrzest rozstał się Tamarą Karren . Wkrótce ożenił się powtórnie z Reginą z Brochowiczów Wiktorówną. Będąc w Rzymie Roman odwiedza Asyż. W 1847 roku Romana powrócił do Polski, gdzie zamieszkał w Poznaniu, gdyż ówczesny minister kultury Włodzimierz Sokorski nie wyraził zgody, aby Roman Brandstaetter zamieszkał w Warszawie albo w Krakowie. Tam też pracuje jako kierownik literacki w Teatrze Polskim. Jednak po dziesięciu latach z Poznania przenosi się do Zakopanego, gdzie kontynuował cały czas swoją prace i twórczość literacką, zwłaszcza dramatopisarską. Tutaj powstają jego kolejne dzieła Pieśń nad pieśniami, później wydaje Antologię poezji Starego Przymierza, Cztery poematy biblijne, Psałterz. Przez ostanie 10 lat swojego życia Roman Brandstaetter podjął się tłumaczenia Nowego Testamentu. Najważniejszym i najbardziej godnym podziwu jest powieść Romana Brandstaettera składająca się z czterech tomów, nosząca tytuł Jezus z Nazarethu. Sam Roman myślał o jej napisaniu już w 1935 roku podczas swojej pierwszej wizyty w Palestynie. Tylko wtedy miała być to powieść o Jezusie Chrystusie; wielkim proroku żydowskim, jednak stała się ona powieścią o Jezusie Chrystusie Bogu Żywym. Roman Brandstaetter umarł we wrześniu 1987 r. w Poznaniu.

Wielkie dziedzictwo duchowe wspólne chrześcijaninem oraz Żydom upewnia mnie w przekonaniu, że moje " odejście" od judaizmu, moja " zdrada", jak to chcieliby widzieć niektórzy, nie jest odejściem w znaczeniu dosłownym. Ja dotykam obu krańców łuku. Ja czekam na ten wielki Most. Chciałbym postępować tak jakby mieszkał we mnie Bóg. Roman Brandstaetter z powieści pt. " Jezus z Nazrethu."