We współczesnej gospodarce można spotkać się ze zjawiskiem dumpingu. Definicja tego pojęcia pojawiła się w artykule VI GATT (Układ Generalny w Sprawie Taryf Celnych i Handlu), zaś same procedury antydumpingowe zostały dość szczegółowo uregulowane w "Porozumieniu w sprawie stosowania artykułu VI GATT" zwanym kodeksem antydumpingowym. Porozumienie to zostało podpisane na Rundzie Urugwajskiej GATT, kiedy to powołano WTO (Światową Organizację Handlu).

Zgodnie z ustaleniami GATT i kodeksu antydumpingowego mianem dumpingu określa się wprowadzanie do sprzedaży w obcym kraju towaru po cenie niższej od jego ceny na rynku krajowym. Oznacza to zaniżanie ceny eksportowej w stosunku do ceny tego dobra w normalnym obrocie na rynku krajowym. Zdarza się, że producenci w celu zdobycia pozycji na rynku i zbycia produktów zaniżają cenę eksportową poniżej normalnego poziomu, a nawet poniżej kosztów produkcji. Tego rodzaju praktyki są uznawane za konkurencję nieuczciwą.

Artykuł VI GATT odnosi się do różnych aspektów zagadnienia dumpingu, uwzględniając w szczególności:

  • pojęcie dumpingu;
  • istotę szkody;
  • możliwości zastosowania instrumentów antydumpingowych;
  • wprowadzanie procedur nakładających środki antydumpingowe.

Z kolei kodeks antydumpingowy definiuje dwie składowe dumpingu, a mianowicie:

  • sprzedaż produktu do innego państwa po cenie niższej niż wynikałoby to z uczciwej konkurencji;
  • spowodowanie szkody w gospodarce kraju importującego poprzez nieuczciwą konkurencję z innymi sprzedającymi.

W celu eliminowania tego typu zachowań producentów wiele krajów skupiło się na wprowadzaniu instrumentów antydumpingowych. Pozwala to poniekąd chronić krajowych producentów i pozwala na to, by rynek decydował o sprzedaży. Sfera działalności państwa obejmująca zwalczanie nieuczciwych praktyk dumpingu jest coraz częściej regulowana tzw. ustawodawstwem antydumpingowym. Przyjmuje się, że wprowadzane instrumenty mają zwalczać dumping, tzn. ograniczać i likwidować takie praktyki. Nie powinny one oddziaływać na wielkość samego importu, ani tym bardziej eliminować takiego producenta z rynku. Tego typu postępowanie uznawane jest za niezgodne z postanowieniami GATT/WTO.

Zasady postępowania antydumpingowego są efektem żmudnych, wieloletnich negocjacji krajów zrzeszonych w GATT, co do sposobu stosowania przepisów artykułu VI Układu. Zapisy dotyczące procedur antydumpingowych ulegały modyfikacjom podczas kolejnych rund negocjacyjnych Układu. Znaczną zmianę wprowadzono w 1979 roku. Polegała ona na tym, że zniosła konieczność wykazywania wielkości szkody spowodowanej praktyką dumpingową oraz wielkości szkód wynikłych z innych przyczyn. Wytrąciło to z rąk eksporterów narzędzie obrony, polegające na wskazywaniu innych przyczyn niezwiązanych z zaniżaniem ceny, a powodujących szkody na rynku.

Ratyfikowanie na zakończenie Rundy Urugwajskiej w 1994 roku porozumienia ustanawiającego WTO oznaczało jednocześnie przyjęcie kodeksu antydumpingowego. Kodeks ten zawiera interpretację i swego rodzaju wytyczne dotyczące stosowania zapisów antydumpingowych. Wiąże on wszystkie kraje, które podpisały porozumienie powołujące WTO. W związku z tym przepisy kodeksu stanowią część systemu prawnego tych państw.

Kodeks antydumpingowy dopuszcza stosowanie ceł antydumpingowych czy zobowiązań cenowych w celu eliminowania dumpingu. Instrumenty te różnią się w zależności od tego, czyj punkt widzenia przyjmiemy. Zobowiązania cenowe są nieco lepszym rozwiązaniem dla państwa eksportującego towary. Z kolei cła antydumpingowe są korzystniejszym rozwiązaniem dla państwa importującego, ponieważ nie dość, że ograniczają nieuczciwe praktyki producentów, to jeszcze zapewniają wpływu do budżetu państwa z tytułu ceł.

Postępowanie antydumpingowe jest również przedmiotem zainteresowania instytucji Unii Europejskiej, a w szczególności Komisji Europejskiej, Rady Unii Europejskiej oraz Komitetu Doradczego. Z tych instytucji największe uprawnienia posiada Komisja, która może podjąć decyzję o nałożeniu cła, ustaleniu zobowiązania cenowego czy o umorzeniu postępowania antydumpingowego.