Jon Dewey oraz Georg Kerschensteiner dowodzili słuszność swojej koncepcji szkoły pracy czynnikami psychologicznymi, socjologicznymi oraz filozoficznymi. Argumentacja psychologiczna przemawiała Zarówno konieczności zorganizowania "szkoły przez pracę" ze względu na dynamikę dziecięcą oraz utylitarne zainteresowania. Filozofia pragmatyzmu, którą uprawiał Dewey stała się kolejnym przyczynkiem do zauważenia wartości szkoły pracy. Kerschensteiner wskazywał obowiązki "państwa prawa i kultury" za najważniejszą wartość dla ludzkości. Okiem socjologa Kerschensteiner przedstawia wizję szkoły pracy jako miejsca, gdzie dzieci nauczą się żyć w zbiorowości, gdzie odbędą socjalizację. Podkreślił również wagę pracy dla państwa i wychowania poprzez swoją koncepcję gdzie wykształcenie ogólne, średnie nie jest wcale lepsze i istotniejsze od zawodowego. Idea "szkoły pracy" Kerschensteinera jak również koncept "szkoły działania" Dewey'a znacząco wpłynęły na zarówno na współczesną myśl pedagogiczną, jak i znalazły odbicie w wielu nowych koncepcjach, mających na celu reformę nauczania i wychowania.

Kiedy zjawiły się na scenie pedagogicznym nikt nie wiedział nic na ich temat, były nowością, posiadały dużo celnych uwag empirycznych. Realizowano je już na gruncie praktycznym- w szkołach eksperymentalnych, były przekonujące i znalazły się w odpowiednim miejscu i o odpowiednim czasie, gdyż stara szkołą była wciąż krytykowana. Nie należy zatem dopatrywać się paradoksu w tym, że przyjmowano je chętnie, jako progresję i "odkrycie". Szkoła pracy nie ceniła systematycznej edukacji umysłu, lecz w tym całym ferworze nowości i świeżości nikt nie zwrócił na to uwagi. Powszechnie manifestowano biologiczne fundamenty wychowania (naturalne zainteresowania, przyrodzone talent, swobodny rozwój), co nie uderzało w czasie królowania naturalistycznych idei w pedagogice, tym bardziej, iż podkreślana była waga socjalizacji oraz społecznych ról wychowania.

Szkoła według Dewey'a:

- kształcić ma poprzez ciągłą dynamikę i aktywność,

- nie może być wyłącznie miejscem nabywani wiedzy, lecz musi uczyć życia społecznego i wykonywania rożnego rodzaju prac,

- powinna uczyć współdziałania i solidarności,

- ma uczyć kreatywności i myślenia twórczego.

W swojej szkole eksperymentalnej wprowadził zajęcia związane z poszczególnymi zawodami: tkactwo, szycie, gotowanie czy garncarstwo. Te przedmioty uczyły dzieci teorii z nimi związanej oraz praktycznych umiejętności ich wykonywania. Praca zyskała znaczenie poznawcze, lecz miała także wartość instrumentalną- przygotowywała dzieci do życia w społeczeństwie. Postępowanie proponowane przez Dewey'a miało stymulować instynkt twórczy, badawczy, społeczny oraz artystyczny dziecka.

Pedagogika Nowego Wychowania

Z zalążka pedagogiki kultury powstała pedagogika Nowego Wychowania o dziwo obejmująca całkiem inne treści.

1. Powstanie, przedstawiciele.

Ruch NW zaistniał na przełomie XIX i XX wieku we Francji oraz Szwajcarii i przetrwał do lat 40. XX wieku. Reprezentanci wywodzą się głównie z ludzi o wykształceniu psychologicznym. Tematyką, którą rozpracowywał było wychowanie i edukacja dziecięcia.

Do głównych przedstawicieli należeli Owidiusz Decroly, Edward Claparede, Adolf Ferrier.

NW opierało się nie tylko na teoretycznych przesłankach, lecz rozwinęło się także w praktyce w postaci szkół reform. W Polsce szkołę nowego wychowania stworzył Henryk Rowid nazywając ją "szkołą twórczą".

Działalność prowadziła na zasadzie eksperymentu. Szkoły eksperymentalne krytykowały tradycyjny intelektualizm i rygoryzm na rzecz swobody i spontaniczności dziecięcej.

2. Główne postulaty.

Nawoływano do zmiany systemu nauczania. Główne postulaty mówiły o: 

- przemianach w sposobie przekazywania wiedzy i sprawowania opieki nad dziećmi w oparciu o wiadomości z zakresu psychologii,

- dzieci powinny zyskać wolność, w XIX wieku traktowano je jak własność rodziców, pozbawiono je praw i możliwości zabrania głosu. Według Nowego Wychowania dziecko stać się miało człowiekiem, jednostką społeczną a nie rzeczą,

- konieczność zindywidualizowania nauczania, należy oddzielnie rozpatrywać sprawy każdego dziecka, ponieważ każdy jest inny i potrzebuje odmiennego podejścia,

- w dzieciach należy zacząć rozwijać uczucia, zainteresowania i ich talenty,

- indywidualne, osobiste doświadczenie ważniejsze dla dziecka od poznania poprzez słowa innych.

3. Założenia kierunku nowego wychowania.

Propagatorzy NW czerpali z ideologii naturalizmu, a co za tym idzie głównego jej przedstawiciela, Jana Jakuba Rousseau ("Emil, czyli o wychowaniu"). Według tej koncepcji dziecko podlega spontanicznemu rozwojowi zgodnie z siłami natury. Kolejną ważną postacią był Lew Tołstoj, nawiązujący do rozwoju dziecka zgodnie z zasadami naturalizmu. W "Wielkiej dydaktyce" Jana Amosa Komeńskiego czytamy o konieczności przyznania dzieciom należnych im praw i upowszechnienia oświaty. Henryk Pestalozzi opracował zasady nauczania początkowego, a następnie wprowadził je w Szwajcarii, czyniąc zeń obowiązek.

Współczesne źródła stanowi pragmatyzm Johna Dewey'a i Williama Jamesa. Wiadomości i potrzebną wiedzę wyprowadzano z własnych doświadczeń.

Zasady aktywizmu Dewey`a:

- wychowanie jest rodzajem socjalizacji, uspołeczniania jednostki,

- przyswajanie wiedzy nie powinno być mechaniczne i bezrefleksyjne, lecz odbywane na zasadzie samodzielnych poszukiwań,

- indywidualne, własne doświadczenie pozwalało włączyć wiedzę do kręgu własnych przeżyć i uczynić ją częścią wewnętrznego ja. 

Współczesna pedagogika kultury podkreśla znaczenie wspólnego doświadczenia, wagi ekspresji w wychowaniu oraz filozofii Bergsona. Przyznawał on duże znaczenie przeczuciu i poznaniu intuicyjnemu, pokładał nadzieję w siła twórczych jednostki, jej wyobraźni i twórczym myśleniu. Krytykował poznanie świata poprzez naukę, zarzucając jej schematyczność. Świat zrozumieć można za pomocą sztuki, wykorzystując ją w praktyce i ceniąc ekspresję. Kładł nacisk na indywidualność każdego człowieka, uwznioślając personalizm. Postulował założenia psychologii eksperymentalnej o indywidualnych talentach, badaniach psychoneurologicznych psychoneurologicznych rozwoju praw dzieci.

Ekspresja wzmaga i pobudza dziecięcą wyobraźnię, indywidualność i rozwija uczucia. Pomaga poznać świat i doświadczyć jego uroków, intensyfikuje doznania estetyczne. Prowadzi do rozwoju relacji między dziećmi, unikając zakazów i skupiając się na korzystnych, przyjemnych emocjach.

5. Krytyka nowego wychowania.

Nurt Nowego Wychowania karcono za zbyt indywidualne podejście i nie zwracanie dostatecznej uwagi na jego cechy społeczne. Potępiano również naturalizm i ekspresję, wytykając nadmierną swobodę.

6. Inspiracje płynące z nowego wychowania. Programy pedagogiczne - autorskie.

Nurt Nowego Wychowania dał natchnienie pierwszej kobiecie- lekarce, Marii Montessori, żyjącej w latach 1870- 1952. Specjalizowała się w pediatrii i psychiatrii. Stworzyła własną, niepowtarzalną pedagogikę oraz sformułowała teorię rozwoju dziecka testując ją w praktyce. W 1907 r otworzyła pierwszy dom opieki dziecięcej, w którym oprócz wychowania dzieci otrzymywały także wiedzę. W swoim programie umieściła zasady rozwoju i nauczania od narodzin po 9 rok życia, dzieląc ten okres na stadia.

Za punkt wyjścia obrała sobie biologiczny oraz społeczny wzrost dziecka w nawiązaniu do doktryny naturalizmu.

Należy zrezygnować z kierowania dzieckiem, na rzecz delikatnego wspierania jego działań. Specyficzne słowa, będące dewizą Montessori, a mianowicie "Pomóż mi, abym mógł pomóc sobie samemu" doskonale oddają sens tych postulatów.

Nauczanie i wychowanie oprzeć należy na pracy własnej dziecka, jego doświadczeniach osobistych i samokontroli.

Urodzony w prowansalskiej wiosce w 1890 r Celestyn Freinet rozpoczął pracę w miejscowości Saint Paul. Był zwolennikiem teorii nowego wychowania. Był twórcą programu kształcenia dla szkoły podstawowej- "Nowoczesna szkola technik kształcenia Freineta". Podstawowymi pomocami, które wykorzystywał w pracy szkolnej były: gazetki szkolne, drukarnia, swobodne teksty, korespondencja z uczniami innych szkół, prowadzenie pamiętnika szkolnego i twórczość artystyczna na szeroką skalę. Preferował metody oparte na swobodnej ekspresji, a nauczanie oparł na doświadczeniu poszukującym. Szkoła zorganizowana była na wzór życia społecznego, dzieci miały uczyć się w niej przyszłych ról społecznych. Freinet zmarł przeżywszy 70 lat w 1966 r. 

Rudolf Steiner zrezygnował ze swojej pasji matematycznej na rzecz filozofii. Zgłębiał religie wschodu Sztajer spirytualizm. Był twórcą Szkoly Waldorfskiej. Zajmował się życiem duchowo- kulturalnym, gospodarczym i prawno- politycznym. Sądził, że prawidłowy rozwój dziecka nie obędzie się bez wolności, własnego wyboru i indywidualnej pracy. Szkoły, których był pomysłodawcą nie znały barier i było ogólnodostępne. Wszystkie miały swój własny program i nie podlegały władzom samorządowym ani krajowym. Znane z organizacji imprez, które integrowały dzieci.

7. Aktualność nowego wychowania współcześnie:

Obecnie liczy się swoboda, indywidualność, uzewnętrznienie, tożsamość i wychowanie kulturalne.

Nowe Wychowanie skłania do tworzenia nowych programów autorskich. Jest stałym źródłem inspiracji dla nowych pokoleń pedagogów.