Powieść Stefana Żeromskiego pt. "Ludzie bezdomni" jest bardzo ważnym dziełem młodopolskim. Książka ta została wydana po raz pierwszy w 1900 roku. Bardzo szybko uznano ją za wybitną ze względu na tematykę. Żeromski bowiem podejmuje w tej powieści bardzo ważne polskie problemy społeczne. Akcja "Ludzi bezdomnych" toczy się w latach dziewięćdziesiątych XIX wieku. Głównymi bohaterami powieści są doktor Tomasz Judym oraz Joanna Podborska. Tematyka powieści koncentruje się wokół losów kilku postaci, których życiorysy czytelnik poznaje równolegle. Wszystkie postaci w powieści Żeromskiego łączy jednak problem bezdomności, która przybiera bardzo różne wymiary.

Bezdomność w powieści można rozumieć na kilku płaszczyznach. Bohaterowie Żeromskiego są bezdomni w sensie dosłownym, czyli część z nich jest pozbawiona domu. Są to np. mieszkańcy warszawskiego proletariatu, Chateau - Rouge w Paryżu, czy też mieszkańcy Cisów, którzy nie mają odpowiednich warunków mieszkaniowych i są skazani na życie w brudnych czworakach, ruderach. Jest to dosłowne rozumienie problemu bezdomności zawartego w utworze.

Stefan Żeromski skoncentrował jednak uwagę czytelnika na postaci doktora Judyma, który jest najważniejszą postacią w całej powieści. Tomasz kierował się w życiu wewnętrznym przesłaniem pomocy innym ludziom, które nigdy nie pozwoliło mu zrezygnować ze szlachetnych pobudek. Judym jest bowiem bezdomny w sensie dosłownym - nie ma stałego miejsca zamieszkania, ciągle pielgrzymuje i nie może odnaleźć się w wielu miejscach. Jest on również bezdomny w sensie przenośnym, ponieważ nie znajduje miejsca w środowisku lekarskim. Tego bohatera wyróżnia przede wszystkim to, że czuje się odpowiedzialny za innych ludzi, którym ubóstwo odebrało życie. Tomasz nie zdaje sobie sprawy z faktu, że jednak nie może pomóc wszystkim. Twierdzi jednak, że musi oddać "dług przeklęty". Z tego powodu niestety odrzuca miłość kobiety (Joasi Podoborskiej), pomimo tego, że ją bardzo kocha. Odrzucając Joasię Judym pozbawia siebie miłości, domu oraz szczęścia u boku ukochanej kobiety.

Inni lekarze nie akceptowali bowiem jego poświęcenia na potrzebujących. Judym wybrał bowiem pomoc ludziom i zrezygnował z miłości i szczęścia osobistego. Doktor w żadnym miejscu nie znalazł osób, które podzielałyby jego pasję. To sprawia, że jest on bardzo samotny. Nikt nie potrafił zrozumieć jego altruizmu. Judym mówi o tym w następujący sposób: "Nie mogę mieć ani ojca, ani matki, ani żony, ani jednej rzeczy, którą bym przycisnął do serca z miłością, dopóki z oblicza ziemi nie znikną te zmory. Muszę wyrzec się szczęścia. Muszę być sam jeden. Żeby obok mnie nikt nie był, nikt mię nie trzymał!". Jego bezdomność jest warunkiem, który sam sobie stawia. On ma pozwolić Judymowi na realizację własnych celów. Tomasz Judym stał się również symbolem rozterek moralnych człowieka.

Podobnie jak Judym bezdomna jest również Joasia Podborska. Jest to bohaterka, która została sierotą już w dzieciństwie. To pierwszy wymiar jej bezdomności. Wraz ze śmiercią rodziców jej życie stało się tułaczką, która sprawiła, że bohaterka nigdzie nie mogła znaleźć własnego miejsca. Joasia po śmierci swoich opiekunów wyjeżdża do Warszawy, gdzie pracuje jako guwernantka, aby pomóc braciom się kształcić. Okazuje się, że za tą decyzję będzie musiała ponieść najwyższą cenę. Jej marzenie o własnym domu staje się zupełnie nierealne, ponieważ Judym odrzuca jej uczucie, po to aby nieść pomoc najbiedniejszym. Joasia jest więc bezdomna w kilku aspektach, jednak przede wszystkim w sensie społecznym. Bohaterka jest skłonna do poświęcenia dla innych ludzi, podobnie jak Tomasz, jednak ten zdaje się nie doceniać tego faktu. Joasia próbuje przekonać Judyma, że nie powinien odrzucać jej uczucia, jednak doktor pozostał nieugięty. Bohaterka w końcu jednak żegna doktora Judyma słowami "Szczęść ci Boże" i odchodzi.

Judym i Joasia nie są jednak jedynymi postaciami, które zmagają się w powieści z bezdomnością. Dotyka ona również m.in. Wiktora Judyma, Wacława Podborskiego, czy też Natalię Orszeńską. W każdym z tych przypadków jednak ma ona bardzo różne oblicza. "Ludzie bezdomni" to jednak również powieść, która prezentuje wiele podobnych cech charakteru postaci. Najczęściej Stefan Żeromski pokazuje ludzi szlachetnych, wrażliwych oraz zdolnych do największych poświęceń. Powieść ta ma charakter symboliczny, a owa symbolika skrywa się pod postaciami Judyma, Joasi, czy też Korzeckiego.