Wiersz Haliny Poświatowskiej *** ( tutaj leży Izold jasnowłosa) nawiązuje do średniowiecznej legendy o Tristanie i Izoldzie. Poetka zakreśla sytuację liryczną, przenosząc jakby średniowieczną bohaterkę do sali szpitalnej - oto ta jasnowłosa Izolda znajduje się na łóżku szpitalnym i umiera...

trzepotliwy oddech o ściany

tłucze się jak uwięziony ptak

Są to ostatnie chwile życia. Nim nastanie nowy dzień Izolda umrze, a jej nieśmiertelna dusza powróci do ukochanego, do Tristana, któremu jest przeznaczona.

Przedstawiając nam obraz umierającej Izoldy Poświatowska pokazuje nam siebie, swoją sytuację - wiele lat bowiem spędziła w szpitalach lecząc się na serce, odłączona od rodziny, przyjaciół, ukochanego, cierpiała i samotnie umierała w szpitalnej sali.

Wiersz ten stał się więc jakby porównaniem losów Izoldy i Haliny.

Utwór posiada budowę wiersza białego, posiada trzy strofy 4 - wersowe o rymach okalających. Utwór, jak wiele innych Poświatowskiej, nie posiada tytułu. Przywołując ów wiersz podajemy pierwszy wers utworu. Pojawiają się ciekawe metafory - trzepotliwy oddech; personifikacje - na spotkanie wybiega mu wiatr.