Jeden z awangardowych kierunków, które rozwinęły się w Polsce w latach dwudziestych XX wieku. Wokół głównego pisma awangardowych twórców - "Zwrotnicy" w Krakowie zebrała się grupa, której założycielem był Tadeusz Peiper. Był on jej teoretykiem. Postulował "sztukę teraźniejszą", podejmującą tematykę nowoczesności, dostosowującą język poetyckich do odkryć współczesnej techniki, ruchu i rozwoju cywilizacyjnego. Symbolami nowej poezji miały być według niego : miasto, masa i maszyna. Swoje założenia zebrał w dwóch teoretycznych rozprawach: "Nowe usta" i "Tędy". Głównym poetą Awangardy Krakowskiej był Julian Przyboś, który szybko jednak odszedł od tendencji, inspirowanych artykułami Peipera. Innymi przedstawicielami tej grupy byli: Adam Ważyk, Jan Brzękowski i Jalu Kurek.

Awangarda Krakowska krytykowała metafizyczne podejście do rzeczywistości, tradycję, kult przeszłości. Zerwali z sentymentalnymi opisami, postulując użycie w poezji skrótu myślowego, podkreślając rolę metafory, kondensacji znaczeń danego słowa, które miało przede wszystkim oddawać ruch i nowoczesność obserwowanego świata. Program Peipera, pomimo tego, iż szybko został zmodyfikowany przez innych twórców Awangardy - miał jednak szeroki wpływ na polską literaturę dwudziestolecia międzywojennego i czasów powojennych.