Jednym z najwybitniejszych twórców okresu Renesansu był Mikołaj Rej (ur. W 1505 r. a zm. W 1561). Był człowiekiem o rodowodzie szlacheckim, pochodził z Nagłowic. Zyskał popularność wśród szlachty, bowiem z ochotą prezentował sprawy szlacheckie na sejmikach. Chętnie podróżował, tym samym obserwował otaczający go świat. Warto zaznaczyć, że Mikołaj Rej był tak naprawdę samoukiem. To dzięki swej wytrwałości i wewnętrznemu uporowi poznał całe bogactwo i mądrość ksiąg. Z szacunkiem odnosił się do własnej twórczości, uważał pisarstwo wręcz za swoją życiową misję do spełniania tu na ziemi. Otwarcie bronił naszego języka, potrafił docenić prawdziwe jego piękno. Po latach otrzymał miano "ojca literatury polskiej".

Mikołaj Rej jest autorem różnorakich utworów. Są to m. in. satyry, figliki. Jego język zbliżony był do potocznego, zrozumiałego dla każdego człowieka, niekiedy z elementami rubaszności. Jednym z najbardziej znanych utworów jego autorstwa jest Krótka rozprawa między trzema osobami Panem, Wójtem i Plebanem. Porusza tematy dotyczące społeczeństwa, a dokładniej w krytycznym świetle przedstawia trzy ówczesne stany: duchowieństwo, szlachtę oraz chłopów, prezentuje relacje jakie między nimi powstają. Kolejnym ważnym utworem Reja jest Żywot człowieka poczciwego, w którym czytelnik otrzymuje wyobrażenie człowieka epoki Renesansu. Spod pióra tego pisarze wyszło także dzieło zatytułowane Zwierzyniec. Jest to zbiór epigramatów, czyli dość krótkich utworów poruszających aktualne sprawy tamtego okresu. Z bardziej znanych dzieł warto wspomnieć jeszcze "Figliki" oraz "Postyllę" (kazania).

Mikołaj Rej należał do pionierów polskiej literatury, bronił piękna naszego ojczystego języka. Jako pisarz tworzył wiele gatunków literackich, często nawiązywał w nich do aktualnych spraw epoki. W swych dziełach stworzył pewien ideał szlachcica (ziemianina). Bliskie mu były idee Renesansu takie, jak: humanizm czy tolerancja religijna. Był aktywnym społecznikiem, nie bał się wypowiadać głośno swojego zdania.