1881 - 1973

Jeden z najwybitniejszych malarzy wszechczasów, autor "Panien z Avignionu" i "Guerniki", przedstawiciel kubizmu, surrealizmu, a jednocześnie realista. Twórca nie tylko obrazów, jego działalność artystyczna dotyczyła także grafiki, wytworów ceramicznych, rzeźb scenografii i ilustracji książkowych. Wyjątkowa postać w panteonie twórców XX wieku, inspirator dla kubistów, surrealistów i dadaistów.

Pablo Ruiz Picasso urodził się w Hiszpanii w 1881 roku jako syn nauczyciela rysunku Jose Ruisa Blanco. Jego talent został odkryty wcześnie, okrzyknięto go "cudownym dzieckiem" i w wieku czternastu lat przyjęto na Akademię Sztuk Pięknych w Barcelonie. Nieusatysfakcjonowany atmosferą twórczą w środowisku akademickim, Picasso przeniósł się na krótko do Madrytu, a następnie (1990 r.) wyjechał do Francji. Urzeczony tamtejszą atmosferą i życiem w środowisku artystów (Montmartr), osiadł w Paryżu na stałe. Tu nawiązał stosunki towarzyskie z innymi twórcami, malarzami Georgesem Braqu i Andree Derainem, pisarzami Maxem Jacobem, Guillaumem Apollinairem, i Gertrude Stein , a także z kolekcjonerami i krytykami sztuki.

W jego twórczości wyznacza się kilka okresów, pierwszy z nich ze względu na charakterystyczną kolorystykę określa się jako błękitny, charakteryzuje się on wydłużoną forma postaci, głównie prostych ludzi, w tym stylu powstał np. "Błękitny pokój" (1901) albo "Stary gitarzysta" (1903).Od 1905 roku datuje się początek stylu różowego, zmianie tonacji barwnej towarzyszy większa subtelność formy i upodobanie do ujmowania postaci związanych z cyrkiem - akrobatów, kuglarzy, klaunów. Przykładem dzieła z okresu różowego jest "Dziewczyna z koszem kwiatów" (1905) albo).

Kolejna zmiana w stylistyce twórczości Picassa zmierzała do deformacji, karykatury i hiperbolizacji. Ten nurt nazwano kubizmem, w malarstwie Picassa obejmował on trzy fazy: analityczną, syntetyczną i krystaliczną. Faza analityczna charakteryzuje się rozbiciem przedmiotu na osobne elementy, defragmentacją ujmowanego tematu, a także nowym, opozycyjnym do perspektywicznego, ukazywaniem przestrzeni. Z tego okresu pochodzi jeden z najsłynniejszych obrazów mistrza: "Panny z Avignonu" (1907). Kubizm strukturalistyczny wprowadzał nowe, nie malarskie techniki obrazowania, w tej fazie powstają tzw. obrazy-reliefy.

Picasso był twórcą wszechstronnym, łączył różne dziedziny sztuki, a także różne style. Jednocześnie pracował na obrazami kubistycznymi i tworzył naturalistyczne portrety, a czasem godził te przeciwne style w obrębie jednego dzieła.

Klasyczne wpływy w twórczości Picassa ujawniły się po podróży do Włoch, powstały wówczas kompozycje takie jak np. "Czytająca" (1921) czy "Źródło" (1921).

Kolejnym terenem twórczej eksploracji Picassa stał się surrealizm. Jego programowa deformacja, abstrakcja i dynamika pozwalały na silną ekspresję indywidualności twórczej. Picasso maluje wówczas m.in. "Taniec" i (1915), "Kąpiące się kobiety".

W 1937 powstał słynny obraz "Guernica", będący ekspresyjnym ujęciem dzieła zniszczenia.

Powojenna twórczość Picassa nie przyniosła już gwałtownych zmian stylu, w znacznym stopniu poświęcił się interpretacji i reinterpretacji dzieł uznanych twórców jak; E. Delacroix, D.R. Velázquez czy E. Manet. Wybitny malarz zmarł w 1973 roku w wieku 92 lat na atak serca.

Picasso przeszedł do historii sztuki jako wybitny artysta, nowator, który włączał w swe dzieła elementy tradycji kultury śródziemnomorskiej, w której był silnie zakorzeniony. Łączył różne style i kierunki, pozornie przeciwstawne.

W 1948 roku Picasso przybył do Polski na Międzynarodowy Kongres Pokoju we Wrocławiu. Przy okazji tej wizyty przekazał Muzeum Narodowemu w Warszawie serię własnoręcznie malowanych talerzy.