Początek piśmiennictwa polskiego związany jest z działalnością Kościoła. Najstarsze zapisy powstały w ośrodkach skupionych wokół katedr biskupich. Początkowo w czasach panowania Bolesława Chrobrego istniało pięć takich katedr.

Najstarszy tekst typu kronikarskiego to rocznik niemiecki, prawdopodobnie przywieziony do Polski w X wieku i następnie dalej prowadzony w Gnieźnie przez biskupa Jordana, niestety nie przetrwał on do czasów dzisiejszych, zaginiony w czasie najazdu czeskiego. Posiadamy dopiero późniejszy tekst rocznika Rychezy - żony Mieszka II z początku XI wieku.

W średniowiecznych zapisach kronikarskich wyróżnia się dwa style - prosty, tego typu teksty kierowano do ludzi niewykształconych i styl ozdobny - charakterystyczny dla kronik przeznaczonych dla wykształconych odbiorców. Ów drugi styl jest zauważalny w tzw. Kronice Galla Anonima - to określenie nadane przez historyka Kremera, związane jest z domniemanym pochodzeniem autora kroniki. Wiadomo o nim jedynie, że był przybyłym spoza kraju zakonnikiem benedyktyńskim, a powstanie jego dzieła wiązało się z otoczeniem dworu króla Bolesława Krzywoustego. Kronika pisana była w latach 1112 - 1116.

Kolejna kronika, datowana na lata 1150 - 1160, powstała na terenie Wielkopolski (stąd nadawana jej nazwa - Kronika Wielkopolska) i jej autor także pozostaje nieznany. Zachowanych zostało kilka kopii tekstu, nieznacznie się od siebie różniących. Wszystkie one są bardzo cenną kompilacją, uwzględniając w swoich zapisach roczniki wielkopolskie, a także teksty pochodzące z Małopolski. W kronice znalazła się także tzw. Kronika Janka z Czarnkowa o wielkim znaczeniu dla polskiej historiografii. Kolejne lata długo nie przyniosły dzieła porównywalnego z wcześniejszymi kronikami, choć z tego okresu posiadamy dużą liczbę zapisków, powielających i uzupełniających dotychczasowe teksty.

Dopiero w 1455 roku zaczęły powstawać Annales (Roczniki) Długosza. Autor tworzył je niemal do swojej śmierci, czyli przez około dwadzieścia pięć lat. Stanowią ukończoną zamkniętą całość.