Rolą impresjonistycznych opisów jest ukazanie wewnętrznych stanów bohatera. Często wykorzystywano do tego opis krajobrazu (pejzaż mentalny). W przypadku Chłopów, mamy do czynienia z impresjonistycznym narratorem, „stylistą młodopolskim”. Posługuje się on językiem silnie nacechowanym emocjonalnie, buduje obrazy z wyraźną dbałością o ich wartość estetyczną, styl nasyca metaforyką, i poetyckością z dużą liczbą epitetów przymiotnikowych, jeśli zaś posługuje się słownictwem gwarowym, to w funkcji stylizacyjnej. Jesień w Lipcach opis, który natychmiast pozwala nam sobie wyobrazić trwającą tam scenerię. Przejawia się tutaj ponury, smutny, melancholijny, zniechęcający nastrój, który idealnie współgra z trwającą porą roku, kojarzącą się z przemijaniem i refleksją nad życiem.

Synestezja – oddziaływanie na wszystkie zmysły; kolor – „warzył resztki zieleni”,  temperatura (dotyk) – „stężały do chłodu i cały w szronach”, „ostry, zimny wiatr”, słuch – „przymierały coraz cichsze”, „ciszej brzmiały głosy przytłumione martwotą”, wzrok – „a co świtanie mroczniej było i zimniej”.

Poetycki charakter – zawarcie wielu środków artystycznych dzięki którym ukazywany jest nastrój. Służą one uplastycznieniu i wzmożeniu nastrojowości tekstu. Są to:

  • Liczne epitety, porównania, wyliczenia – „blade dnie”, „puste, ogłuchłe pola”.
  • Personifikacja, ożywienie„jesień szła coraz głębsza”, „przymierały w lasach coraz cichsze, coraz bladsze”; ułatwianie wyobrażenia elementów natury poprzez przypisanie im ludzkich cech.
  • Onomatopeje„głuchy, żałosny ryk”.
  • Metafory„niby te święte hostie w dogasających brzaskach gromnic”, „kracząc głucho jakoby pieśń śpiewając żałosną”.
  • Porównania„wiatr rwał ostatnie liście topolom, że spływały cicho niby krwawe łzy umarłego lata”.