Renesans w Anglii przypadł na I połowę XVI wieku i początek XVII wieku za panowania królowej Elżbiety. Rok 1567 przyjmuje się jako datę narodzin teatru elżbietańskiego. Po latach wojen dynastycznych nastąpił okres odbudowy i wzmacniania państwa oraz jego rozwoju kulturalnego i gospodarczego. To wtedy pewien rzemieślnik James Burbage wybudował pod Londynem pierwszy obiekt , nazwany "The Theatre". "The Theatre" otwarto poza murami miasta, aby uniezależnić się od władz, które zakazywały przedstawień. Nad barbakanem powiewała flaga z napisem "Totus mundur agit histrionem" (Cały świat uprawia aktorstwo). Na scenie elżbietańskiej nie było w zasadzie dekoracji, gustowano w kosztownych strojach. Co znaczniejsi widzowie otrzymywali krzesło na scenie. Początkowo aktorzy grali na dworze. Sceną było podwyższenie, otoczone z trzech stron przez widzów. Czwarty bok sceny zamykały drzwi do garderoby. Nad nią budowano małą galerię, gdzie rozgrywano sceny balkonowe. Przedstawieniom towarzyszyła muzyka. Aktorzy cieszyli się powszechnym szacunkiem. Z czasem amatorskie grupy teatralne zaczęły ustępować miejsca aktorom zawodowym. Tworzyli samowystarczalne zespoły, mając w swoim gronie też dramaturgów ( grupy tzw. umysłów uniwersyteckich ). Aktorzy mieli wyszukane, bogate stroje. Nie występowały kobiety, role kobiece grali młodzi mężczyźni. Urozmaicenie postaci pod względem języka, charakteru ożywiało przedstawienia teatralne, które miały bawić, wzruszać, budzić grozę i strach. Postacie miały być tajemnicze, miały służyć przykładem, ostrzegać. Na parterze były miejsca stojące, za które trzeba było zapłacić jednego pensa. Widzów którzy się tam gromadzili nazywano "kiełbiami". Miejsca w galerii były siedzące, za dodatkowa opłatą. Przedstawienia odbywały się przeważnie między godziną 15 a 18.

Rozwój teatru wzmógł zapotrzebowanie na nową dramaturgię. Pojawiła się duża grupa autorów, niekiedy rywali Williama Szekspira. Wśród nich największe możliwości współzawodnictwa przypisuje się Christopherowi Marlowe, którego "Tamerlan Wielki" i "Tragiczne dzieje doktora Fausta" cieszyły się ogromnym powodzeniem.

W 1590 roku działały w Londynie trzy sceny publiczne. Na szczycie budynku pojawiała się biała chorągiew, która była zapowiedzią komedii, natomiast czarna oznaczała tragedię. W 1599 roku powstał nowy teatr w dzielnicy Soutwark- "The Globe". Z teatrem "The Globe" związany był Szekspir, wystawiał tu swoje sztuki, zawód aktora również nie był mu obcy. Najprawdopodobniej prapremierowym przedstawieniem było dzieło pisarza "Henryk VIII" lub "Juliusz Cezar". Teatr mógł pomieścić dwa tysiące widzów. W 1613 roku spłonął na skutek pożaru, w trakcie wystawiania sztuki "Henryk VIII". Kilka lat później został odbudowany, a w 1644 roku rozebrany. W 1966 roku odbudowano go ostatecznie, dziś znajduje się tam muzeum i wystawiane są sztuki teatralne.

Teatr był powszechna rozrywka mieszkańców miast. Dramatopisarze angielscy nie trzymali się ściśle wzorów antycznych. Dramat nie od razu zyskał sobie poparcie. Atakowano autorów za lekceważenie zasad powszechnie obowiązujących, ale ten styl zyskał także grono zwolenników, którzy doceniali jego nowatorstwo. Nowa formuła dramatu dopuszczała mieszanie kategorii estetycznych. W jednym utworze pojawiały się elementy tragiczne z komicznymi lub liryzm z tragizmem. Postacie również odstępowały od zasad poetyki klasycznej. Popadały w skrajne emocje, zmieniały stosunek i zdanie do innych osób dramatu, podlegały nastrojowej huśtawce. Obok bohaterów dostojnych, umieszczano postacie "niskie". "Szekspir nie brał udziału w sporze o reguły dramaturgiczne, który rozgorzał także w Londynie. Sir Philips Sidney, uczony arystokrata, w swojej Apology for Poetry opowiedział się za przestrzeganiem reguł Arystotelesa i wypominał rodakom, że bardzo je sobie lekceważą. Kiedy jednak grupa Szekspira wystąpiła z tragedią rzymską Bana Jonsona Sejanus, his Fall, trzymającą się ściśle reguł klasycznych, autora spotkało dotkliwe niepowodzenie" (M. Berthold, "Historia teatru", Warszawa 1980, str. 311-312.) Rezygnacja z jedności miejsca wymagała wyobrażenia na scenie przestrzeni akcji. Szekspir w "Makbecie" załamał klasyczną regułę trzech jedności. Zrezygnował z zasady decorum, zwiększył liczbę osób na scenie.

Po kilkudziesięciu latach Londyn zapełnił się teatrami. Do najbardziej znanych należą : "Swan", "Kurtyna", "Róża". Wśród wielu twórców dramatu najwybitniejsi to Tomasz More i William Szekspir.