Biblia stanowi dzieło o charakterze eklektycznym. Zawiera bowiem wiele gatunków literackich. Do tekstów bardziej poetyckich należą zrytmizowane księgi, takie jak Księga Psalmów, Księga Koheleta czy Pieśń nad pieśniami lecz także lamentacje w Księgach proroczych. Za biblijny poemat liryczny uważa się Księgę Hioba. W Nowym Testamencie pojawiają się przypowieści, stanowiące typowy gatunek literatury moralistycznej, listy, hymny czy teksty prorocze. .

Księga Hioba jest jednym z pism mądrościowych, zawartych w Starym Testamencie. Jest to poemat liryczny, którego autor nie jest znany badaczom. Księga ta powstała prawdopodobnie pomiędzy III i V stuleciem przed naszą erą. Swą wymową porusza problem cierpienia w życiu człowieka. Hiob - wierny sługa Boga - został poddany próbie. Stracił wszystko co posiadał. I chociaż przyjaciele doradzali mu by uznał swój los za karę za grzechy, ten nie poddał się wytrwał wiernie i w pokorze zniósł wszystkie nieszczęścia, jakie na niego spadły. Pozostał sobie wierny. Zaakceptował cierpienie jako nieodłączną część ludzkiego życia. Został za to wynagrodzony i Bóg przywrócił mu wszystko.

Na uwagę zasługują także księgi prorocze. Zjawisko profetyzmu, czyli umiejętność przewidywania przyszłości, występowało już od VIII wieku przed narodzeniem Chrystusa. Przypuszcza się, że księgi prorocze Starego Testamentu zostały zestawione w zbiór prawdopodobnie po powrocie z niewoli babilońskiej. Prorocy posługują się groźbą lub napomnieniem, mową karcącą lub lamentacją. Prorocy mieli być religijnymi reformatorami Izraela. Nawoływali naród do opamiętania i służenia Bogu. Byli rzecznikami prawa i przymierza z Bogiem. Przepowiadali zagładę, jeśli narody nie nawrócą się. Księgi prorocze pełniły różnego rodzaju funkcje. Jedną z nich była funkcja polityczna, która miała za zadanie podtrzymywać na duchu naród i zagrzewać go do walki podczas niewoli babilońskiej. Drugą była funkcja historiozoficzna, czyli oświetlająca sens dziejów ludzkich. Trzecią była funkcja apokaliptyczna, do której należały groźby nastania zagłady, jeśli nie zmieni się trybu życia. Czwartą była funkcja moralistyczna - uniwersalna - mówiła o miłosierdziu Boga oraz ukazywała niegodziwość krzywdy społecznej. Ostatnią była funkcja mesjanistyczna, która zapowiadała przyjście Mesjasza, który ocali naród. Za najbardziej znanego starotestamentowego proroka uważa się Izajasza.

Wśród wypowiedzi proroczych Starego Testamentu występują między innymi lamentacje Jeremiasza. Są to utwory żałobno - pogrzebowe o charakterze zawodzenia. Za ich autora uważa się powszechnie Jeremiasza, choć obecnie teoria ta jest coraz częściej podważana. Lamentacje dotyczą klęski królestwa Judy w czasie najazdu babilońskiego. Zburzono wtedy Jerozolimę, a powszechne stało się oddawanie czci rozmaitym bożkom. Według proroka upadek ten był kara za odstępstwo od Boga.

W Nowym Testamencie zawarta została Apokalipsa świętego Jana. Apokalipsa w języku greckim oznacza odsłonięcie, objawienie. Apokalipsa świętego Jana stanowi ostatnią księgę Biblii. Zamyka więc całość historii świętej. Księga ta zawiera wizje sądu ostatecznego i ma wyraźny charakter prorocki. Święty Jan nie tylko przedstawia przyszłe losy świata, lecz także napomina, pociesza i grozi. Obfituje w symboliczne wizje i obrazy. Pomimo tego, że Apokalipsa adresowana była do chrześcijan, przebywających na terenie Azji Mniejszej, księga ta posiada wymiar ponadczasowy, uniwersalny.

Nowy Testament składa się z czterech Ewangelii. Napisane zostały przez uczniów Chrystusa i zawierają Jego naukę. Obfitują w opowieści biblijne oraz parabole, zwane przypowieściami. Jedną z najsłynniejszych jest przypowieść o miłosiernym Samarytaninie. Pewien człowiek będąc w podróży został napadnięty. Zbójcy pobili go i ograbili. Leżał pokaleczony na drodze. Przejeżdżali tamtędy ludzie, jednak żaden z nich nie pomógł poszkodowanego. Zdarzyło się, że przejeżdżał tamtędy Samarytanin. Kiedy dostrzegł leżącego na ziemi, pobitego człowieka, pomógł mu. Opatrzył mu rany, nakarmił go i napoił. Zawiózł go też do gospody i zapłacił gospodarzom, by się nim opiekowali. Kiedy powracał tamtędy, wstąpił do gospody by sprawdzić, czy jego prośba została spełniona w należyty sposób. Przypowieść ta ma przypominać każdemu człowiekowi, że nie może odmawiać pomocy słabszym, potrzebującym.

W Dziejach Apostolskich zawarty został hymn do miłości świętego Pawła. Jest to utwór liryczny, ukazujący wielkość miłości. Zawarte w nim przesłanie głosi, że miłość przewyższa wszystko, co rozum ludzki jest w stanie objąć. Jest wyższa ponad moce nadprzyrodzone, największą mądrość i niezmierne bogactwa. Pokazuje, że człowiek, który osiągnął wyżyny mądrości, pławiący się w bogactwie, a nie posiadający miłości, jest niczym.