Krzysztof Kamil Baczyński znany jest przede wszystkim jako poeta wojenny, poeta powstania warszawskiego, w którym zginął. Dużą część jego wierszy stanowią jednak utwory o tematyce miłosnej i erotycznej. Poświęcone są przeważnie młodziutkiej żonie pety - Barbarze, która również zginęła w powstaniu, niecały miesiąc po śmierci męża. Można zatem utożsamiać bohaterkę wiersza "Biała magia" z Barbarą Baczyńską. Ten stroficzny utwór (6 strof czterowersowych) jest nieregularny, ma nierówną liczbę sylab i niedokładne rymy (np. "miękko/ręką"), co nie zakłóca jednak płynności całego wiersza.

Postać Barbary jest ostoją spokoju i magicznego piękna. Nieziemska uroda podkreślona została "szklanym ciałem", wypełnionym skrzącymi się gwiazdami, blaskiem księżyca. Barbara jest lekka i subtelna. Jest tożsama z białym, migotliwym krajobrazem. Podmiot liryczny opisuje Barbarę za pomocą licznych epitetów ("szklane ciało", "napełniona mlecznie", "ciała drżący pryzmat"), porównań ("jak dzban - światłem zapełnia się"), metafor ("nalewa w szklane ciało srebrne kropelki głosu"). Piękno dziewczyny uspokaja podmiot liryczny, a sen, w który "powoli zapadnie", zatrzyma czas na magiczną, czarodziejską chwilę ("a czas melodyjnie osiądzie kaskadą blasku na dnie").

Nastrój wiersza utrzymany jest w spokojnej, sennej, delikatnej tonacji. Światło bijące od gwiazd, księżyca i cudownie pięknego ciała Barbary koi podmiot liryczny, pozwala mu zapomnieć o wszystkim, co nie dotyczy miłości. Opis przeglądającej się w lustrze dziewczyny brzmi jak zaklęcie i - niczym przejaw "białej magii" - przekształca Barbarę w miłosny ideał piękności i krainę łagodności.